Voeten van de vloer

Ondanks de aankomende toetsweek en het nodige werken aan mijn profielwerkstuk, koos ik ervoor om mee te gaan op wintersport. Niet met de mensen waar ik familiair mee ben, maar met mensen die al veel meer ervaring hebben en naar een groter skigebied gaan. Ik sliep niet ver van de piste vandaan, gelegen in het dorp Fiss te Oostenrijk. Degene met wie ik meeging, was al voor de 28e keer in dit skigebied. Met hem meegaan kon haast niet anders uitlopen op dat ik vaak zou vallen, met mijn 6e keer wintersport ervaring.

Dat viel wel mee. Of juist niet, want ik ben maar een paar keer gevallen en dankzij het dragen van een helm kon ik daarna onmiddellijk weer verder snowboarden. Op één keer na. Ik deed niks raars, de piste was één van de minst steile waar ik van af was gegaan, maar toch viel ik. Of mijn binding al los zat waardoor ik viel, weet ik niet, maar na de val zag ik dat mijn binding voor een deel was afgebroken.

Tijdens een val denk ik maar aan één ding: accepteer dat je gevallen bent. Forceer het niet door een arm uit te steken om jezelf op te vangen, en ontspan al je spieren. Je moet je gewoon laten gaan zodat je uiteindelijk afremt door sneeuwrollen te maken en niet doordat je de klappen opvangt om snel tot stilstand te willen komen. Meestal rol ik wel twee keer over de kop voordat ik stil lig.

Ondanks mijn eigen survivaltips tijdens het vallen, voelde ik achteraf pijn rond mijn enkel, niet toevallig aan de kant waar mijn binding was afgebroken. Als eerste dacht ik eraan dat ik mijn voet nog zou moeten kunnen bewegen, en dat lukte gelukkig. Mijn voet trilde wel wat na. Het leek me niet verstandig om direct verder te snowboarden en ik ben langs de kant van de piste in het zonnetje een mandarijn gaan eten. Want na een ongeluk te hebben gehad is het slechtste wat je kan doen in paniek raken.

Mijn skivriend met ervaring had met mij afgesproken dat als ik vermist was, ik bij de piste moest blijven en hij mij dan zou vinden. Zijn doodongerustheid verdween als sneeuw voor de zon toen ik nog in staat bleek te zijn hem vrolijk een stukje mandarijn aan te bieden.

Eenmaal in het appartement merkte ik op dat op mijn linkervoet naast mijn enkelbot nog een grote bobbel zat. Aan mijn rechtervoet had ik dat niet, en concludeerde dat mijn enkel opgezwollen was. De volgende dag werd ik met pijn in mijn voet wakker en leek het me beter niet te gaan boarden. Ik had geen dokter nodig om te weten dat mij maar één ding restte te doen. Met de voeten van de vloer, en uitrusten.

Coole Sauna

Op wintersport waren appartementen met een luxe sauna erbij. Een binnenshuise waterval en ligstoelen om languit in te ontspannen. Heel cool, maar dat is niet het onderwerp van dit artikel. Het idee dat ik laatst kreeg was namelijk de letterlijke betekenis van de titel. Slaat het aan, zo’n paradoxale titel?

Mooi, want dat is de bedoeling. Ik bedacht me namelijk het volgende. Een sauna die je niet in zweten laat uitbarsten maar een sauna die je laat bibberen van de kou. Waar dat goed voor is? Voor mensen die vet willen verbranden natuurlijk. Wie geen abonnement voor de sportschool wil of wie niet graag naar buiten gaat, en geen loopband wil of te vet is om daar op te kunnen lopen, is dit een uitermate geschikte manier om af te vallen. De sauna werkt dan als een koelcel, die langzaam de temperatuur verlaagt en je lichaam dus vet moet verbranden om de lichaamstemperatuur op peil te houden. Tussendoor kan je net als bij het sauneren maar dan omgekeerd, je afspoelen met warm water.

Maar waarom dan geen koude douche? De warmteopname van water is daar veel te hoog voor. Het zou daardoor juist beter werken, maar het is niet prettig voor de snel afkoelende persoon. Lucht heeft een zwakkere warmteopname en in de koelcel zal het dan prettiger aanvoelen dan een koude douche. De coole sauna is dus eigenlijk een grote koelkast, maar dan natuurlijk met luxe kussens om de vetverbranding zo comfortabel mogelijk te maken.

