Nou, 2 dan

Hoewel het antwoord van Jos niet 100% bevredigend was (voor de zeer kritische jury wel te verstaan) maar in wezen wel de indruk wekte dat hij het door had, en omdat niemand anders heeft gereageerd, willen we, na enig beraad, ingaan op zijn verzoek er twee dinertjes van te maken in een door hem gekozen visrestaurant. We vernemen wel.
Overigens heeft Ome Jos er ook al twee verdiend.
Er ligt een volgende vraag op onze lippen, maar als niemand behoefte heeft die te beantwoorden of enige poging daartoe te doen, kunnen we ze beter achterwege laten en de daartoe gereserveerde financieën op een andere manier aanwenden. Met excuses voor dit gallicisme.

Een diner-tje

Gauw verdiend, maar je moet er iets voor doen. Althans iets voor weten.
De vraag is namelijk: is de paling een zoet- of zoutwatervis?
Het diner-tje, op locatie naar keuze te genieten, is gewoon voor de eerste de beste.

Morgens um 8.

Eindelijk weer eens, als vanouds, vroeg uit de veren want rond 08.00 uur moest de Opel in de garage zijn. APK, een gezonde zaak.
Toen ik hem wilde starten bleek dat Jan gelijk had gehad: een relatie in Eindhoven is ook niet eeuwig, dus was míjn accu na 3 dagen alweer leeg.
En ja, de garage beantwoordde de telefoon niet want, zo bleek later, de balie ging daar pas om 8.30 uur open. Inmiddels was de betere helft ook uit de veren: "Nou, hoe vaak heb ik je niet gezegd dat je fatsoenlijke ritten moet maken." Dat de accu wel eens afgeschreven kon zijn is 's ochtends vroeg geen optie, want "Morgens um 8 ist die Welt noch in Ordnung", is de titel van het boek van Malpass, dat ik overigens bij deze van harte kan aanbevelen.
Goed, rond 8.30 uur antwoordde de garage dat ze iemand zouden sturen en inderdaad stond er binnen een half uur een jongeman van Hekkert, die het even kwam klaren. Inderdaad, morgens um 8 ist alles noch in bester Ordnung.
"Moet je even aan het eind van de weg de inrit nemen, loop ik achterom."
Dat ging zo maar niet; het bleek dat hij onze inrit niet voor een inrit had aangezien en na vele andere te hebben geproberd was hij 'dan maar' deze ingereden.
"O.K. meneer, geeft niet, we rekenen dit toch voor een vaste prijs. Hebt U hier ook licht?"
Wat was het vandaag toch? Het licht brandde 3 dagen geleden nog vurig.
"O.K. meneer, geeft niet, zet hem vrij, duw ik hem even naar buiten."
Even later reden we, hij achter me aan, voor het geval dat...

Bij Hekkert was alles binnen enkele minuten geregeld, maar waar bleef de betere helft die me zou komen ophalen?
Het was op dat moment dat ik de sleutels van haar Opel in mijn zak voelde, och, och, die zat zich thuis natuurlijk te verbijten. En belde niet omdat ze misschien, misschien wel zeker, niet wist dat Opel al jaren Hekkert heette, hoewel we beide auto's hier hadden gekocht en beiden hun geschenk portefeuille gebruikten.
Dus zelf maar even gebeld met de telefoon van de garage.
Ik kon het niet meer tegen houden: "Ja kijk, nergens een sleutel te zien, uiteindelijk de reserve gevonden, maar mijn tank is helemaal leeg, die heb je gisteravond lekker helemaal leeg gereden, dus wat wil je eigenlijk?"
Zoals gezegd, kon ik het niet meer tegenhouden, de telefoon stond op vergaderen, dus de hele zaak luisterde mee naar deze woorden, die met meer dan normale decibellen werden uitgesproken. Ik voelde me opeens een heel ander mens.
Nu kon de tank niet leeg zijn, maar ga je daar onder deze omstandgheden een discussie over aan? Dus zei ik, zo gewillig mogelijk: "Probeer het nog eens en mocht het niet lukken bel dan even naar Hekkert, kan ik hier, bij Hekkert dus, wel iets regelen om me terug te brengen.
"Meneer, daar staat koffie. Hebt U misschien wel trek in."
Koffie gedronken, krantje gelezen, koffie gedronken en toen maar weer eens gebeld. Nu vanaf de balie. "O, ik dacht al, waar blijf je. Je zou toch iets regelen?"

Thuis gekomen haar auto genomen en er mee weg gereden. "Hoe kan dat nou? Moet dan aan de reservesleutel liggen, bij mij brandde trouwens ook het benzine lampje, dus moet-ie leeg zijn geweest. ..."

