Schuin-gelezen

Ik heb iets gedaan wat ik makkelijk verborgen zou kunnen houden, maar ik krijg het niet van mijn geweten. We hadden het er laatst nog over, Oop en ik. Wat een boek mooi maakt, zijn de harde kaft, originele inhoud en dat deze ook in de originele taal is. Wat een boek tot een afknapper maakt was volgend Oop als het boek schuin-gelezen is. Ik weet niet zo goed wat hij ermee bedoelde, maar ik denk dat het is gebeurd met mijn nieuwe boek “Ventoux” van Bert Wagendorp. Ik deed nog wel zo voorzichtig.

Ik had het boek voor mijn verjaardag gekregen, en ik moest het lezen tijdens de fietsvakantie omdat het zo toepasselijk was. Toen ik met alle schaafwonden en zwellingen het boek in de (stilstaande) auto had gelezen, had ik er geen erg in dat als ik het erin liet liggen voor de volgende keer, er ondertussen ook gereden kon worden. Dus het boek heeft ook al een zwaar retourtje supermarkt achter de rug, want die bestuurder weet wel van wanten met het gaspedaal. Maar ik denk niet dat het boek daar schuin van wordt en dat ik alle schuld op zijn schouders kan leggen.

De inhoud is echter onbeschadigd en dus wel nog leesbaar, de getuige hiervan is mijn vader. Hij heeft er gewoon nog van kunnen genieten. Bovendien heeft hij er volgens mij zelfs een schepje bovenop gedaan qua scheefheid. Ik denk dat mijn vader wel een echte lezer genoemd mag worden, dus als hij er geen last van heeft gehad, is het misschien niet zo heel erg? Hopelijk word ik vergeven door de opa in kwestie. Ik zit er toch erg mee als dit onze relatie onherroepelijk heeft geschaad. 

Muggenzifterij

Iedereen die in de buurt van water woont, of welk plaats dan ook waar ze vandaan komen, moet zich wel verantwoordelijk voelen om alle muggen persoonlijk uit te roeien. Die gevleugelde parasieten zijn acute rustverstoorders met hun kenmerkende manier waarop ze je zoemend naderen om je vervolgens een jeukende prik te bezorgen. Ze zijn nutteloos, ook voor de voedselketen. De spinnen redden het wel op ander gevleugelte dat vast komt te zitten in hun web. Bovendien zijn ze niet eens in staat de muggen te vangen; ons huis telt een aanzienlijk aantal indoor spinnen, maar nog een aanzienlijker aantal indoor muggen.

Ik probeer van de muggen olifanten te maken, hopende dat het allemaal Dombo’s worden die met hun schattige grote oren door het raam de kamer uit vliegen, al dan niet tetterend. Muggen zijn stuk voor stuk Robin Hoodjes, alleen maakt het ze niks uit of ze bloed stelen van arm of rijk, evenmin dat ze het gestolen bloed doorgeven aan arm of rijk. Het zou nog eens nuttig zijn als ze gemanipuleerd zouden worden zodat ze beetje bij beetje bloed voor de bloedbank verzamelen. En dan natuurlijk ook meteen een genetische modificatie ertegenaan laten gooien tegen dat gezoem en de jeukende bulten.

Één ding is zeker: op deze manier belanden de duivelse herriestekers in ieder geval niet in de hemel. Ondertussen heb ik eindelijk een nacht mugvrij kunnen slapen, na een zoveelste poging te hebben gedaan om mijn hor vast te maken, dit keer met nep-ducktape. Dus op dat gebied heb ik eigenlijk niks meer te klagen, alhoewel ik het leuk had gevonden om na al die jaren nog eens een Dombo te zien. 

SAUERLAND

“Er is weinig gebeurd de afgelopen maand, het is althans rustig op de site”, zo laat Lieske weten. Ze gaat binnenkort weer verder met haar boek over slapen, waarover ze ons dan hopelijk ook een en ander zal vertellen.

Ja, het was zelfs akelig stil zelfs. Terwijl ik zelf begin van de maand met veel tam-tam iets had willen aankondigen over een supertrip naar het Sauerland.

 

Het gebied rond Olsberg (nooit van gehoord?), met zijn zeven bergen. Of misschien wel meer. Wie zal 't zeggen, want je ziet ze nooit allemaal tegelijk. Waar je iedere avond de zon mooi in het water kunt zien schijnen.
En vaders en moeders met hun kinderen achter stevige potten bier ziet zitten. Overdag ook al. En anderen, kennelijk toeristen, zich vergenoegen met het hogere en kennelijk geen weet hebben van het goede aardse dat Olsberg e.o. te bieden heeft.