Hoe ik op het idee gekomen ben? Bij biologie kreeg ik een vraag over valse fauna. Toen ik de vraag aan iemand wilde uitleggen die zelf de toets niet gemaakt had, verstond valse sauna. Alsof biologie over sauna’s gaat? Ik vroeg hem wat hij zich daarbij voorstelde en hij zei dat die sauna dan helemaal niet warm werd maar koud. En toen ging het lampje branden. Alleen jammer dat het beste idee van Nederland net voorbij is.

Pakman

Ik hoor het steeds meer naarmate de schoolgelegenheden er geschikt voor zijn. Ze zien mij als geboren businessman als ik mijn pak aan heb. Bij het schooldebat, en nu ook weer bij het valentijnsgala. Dus misschien ligt mijn bestemming wel in de zakenwereld. Klinkt niet gek, maar aangezien de zakenwereld alle sectoren ommantelt heb ik mijn studiekeuzeworkshop toch nog nodig om mijn weg naar deze wereld te vinden.

Schijn bedriegt. Hoewel een zakenman er van buiten op de foto’s koelbloedig en zelfverzekerd uitziet, is hij vanbinnen druk bezig dit zo te laten lijken. En er gaat natuurlijk ook een voorbereiding aan af. Wordt het een zwart, of grijs pak? Wat voor kleur overhemd moet daaronder?

Daarnaast moet je ook op je manieren letten. Iemand in pak die zich als een debiel gedraagt wordt niet serieus genomen. Daarom zorg ik ervoor dat ik tijdens het drinken laat zien hoe men een wijnglas hanteert. Dat er geen wijn of iets dat er maar mee te maken heeft in het glas zat, weet niemand. In dit geval prefereerde ik een malibu-cola. Want hoe je het ook draait of keert, ook zakenlieden hebben hun eigen smaak.

foto oop en oom

Studies zijn als chocoladeletters

Schaatsen is echt iets van Nederland. Mijn nationalisme wordt me ontnomen door het feit dat ik niet tegen de kou kan en binnen bij de verwarming al ijskoude tenen heb. Toen ik de computer even te rusten gaf, pakte ik een boekje vol met handige tips die wetenschappelijk bewezen zijn. Zo las ik dat bij een onderzoek twee groepen mensen chocoladeletters moesten uitzoeken. Een groep had keuze uit “slechts” 6 soorten letters, de andere groep had keuze uit 30 verschillende chocoladeletters.

Wat bleek? De mensen die zoveel meer keus hadden, gaven aan meer plezier te hebben gehad onder het kiezen dan de andere groep. Maar ondanks de vele opties vermakend waren, gaven dezelfde mensen ook aan dat ze achteraf ontevredener waren met hun keuze ten opzichte van de andere groep. De conclusie die hieruit werd getrokken, was dat je achteraf bij een ruimere keuze onzekerder bent of je wel de juiste beslissing hebt gemaakt. Er waren immers zoveel andere opties dat de kans kleiner is dat je de beste keuze hebt gemaakt.

Als het goed is staat voor mij morgen een workshop op het programma voor mijn studiekeuze. Net als bij de chocoladeletters is de keus enorm. En zal ik achteraf ook ontevredener zijn omdat er nog zoveel andere studies waarschijnlijk beter waren. Zo’n onzeker gevoel had ik zelf al ondervonden, maar is nu dus ook wetenschappelijk bewezen. Maar wel één voordeel: in het uitkiezen van mijn studie zal ik wel enorm veel plezier hebben.

In Memoriam

 

Expeditie in de sneeuw

Lief aan La Norma gewend dagboek, dit is de laatste dag dat ik je schrijf omdat je dan genoeg weet en ik me volledig op het snowboarden kan concentreren. Vandaag stond mijn zus vroeg op omdat ze als fanatieke snowboardster elke minuut dat de lift dreigt te bewegen en we nog binnen zitten, een verloren minuut vindt. Ik was de aangewezen persoon om op deze vroege dag ons van stokbrood te voorzien. We hadden vandaag een volle snowboarddag kunnen hebben, als mijn zus niet naar de wc moest en geen last van haar teen zou hebben gehad. We hebben alle hoge pistes kunnen verkennen, tot en met de top dus. Bij sommige pistes leek het erop alsof de blauwe paaltjes op waren en er toen maar rode hebben neergezet. Daarentegen vertegenwoordigden er ook rode pistes de gedachten die ik had bij zwarte pistes. Dus bleven de pistes verrassend.

