Expeditie in de sneeuw

Lief aan La Norma gewend dagboek, dit is de laatste dag dat ik je schrijf omdat je dan genoeg weet en ik me volledig op het snowboarden kan concentreren. Vandaag stond mijn zus vroeg op omdat ze als fanatieke snowboardster elke minuut dat de lift dreigt te bewegen en we nog binnen zitten, een verloren minuut vindt. Ik was de aangewezen persoon om op deze vroege dag ons van stokbrood te voorzien. We hadden vandaag een volle snowboarddag kunnen hebben, als mijn zus niet naar de wc moest en geen last van haar teen zou hebben gehad. We hebben alle hoge pistes kunnen verkennen, tot en met de top dus. Bij sommige pistes leek het erop alsof de blauwe paaltjes op waren en er toen maar rode hebben neergezet. Daarentegen vertegenwoordigden er ook rode pistes de gedachten die ik had bij zwarte pistes. Dus bleven de pistes verrassend.

Voor het eerst in mijn leven ben ik ook van de beruchte zwarte piste afgegaan, en zelfs daarnaast off-piste gesnowboard. Echt boarden was het niet, meer remmen en in de meterhoge sneeuw ploffen. Als mijn snowboard de ontmoette sneeuw blauw maakte, zou er een blauw traject ontstaan zijn waarbij steeds blauwe remsporen en valkuilen zichtbaar waren.

Dat stoere gedoe op de piste mag wel beloond worden dachten mijn zus en ik. Maar in Frankrijk kijken ze nergens meer van op, en dit bleken ze duidelijk te maken door een crêpe te serveren dat meer naam heeft als lauw deegplakje met verdwaalde suikerkristallen. Maar op de onvruchtbare piste mag men blij zijn met wat hij krijgt. Jammer dat men daarvoor wel een hoge prijs betaalt.

Vandaag was ondanks de slappe hap geslaagd. De bindingen bleven goed zitten waardoor we ongestoord konden boarden. Eenmaal voldaan in ons appartement lag de hond er nog steeds uitgeteld bij. En in de spiegel zag ik mijn baard weer langer worden. Hulpeloos zonder scheermes wist ik dat hij zou blijven doorgroeien terwijl wij ons aan onze nachtrust tegoed zouden doen. Op naar nog drie dagen winterplezier.

Als sneeuw voor de zon

Lief naar appartement ruikend maar opgewarmd dagboek, de reden waarom je weer binnen kan liggen is dat mijn moeder ruimte heeft gecreëerd door de tassen op te ruimen. Dan lijkt een klein appartement toch al meer op een huisje waarin je vrij kan ademen. Vandaag werden we voor het eerst wakker in La Norma, uitgeslapen en met zin in het verse Franse stokbrood. Op de piste verdween het goede weer van aankomst als sneeuw voor de zon. Het werd mistig en koud, waardoor je niet meer zag waar je boardde. De twee a drie meter die je nog voor je kon zien, waren diepteloos. Geen idee dus of we van de groene of zwarte piste afgingen, de steilheid was onzichtbaar.

Bommel werd verrassend uitgenodigd voor een winterwandeling door mijn moeder en zus, omdat we vroeg het snowboarden moesten staken. Zo stoer en vervelend als hij normaal loopt te trekken omdat hij zo energierijk is, was hij niet meer nadat hij een tocht had gemaakt waarbij hij om de paar meter zich uit de sneeuw moest bevrijden. Hij heeft er vast van genoten, alleen kreeg hij last van zijn achterpoot. Op tv heb ik huskyhonden gezien die na 8 uur een slee te hebben getrokken maar twee uur nodig hebben om te recupereren, waarna ze zo energiek waren dat ze elkaar gaan aanvallen. Onverwerpelijk bewijs dat labradors geen familie van de husky’s zijn, want onze Bommel had na één uur een volledige dag nodig om bij te komen. Zonder nog maar te spreken over de gevolgen als hij ook nog een slee moest trekken. De arme hond.

De vermoeidheid had ook effect op zijn zeer ontwikkelde eetvermogen. Ook dit verdween als sneeuw voor de zon. Reflexmatig snoof hij wel aan de appel die voor zijn snuit lag, maar wakker werd hij niet. Bommel zou zichzelf voor gek verklaren als hij zichzelf eens gezien had, wat een afgang. Terwijl Bommel de hele avond lang te ronken, deden wij een spelletje en zochten ons bed weer op.

Wie doet er mee?

                                                   Ja, wie doet mee?