 

En je geweldig kunt fietsen, maar dat niet hoeft, want je kunt ook overal, gratis nog wel, met de bus komen. En waar ik naar de Saarlander koerier vroeg en de man kortaf zei: “Verkaufen wir hier nicht”, terwijl ik toch bij het naar buiten gaan stapels Sauerlander Koerier op de rekken zag liggen. “Maar wij spelen wel de finale in Brazilië”, had ik hem eerder geprikkeld.

 

 

“Wir auch”, had hij zelfvoldaan geantwoord, en daar kreeg hij ook weer gelijk in.

 

Sommigen konden er maar niet genoeg van krijgen. Dat, en nog veel meer had ik willen vertellen om te laten zien dat er nog heel wat van de wereld te zien en verkennen valt.

 

 

Bij terugkomst wilde ik Jos en Bea als eerste inwijden, maar die kwamen net terug uit Rome, dus dat gaat dan voor. Jeannette had ook andere dingen aan d’r hoofd, want Desi ging liften naar Berlijn en Max stond op het punt voor drie weken naar India te vertrekken. Lieske was net terug van een korte vakantie uit Frankrijk, Hub zou in de Alpen gaan fietsen en Nikki zat haar drie maanden stage uit op Curaçao. En bij Ine/John hoef je al helemaal niet aan te komen met  het Sauerland.

 

Die zweren bij Saksen, waar ze wonen en nog meer met Berlijn, het minste waar ze met al hun gasten willen verblijven. Want daar is alles noch besser.

Dus heb ik besloten dat alles maar even voor me te houden. Tot de anderen zijn uitgesproken.

Inderdaad, sommigen..... waar laten ze het allemaal?

Een band overslaan

Dat je op school een jaar kan overslaan wist ik al. Dat je ook een jaar over kunt doen, heb ik zelfs abnormaal vaak zien gebeuren. Wat ik echter níet wist noch eerder had gezien, is dat dit niet alleen op school voorkomt, maar ook op de dojomat. Eind mei sloeg een jiujitsuka de gehele bandenreeks tussen wit en zwart over en dat deed mijn eigenwaarde goed.

 Vanaf de eerste keer dat ik in Eindhoven bij jiujitsu kwam kijken, stond de Vietnamees al op de mat. Hij volgde drie uur jiujitsu-training per week en daarnaast ook nog anderhalf uur karate. Je merkte het bij elke oefening omdat hij altijd de volgorde kende en ook de techniek al, in mijn ogen, bijna feilloos beheerste. Het plaatje van een gedisciplineerde Aziaat was compleet op één ding na. Hij droeg een witte band.

Eerst dacht ik dat er bij deze les nooit aandacht aan examens werd besteed, zodat iedereen van verschillende niveaus gewoon een witte band bleef dragen. De Vietnamees was er in ieder geval wel het levende bewijs voor. Maar eind mei bleken er examens te zijn en de weken ervoor nam de Vietnamees samen met een bruine bander verschillende series technieken door. Toen ik hem vroeg voor welke band hij op ging, antwoorde hij: “I don’t know. They decide”.

In juni liep hij net als zijn oefenpartner met een gloednieuwe zwarte band rond. Even een paar banden overgeslagen dus. Stiekem was ik niet alleen blij voor hem, maar ook voor mezelf. Want nu hoefde ik me niet meer te schamen als ik als blauwe bander voor hem moest afkloppen in een vrij gevecht; hij is nu immers ervaren-zwart en geen beginnelingen-wit meer.

Ik daarentegen heb ook al een tijdje dezelfde band zonder examen te hebben gedaan. Alsof ik ben blijven zitten. De eeuwige student van het jiujitsu. Maar daar heb ik helemaal geen problemen mee. Steeds iets nieuws leren blijf ik toch wel doen. Daarnaast ben ik weer op mijn beurt goed genoeg om de échte witte banders te helpen. En bovendien kan ik nu nog lekker ongegeneerd blijven afkloppen als ik weer te grazen word genomen door een hogere band.

Gewezen feest.

Wat is tegenwoordig:

• nog een jubileum?
• het vieren waard?

Is 30 mei 2004 geen gedenkwaardige dag?

Liftprotocol

Van A naar B op niet meer dan de goedaardigheid van anderen. Ondanks je zelf ook je best moet doen om een lift te scoren, blijft dat het kritieke onderdeel dat het mogelijk maakt om te liften. Daarop gebaseerd vertrokken we met z’n tweeën van Eindhoven naar Salzburg en door familiaire goedaardigheid van Prüm naar Salzburg.