Voor het eerst in mijn leven ben ik ook van de beruchte zwarte piste afgegaan, en zelfs daarnaast off-piste gesnowboard. Echt boarden was het niet, meer remmen en in de meterhoge sneeuw ploffen. Als mijn snowboard de ontmoette sneeuw blauw maakte, zou er een blauw traject ontstaan zijn waarbij steeds blauwe remsporen en valkuilen zichtbaar waren.

Dat stoere gedoe op de piste mag wel beloond worden dachten mijn zus en ik. Maar in Frankrijk kijken ze nergens meer van op, en dit bleken ze duidelijk te maken door een crêpe te serveren dat meer naam heeft als lauw deegplakje met verdwaalde suikerkristallen. Maar op de onvruchtbare piste mag men blij zijn met wat hij krijgt. Jammer dat men daarvoor wel een hoge prijs betaalt.

Vandaag was ondanks de slappe hap geslaagd. De bindingen bleven goed zitten waardoor we ongestoord konden boarden. Eenmaal voldaan in ons appartement lag de hond er nog steeds uitgeteld bij. En in de spiegel zag ik mijn baard weer langer worden. Hulpeloos zonder scheermes wist ik dat hij zou blijven doorgroeien terwijl wij ons aan onze nachtrust tegoed zouden doen. Op naar nog drie dagen winterplezier.

Als sneeuw voor de zon

Lief naar appartement ruikend maar opgewarmd dagboek, de reden waarom je weer binnen kan liggen is dat mijn moeder ruimte heeft gecreëerd door de tassen op te ruimen. Dan lijkt een klein appartement toch al meer op een huisje waarin je vrij kan ademen. Vandaag werden we voor het eerst wakker in La Norma, uitgeslapen en met zin in het verse Franse stokbrood. Op de piste verdween het goede weer van aankomst als sneeuw voor de zon. Het werd mistig en koud, waardoor je niet meer zag waar je boardde. De twee a drie meter die je nog voor je kon zien, waren diepteloos. Geen idee dus of we van de groene of zwarte piste afgingen, de steilheid was onzichtbaar.

Bommel werd verrassend uitgenodigd voor een winterwandeling door mijn moeder en zus, omdat we vroeg het snowboarden moesten staken. Zo stoer en vervelend als hij normaal loopt te trekken omdat hij zo energierijk is, was hij niet meer nadat hij een tocht had gemaakt waarbij hij om de paar meter zich uit de sneeuw moest bevrijden. Hij heeft er vast van genoten, alleen kreeg hij last van zijn achterpoot. Op tv heb ik huskyhonden gezien die na 8 uur een slee te hebben getrokken maar twee uur nodig hebben om te recupereren, waarna ze zo energiek waren dat ze elkaar gaan aanvallen. Onverwerpelijk bewijs dat labradors geen familie van de husky’s zijn, want onze Bommel had na één uur een volledige dag nodig om bij te komen. Zonder nog maar te spreken over de gevolgen als hij ook nog een slee moest trekken. De arme hond.

De vermoeidheid had ook effect op zijn zeer ontwikkelde eetvermogen. Ook dit verdween als sneeuw voor de zon. Reflexmatig snoof hij wel aan de appel die voor zijn snuit lag, maar wakker werd hij niet. Bommel zou zichzelf voor gek verklaren als hij zichzelf eens gezien had, wat een afgang. Terwijl Bommel de hele avond lang te ronken, deden wij een spelletje en zochten ons bed weer op.

Wie doet er mee?

                                                   Ja, wie doet mee?