Nee, meneer Malpass, morgens um 8 ist die Welt ganz und gar nicht in Ordnung. Vielleicht schon lange nicht mehr.

(aanpassen)

AANPASSEN (klik hier, dan kiezen om te openen met powerpoint)

Hoeveel paarden?

Vrijdag jl. We zitten voor de buis en kijken naar de kus en de traan. Nu precies 5 jaar geleden, op 2-2-2002 dus.
En worden misschien toch een beetje romantisch? Want als Maartje als Royalty Kenner vertelt dat de Gouden koets voor Alex en Max maar 6 paarden mag hebben omdat alleen een regerend vorst(in) er 8 mag hebben, en dan zo naar beneden, vraagt ze:
"Weet je nog hoeveel paarden wij hadden?"

Over Accu's

Jawel, de Opel wilde niet starten, dus werd Jan erbij gehaald. Jan heeft een accu oplader en was meteen bereid te komen. En advies te geven.
"Kijk, als je weinig rijdt is het aanbevelenswardig zo'n accu oplader te kopen. "
"Is er geen andere optie, Jan?"
"Natuurlijk. Iedere week of 2 weken een ritje maken. Maar wel langer dan 5 minuten.
Ikzelf heb bij voorbeeld een latrelatie gehad in Eindhoven, dan doe je dat vanzelf."
"En, wat beveel je aan?"
"Een oplader is goedkoper, althans de eerste maanden, want na ongeveer een half jaar was mijn accu weer leeg..."

Update telnummers HULCJEs

Nieuwe abo's, nieuwe tels, dus die nummers blijven maar wisselen. Sommige blijven, andere verdwijnen, er komen nieuwe. Ook wij zijn af en toe de weg kwijt. Voor de meest actuele stand, zie www.hulje.nl. Hier is de link 'contact'te vinden (onderaan), deze geeft continu de meest actuele stand.

De rolstoel

Het terug brengen van enig artikel bij de geneeskunduge dienst van de Westlijke Mijnstreek vervult me altijd met grote vreugde. Dus doken we na afloop even 'Onger de Buimkes' binnen.
"Wat moeten we hier?", probeerde ze nog, maar ze was het met wat voor aanleiding bij voorbaat eens. Even te voren had ze bij het naderen van de slagboom bij de Westelijke Mijnstreek nog geïnstrueerd: "Je moet op de knop drukken en zeggen: ik moet een rolstoel terugbrengen." Dus op de vraag wat we kwamen doen antwoordde ik plichtmatig: "Ik moet zeggen dat ik een rolstoel kom terugbrengen."
Waarop de slagboomdirectrice reageerde met: "Moet U dat alleen maar zeggen of komt U daadwerkelijk een rolstoel brengen?"
Ze was toen nog even verstoord geweest, maar we werden het gelukkig spoedig eens ("dank U wel, nee , kost helemaal niets, prettige dag verder") waarna we dus richting etc. gingen.
Na hier de Trappist weer te hebben geproefd en twee blikjes nootjes uit een daartoe ontworpen apparaat te hebben gefrutseld (Ik spaar blikje, you know) ging ik tenslotte nog twee koffie bestellen.
"Ze vroeg: bij U als vanouds, dus met een Dom Benedictine?"
"Nee, dat heeft ze vast niet gevraagd."
"Zeker, ze zei dat Dom Benedictine overal goed voor is."
"Waarvoor dan?"
"Nou, voor de inwendige organen, zoals het geheugen."
"Voor het geheugen?"
"Zeker, en opeens herinner ik ook weer wat we hier komen vieren: we hebben een rolstoel terug gebracht...."
"En morgen dan....?"

Geven met leedwezen te kennen....

Dankzij Ine, die in Geleen zowel ordelijkeden als onordelijkeden aanpakt om op orde te brengen moeten we U het volgende meedelen. Of liever gezegd, iets verzoeken: Zou U ons met ingang van het nieuwe jaar niet meer willen faxen? Het trouwe beestje heeft de geest gegeven en is op prudente wijze door een expert namens de Alarmcentrale verwijderd.
Voor de liefhebbers van puzzels: De Alarmcentrale heeft indertijd dankbaar van de faxverbinding gebruik gemaakt omdat ze een analoge lijn nodig hadden voor de alarminstallatie.
Een vraag blijft waarom het faxnumnmer nog altijd kan worden gebeld. Ra,ra. Niet bij KPN melden, vond onze vriendelijke expert. We maken daar dagelijks de gekste dingen mee. Hebben ze vast vergeten af te melden en als U er toch geen rekenig voor krijgt zouden ze in staat zijn tot naheffing. Meneer,mevrouw, wij weten van niets en alles werkt nu goed. Tot ziens.

test

Via computer van Els W. geprobeerd een tekst direct in te brengen. En zie....