Hoe werkt het gedeelte waar je zelf voor moet zorgen? Een kartonnen bordje hebben is belangrijk. Je maakt duidelijk waar je heen wil en je laat zien dat je lifthulp nodig hebt. Waar het mogelijk is, ga je de mensen aanspreken. Die zien je al aankomen natuurlijk. Het voelt alsof je om een aalmoes komt bedelen, maar dat wanhopige wil je niet uitstralen. Je wil er ook niet eng, arrogant of zielig uitzien. Gewoon pratend en lachend erop af, gewoon gezellig overkomen. Dat is wat je wil.

Nadat je eenmaal ja hebt gehoord, bedank je de bestuurder alvast hartelijk en samen bepaal je de route terwijl je met bepakking instapt. Dan is het een kwestie van vragen gaan stellen, interesse tonen als beloning voor het mogen meerijden. De één praat natuurlijk meer dan de ander. De één rijdt ook sneller dan de ander, wat minstens net zo belangrijk is.

Verder is de liftplek van groot belang. Het werd ons aangeraden om van tankstation naar tankstation te liften. Dat ging al meteen mis. Ironisch genoeg was dat wel de plek waar we met een recordtijd werden opgepikt: terwijl we de weg overstaken, werden we binnen 10 seconden al bijna aangereden door een BMW. Toen de bestuurder ook nog zei dat hij naar Salzburg ging, klonk het te mooi om waar te zijn. En dat was het ook, want hij bleek naar Saarburg te gaan. Ook hij zette ons af op een afrit in plaats van een pompstation. Dat was geen succes, dus zijn we maar langs de vangrails van de snelweg gaan lopen.

Netjes volgens de regels liften, dus vanaf tankstations, was ook niet altijd een pretje. Op de heenweg waren de drie laatste tankstations drie aparte hellen. Uiteindelijk hebben we ze overleefd, maar dat duurde dan wel acht intensieve uurtjes iedereen aanspreken, voor de laatste tachtig kilometer. De terugweg ging veel beter. Toen stonden we voornamelijk in de file, maar dat is meer een luxe probleem i.v.m. buiten in de regen staan om vier uur ‘s nachts.

Uiteindelijk kom je toch wel overal aan. En het mooie is: dankbaarheid went niet. Steeds opnieuw vind je het even wonderbaarlijk dat iemand de moeite doet en "het risico" neemt om je in hun auto mee te nemen of zelfs voor je omrijdt. En het voordeel hiervan is dat je altijd goed zit. Mensen die jou niet mogen nemen je niet mee, maar de mensen die je wel laten instappen hebben al een positieve instelling.

Eerste keer liften - Lieske Coumans©

Aan de andere kant is er ook de zware teleurstelling als je in de kou en regen staat en je wordt verteld dat die auto helaas vol zit, terwijl je kunt zien dat de achterbank helemaal leeg is.  Ook al zijn dat dan per definitie de mensen waar je liever niet mee in een auto zit, een lege auto die de kant van jouw eindbestemming op gaat missen, blijft moeilijk te verdragen. Dit streep je vervolgens natuurlijk weg tegen de enthousiaste mensen en je houdt er mooie herinneringen aan over. Interessante verhalen bijvoorbeeld, maar ook andere dingen blijven hangen. Zo bekijk je tankstations als potentiële overstapplaatsen en schrik je nog steeds van een Nederlands kenteken; die moeten we aanspreken!

Bommel Bezoek

Afsluitmuziek

Relaxend gitaargetokkel en een rauw stemgeluid. Ik ontdekte the tallest man on earth via een deep house remix, het genre waar ik meestal met de sax covers van maak. Ik zocht het origineel van het nummer “the dreamer” op, dat een langzamer ritme blijkt te hebben en bovendien helemaal akoestisch is. Totaal iets anders dan wat ik doorgaans online luister.

Deze afwijking komt de muziek ten goede. Het klinkt een beetje country achtig. Na opzoeken schijnt de muziek van the tallest man on earth, geïnspireerd door Bob Dylan, onder folk en folkrock te vallen. Het is lekker rustgevend en typisch de soort muziek die op het eind van een film, serie of documentaire wordt gespeeld. Op het laatste moment als er geen verrassingen meer komen, geen woorden meer gesproken worden. Het verhaal is al afgelopen, maar de kijker moet nog even van de plotwending bekomen. Een cooling down van het beeldmateriaal. Daarnaast zie ik bij deze muziek ook lange roadtrips bij zonsondergang voor me. Een beetje hetzelfde idee, omdat dit ook een rustige en non-verbale scene uit een film zou kunnen zijn.