Nu Hub eigen composities maakt voor piano en sax, en die ook uitvoert (te beluisteren op Utube), dus een componist genoemd mag worden, wil ik jullie uitdagen ook iets creatiefs te doen, namelijk een gedicht(je) te maken. Mag ook een versje, rijmpje of wat dan ook zijn. Al vanaf vier regels doet het mee en kan het in ons ooit te verschijnen familieboek worden opgenomen.
Ergens meen ik gelezen te hebben dat dichten speciaal iets is voor mannen, dus mochten er genen voor bestaan, dat die dus voornamelijk op het mannelijk geslacht worden overgedragen.
Bull shit, reageerde een vrouw, die nog altijd bezig is met haar eersteling, dus vloeken helpt je niet.
Terwijl Max afgelopen zaterdag zo maar de ene na de ander zin liet rijmen. En dus?
En ja John, die genen zijn er dan ook nog na je 50e, ook smoesjes helpen niet.
Gewoon als voorbeeld, maar zeker niet  om te evenaren (hoewel. wie weet?) hier een rijmpje/versje van Keest Stip.

                                                              Op een eendagsvlieg

                                                   "Ach", sprak een eendagsvlieg te Doorn,
                                                   "hoe heerlijk is het ochtendgloren
                                                    en hoe verschrikkelijk het uur
                                                    waarop het laaiend zonnevuur
                                                    verstild ter kimme wordt gedreven!
                                                    Men moest twee dagen kunnen leven".


Zelf zou ik misschien iets hebben gezegd als:
                                                 
                                                    Kleine vlieg, zoals jij niet ziet
                                                    is de ene dag de andere niet.
                                                    Daar kun jij ook niks mee aan
                                                    Met je kort eendagsbestaan.
                                                    Je hebt wel pech, dat is gewis
                                                    Als 't vandaag je dag niet is.

Zelf verzonnen, en mag me dus een beetje man noemen?

Frisse start

Lief koud bevroren dagboek, zoals je al hebt gemerkt zijn we aangekomen in la Norma. De reis verliep soepel, zeker ten opzichte van vorig jaar. Terwijl ik op de achterbank lag te slapen telde de kilometers lekker op en waren we eerder dan verwacht op onze sneeuwbestemming. We kwamen aan in ons tijdelijke stekje, een stinkend klein hol waar geen plek waar voor een schrijversdagboek. Was dat wel zo, dan zou de geur in je regels trekken en de stank nog enige tijd van je kaft af meuren.
Het appartement was niet van een wintersportorganisatie, maar werd verhuurd door een organisatie. Het appartement was van particulieren. Dus die gebruiken dit appartement als eigen leefomgeving. Om je in zo’n appartement thuis te voelen, moet je wel een vieze persoonlijkheid hebben. No offense. Toch bedankt dat wij hierdoor de mogelijkheid hadden in la Norma te verblijven.

Het meegebrachte eten leverde de juiste energie die nodig was om op de dag van aankomst nog te gaan snowboarden. Met mijn nieuwe board en nieuwe instelling. Want wie er alleen aan denkt om niet te vallen komt niet snel de piste af. En dat is wat je wil bereiken met snowboarden, anders kun je beter de berg afrollen.

Aan het begin van de cabineliftjes hing een bord met de levensduur in de sneeuw van plastic, bananenschillen en kauwgoms. De boodschap moet duidelijk zijn, het is slecht voor het milieu om je afval op de piste te dumpen. De eerste keer in de cabinelift zat ik met mijn rug naar de helling toe waardoor ik misselijk werd, en de eerste vraag die in mij opkwam: hoelang zou kots erover doen om afgebroken te worden op de piste?
Ondanks organisch materiaal niet slecht is voor de natuur, zijn de groenige sneeuw en de geur die net als die van het appartement nog even zal blijven hangen, zeker geen bevordering voor het milieu.

Slapen was de trofee voor de hardwerkende snowboarder. Lieske inde haar prijs direct nadat ze van de piste afkwam. We verwachtten dat hierdoor haar slaapritme in de war zou brengen en daardoor ‘s nachts op zou staan, maar niets was minder waar. In haar slaapgrafiek zou een doorgetrokken streep te zien zijn door de avond en nacht heen. Dit betekende ook dat ze niet bij ons eerste avondmaal aanwezig kon zijn. In ruil daarvoor gunde wij Lieske de volgende ochtend een frisse start.

Engelse hoogtepunten

The higher, the better denken ze in Londen. Terwijl het hoogste gebouw nog niet eens de helft is van wat de Arabieren neer zetten, wordt er in Londen fel gestreden om de titel van het grootste gebouw van het Verenigd Koninkrijk te bemachtigen. Op dit moment is dat nog One Canada Square, gelegen in Canary Wharf. Het zal niet lang meer duren tot The Shard het hoogste punt van Londen en daarmee ook van het VK is. Echter zijn het de ontwerpers in Canary Wharf die alweer diverse plannen hebben voor nog twee hogere wolkenkrabbers.