Nu Hub eigen composities maakt voor piano en sax, en die ook uitvoert (te beluisteren op Utube), dus een componist genoemd mag worden, wil ik jullie uitdagen ook iets creatiefs te doen, namelijk een gedicht(je) te maken. Mag ook een versje, rijmpje of wat dan ook zijn. Al vanaf vier regels doet het mee en kan het in ons ooit te verschijnen familieboek worden opgenomen.
Ergens meen ik gelezen te hebben dat dichten speciaal iets is voor mannen, dus mochten er genen voor bestaan, dat die dus voornamelijk op het mannelijk geslacht worden overgedragen.
Bull shit, reageerde een vrouw, die nog altijd bezig is met haar eersteling, dus vloeken helpt je niet.
Terwijl Max afgelopen zaterdag zo maar de ene na de ander zin liet rijmen. En dus?
En ja John, die genen zijn er dan ook nog na je 50e, ook smoesjes helpen niet.
Gewoon als voorbeeld, maar zeker niet  om te evenaren (hoewel. wie weet?) hier een rijmpje/versje van Keest Stip.

                                                              Op een eendagsvlieg

                                                   "Ach", sprak een eendagsvlieg te Doorn,
                                                   "hoe heerlijk is het ochtendgloren
                                                    en hoe verschrikkelijk het uur
                                                    waarop het laaiend zonnevuur
                                                    verstild ter kimme wordt gedreven!
                                                    Men moest twee dagen kunnen leven".


Zelf zou ik misschien iets hebben gezegd als:
                                                 
                                                    Kleine vlieg, zoals jij niet ziet
                                                    is de ene dag de andere niet.
                                                    Daar kun jij ook niks mee aan
                                                    Met je kort eendagsbestaan.
                                                    Je hebt wel pech, dat is gewis
                                                    Als 't vandaag je dag niet is.

Zelf verzonnen, en mag me dus een beetje man noemen?

Frisse start

Lief koud bevroren dagboek, zoals je al hebt gemerkt zijn we aangekomen in la Norma. De reis verliep soepel, zeker ten opzichte van vorig jaar. Terwijl ik op de achterbank lag te slapen telde de kilometers lekker op en waren we eerder dan verwacht op onze sneeuwbestemming. We kwamen aan in ons tijdelijke stekje, een stinkend klein hol waar geen plek waar voor een schrijversdagboek. Was dat wel zo, dan zou de geur in je regels trekken en de stank nog enige tijd van je kaft af meuren.
Het appartement was niet van een wintersportorganisatie, maar werd verhuurd door een organisatie. Het appartement was van particulieren. Dus die gebruiken dit appartement als eigen leefomgeving. Om je in zo’n appartement thuis te voelen, moet je wel een vieze persoonlijkheid hebben. No offense. Toch bedankt dat wij hierdoor de mogelijkheid hadden in la Norma te verblijven.

Het meegebrachte eten leverde de juiste energie die nodig was om op de dag van aankomst nog te gaan snowboarden. Met mijn nieuwe board en nieuwe instelling. Want wie er alleen aan denkt om niet te vallen komt niet snel de piste af. En dat is wat je wil bereiken met snowboarden, anders kun je beter de berg afrollen.

Aan het begin van de cabineliftjes hing een bord met de levensduur in de sneeuw van plastic, bananenschillen en kauwgoms. De boodschap moet duidelijk zijn, het is slecht voor het milieu om je afval op de piste te dumpen. De eerste keer in de cabinelift zat ik met mijn rug naar de helling toe waardoor ik misselijk werd, en de eerste vraag die in mij opkwam: hoelang zou kots erover doen om afgebroken te worden op de piste?
Ondanks organisch materiaal niet slecht is voor de natuur, zijn de groenige sneeuw en de geur die net als die van het appartement nog even zal blijven hangen, zeker geen bevordering voor het milieu.

Slapen was de trofee voor de hardwerkende snowboarder. Lieske inde haar prijs direct nadat ze van de piste afkwam. We verwachtten dat hierdoor haar slaapritme in de war zou brengen en daardoor ‘s nachts op zou staan, maar niets was minder waar. In haar slaapgrafiek zou een doorgetrokken streep te zien zijn door de avond en nacht heen. Dit betekende ook dat ze niet bij ons eerste avondmaal aanwezig kon zijn. In ruil daarvoor gunde wij Lieske de volgende ochtend een frisse start.