Het reusachtige gedeelte van zijn bedrieglijke artiestennaam zit hem in zijn stem, niet in zijn werkelijke lengte van 1 meter 65. De teksten die uit zijn luide en schelle stem voortkomen heb ik nog niet goed beluisterd. Misschien brengt het luisteren naar de tekst nog andere beelden met zich mee. In ieder geval weet ik alvast wat ik op mijn iPod afspeel als ik ooit nog op de wegen in de Grand Canyon terecht kom.

Leven in soaps en series

Een man viert het aankomende succes van zijn nieuwe boek alvast met de aankoop van een gloednieuwe Porsche. Buiten, tobbend in liefdesverdriet omdat de moeder van zijn dochter niet meer met hem wil wonen, wordt hij bedreigd en bestolen van zijn sportwagen. Daarna blijkt ook nog eens zijn manuscript gestolen te zijn en zijn succesvolle verhaal wordt uitgebracht onder naam van een andere auteur. Het overkomt de hoofdrolspeler uit de serie Californication. Erg ongelukkig, maar we kunnen er ook iets van leren.

Ten eerste kun je de gebeurtenis gebruiken als relativeermateriaal. Zit er iets tegen, bijvoorbeeld dat je fiets (weer) gestolen is, kun je dit vergelijken met de peperdure Porsche die niet van je gestolen is. Dan valt de ergernis en teleurstelling van een weggekaapte stalen ros nog mee.
Ten tweede is het belangrijk om te zien dat het wel goed komt. Nadat alles tegen zat, gaat de schrijver toch weer verder met zijn leven, probeert opnieuw het hart van zijn ex en het vertrouwen van zijn dochter te winnen, en begint aan een project voor zijn nieuwste boek.

Natuurlijk, het is een serie en je weet dat het verhaal niet zomaar eindigt bij seizoen één aflevering vijf. Het is nep en geschreven om het uiteindelijk weer goed te laten komen, zodat de fans kunnen blijven genieten van de hoofdpersoon. Heel anders dan in het echte leven, zou je denken. Of is er toch een god/andere spirituele grootheid die het levensscript voor ieder van ons klaar heeft liggen?

Hoe dan ook, het is misschien toch wel iets om over na te denken. Het leven zoals in series en soaps. Met een beetje vertrouwen in ons lot en levensverloop kunnen we ons zelf als hoofdpersoon in ons eigen verhaal gaan zien. En dat we daarmee ook kunnen lachen om voor- én tegenspoed, ons eigen verhaal zo accepteren, alsof het een ander op het scherm overkomt. 

Boekentherapie

Ik zit in de trein op weg naar Eindhoven. Dit keer heb ik geen muziek opstaan en kies ik er niet voor om een serie te kijken of een dutje te doen. Opmerkzaam is de rust in de trein, ook al is het in de stiltecoupe.  Het is meer dan alleen stilte. Op het perron hing die rust er ook al. Misschien ligt het aan het tijdstip, dat de mensen moe zijn. Meestal leidt dat juist tot ik-wil-snel-naar-huis stress, maar nu niet. Mensen praten, bewegen en nuttigen hun versnapering op een rustgevende manier.

Het zijn de ideale omstandigheden om te lezen. Op het perron tijdens het wachten deed ik het ook al: vastbesloten het boek uit mijn tas pakken.
Maar wat opvalt, is dat je een boek niet per se hoeft te lézen. Natuurlijk denk je dat dat niet per se hoeft, voedsel kun je immers ook nutteloos laten bederven. Maar een boek kun je zowel nuttig gebruiken door het te lezen of niet.

Een goed boek heeft inhoud zeggen ze. Maar een goed boek kan eigenlijk ook helemaal geen inhoud te hebben. Als het lekker in de hand ligt, mooi gekaft is en de juiste afmetingen heeft. Het gaat om het geluid dat het maakt als je er met een vinger op tikt of erop trommelend, een bladzijde omslaat of het dichtklapt.  Voor het idee lees ik weliswaar ook daadwerkelijk, maar dat is meer voor functionele doeleinden omdat het voor de studie nodig is.

Erg lang heb ik niet gelezen, want al snel wilde ik deze nieuwe ervaring op digitaal papier zetten. Zo kwam er snel een einde aan mijn boektherapie. Maar gelukkig zit er nog een voordeel aan een goed boek: het bederft niet. Dus in de juiste omstandigheden kan je het er altijd weer bij pakken voor een nieuwe sessie.