Het dieptepunt van onze schoolreis naar Londen was dat we niet mochten doen en laten wat we wilden, maar minstens vier verplichte activiteiten moesten inplannen waaronder een eigen voorbereid mondeling. Artiesten en stadions waren in trek, maar ik zocht naar een origineel onderwerp. Ik wilde niet te lang wachten met kiezen, maar ik wilde wel iets hebben dat iets exclusiefs heeft. Zoals de grootste of duurste muziekwinkel. Die zat volgens Google blijkbaar niet in Londen en werd het naar beneden scrollen op Wikipedia, zoekend naar een onderwerp. Ik zag een foto van de Canary Wharf en dit scheen een belangrijk financieel gebied te zijn in Londen. Aandelen, zaken. Dat sprak me wel aan zonder dat ik iets interessants over de plek wist te vertellen. Even verder gezocht kwam ik erachter dat één van de wolkenkrabbers in CW de grootste in the UK was. Onderwerp vastgesteld.

Gelukkig is de Shard nog niet afgemaakt, waardoor One Canada Square officieel het grootste afgemaakte gebouw is. Anders had mijn mondeling in Canary Wharf geen exclusief hoogtepunt meer. Voor mensen die volgend jaar pas naar Londen gaan kunnen het dus wel vergeten. Ondanks dat heeft Canary Wharf nog steeds het grootste en drukste metrostation(tube station). Verder zit het hele gebied vol met moderne architectuur en kunst. Jammer dat mijn gemiddelde cijfer een 7,5 was, uit 3x 8 en 1x 7,5, maar dan heb je wel wat gezien.

Van goede wil

met pré- Alzheimer

Een weekendje Prüm

Klassieker: The Asch Experiment.

Praktisch

Normaal gaat het me niet zo goed af. Je hebt weinig tijd om na te denken en je moet meer beheersen dan alleen je hersenen en je handen die de uitwerkingen van je hersenen kunnen noteren. Je moet een andere handeling verrichten zoals het in dit geval was, het pipetteren, afwegen en meten van stoffen. Het scheikundepracticum, wat eerst een obstakel leek, bleek achteraf mijn redding.

Natuurkundepractica had ik al eerder uitstekend afgerond, als ik een 9,0 gemiddeld uitstekend mag noemen. Maar dit waren simpele practica waarbij de antwoorden gemaakt konden worden zonder de proef uit te voeren. Alsnog reken en redeneerwerk waar ik wel al van wist dat ik dat beheerste. En het scheelt een hoop als je een practicum samen kan doen in de normale les, zoals bij natuurkunde, dan het zelfstandig te moeten doen in een muisstil laboratoriumlokaal.

Bij scheikunde waren de metingen vrijwel fataal voor je cijfer. Er werd ook gecontroleerd op snel doch nauwkeurig werk en de kleur van je indicatortraject moest voldoen aan de waarde van 3 Michelinsterren. Dit laatste volgens de scheikundeleraar zelf.

Ik had dus ingezet op mijn theorietoets en een redelijk practicumcijfer. Achteraf bleek dus het cijfer voor mijn practicum een 9,0 en voor de theorietoets haalde ik een 5,1. Eigenlijk had ik zelfs een 10 voor mijn practicum, maar na 6 uur toets te hebben gemaakt maakte ik 2 kleine afrondfoutjes, en had ik “maar” een 9,0. Zonde, maar het leert wel na al die uren bij de les te blijven. En bij te blijven met de les, maar dat is een ander verhaal.

Laatst moesten we weer een practicum doen voor natuurkunde. Vol praktisch zelfvertrouwen begon ik aan de proef met mijn medeleerling. Het ging over de warmtecapaciteit van een thermometer. De proef werd uitgevoerd met terpentine, en de laatste vraag was het geven van een verklaring waarom de proef wel of niet nauwkeuriger zou gaan als je de proef met water uitvoert. Zonder dat ik wist wat de goede verklaring was, wist ik wel dat het natuurlijk onnauwkeuriger zou zijn geweest met water. Waarom zou de school anders niet gewoon water hebben gebruikt voor de proef? Wel net zo praktisch. Nog een paar seconden voor tijd kwam ik erachter dat water een grotere soortelijke warmte had waardoor volgens de formule de temperatuurverschillen kleiner worden en onnauwkeuriger af te lezen zijn. Cijfer nog niet bekend.

Verdrag van Prüm (2005)

Nou is Prum niet groot, en twee dagen tijd is genoeg om alles te kunnen 'ontdekken' , en dan lees je in de Elsevier toch weer dingen die je daar niet zijn opgevallen, of waar ze zelf geen aandacht aan geven:

' Het Verdrag van Prüm (of Schengen 3 of Schengen plus) is een verdrag dat op 27 mei 2005 in Prüm ondertekend is door zeven EU-landen en dat de uitwisseling van informatie voor juridische- en politie opsporingsdoeleinden regelt.

Het verdrag van Prüm regelt de uitwisseling van informatie uit databanken onder andere op het gebied van DNA, vingerafdrukken en verkeersgegevens. Het verdrag heeft ook als doel om maatregelen tegen terrorisme te kunnen nemen, illegale migratie tegen te gaan, grensoverschrijdende politie- en justitiesamenwerking te vereenvoudigen en het beschermen van data.' 

Of hebben wij altijd meer aandacht voor de gratis dingen in het leven?