Meer mannen willen mooi zijn

Uit de 7days

Ik heb zelf oren die meer dan normaal naar buiten staan, en dikke wenkbrauwen die doorlopen als ik ze niet steeds uit elkaar hou door te epileren. Toch ben ik niet van plan iets te laten snijden, knippen of plakken aan mezelf. Vroeger heb ik er wel eens over gedacht om mijn oren te laten corrigeren, zoals dat mooi heet. Toen zocht ik op internet over deze correctie en las een verhaal over een man die verdrietig was, omdat hij door zijn gecorrigeerde oren zijn persoonlijkheid kwijt was geraakt. En oren kon je wel laten corrigeren, maar niet scheef laten zetten. Er was voor deze man dus geen weg meer terug naar zijn persoonlijkheid die hij miste. Dit was voor mij maar een zwak argument tegen de correctie, want wie weet zou ik dat gevoel achteraf niet hebben?
Wat voor mij dan wel de reden is om nooit iets te laten veranderen aan jezelf, (zonder dat het medisch noodzakelijk is)?
Op tv zie ik dramatische programma's over mensen die door ongelukken, of vanaf hun geboorte gehandicapt zijn. Maar toch staan ze nog positief in het leven, ondanks dat ze er niet uitzien en bepaalde dingen niet kunnen doen. Daardoor ben ik mijzelf steeds meer een aansteller gaan vinden, elke keer als ik twijfelde aan mijn uiterlijk. Want die mensen zouden dolgraag in mijn schoenen staan, zonder dat ze ooit de kans hebben gehad om normaal te zijn.
Dus oorcorrectie of plastische chirurgie? Doe mij maar gewoon wat realistische programma's over mensen die het veel slechter hebben, dan word ik vanzelf weer mooier.

Mijn laptop terug: goed nieuws?

Een maand lang heb ik zonder actieve SIM-kaart gezeten en toen kwam daar ook nog eens bij dat mijn laptop en tablet kapot gingen… Gelukkig heb ik nu een nieuw abonnement en dankzij mijn handige papa en lieve mama heb ik nu weer een laptop en een tablet die het doen. Maar volgens het boek ‘Het ondiepe’ van Nicholas Carr moet ik ze niet zo dankbaar zijn… Internetten zorgt er volgens hem voor dat je hersenen niet meer lang over één onderwerp kunnen nadenken.

Het lijkt raar, maar er bestaan nog onervaren internetgebruikers op deze aardbol. De Universiteit van Californië vond er twaalf en onderzocht ze. Na een test te hebben gedaan , moesten ze moesten vijf dagen lang een uur internetten. Hierna moesten ze een vergelijkbare test doen. Gebieden die bij de eerste test niet actief waren, bleken bij de tweede test actief te zijn. En dit al na vijf dagen! Dit laat zien hoe snel de hersenen zich aanpassen aan het internetgedrag. Dit proces in de hersenen heet ervaringsafhankelijke plasticiteit en staat, zoals de naam al zegt, voor veranderingen die een tijd stand houden.

Hersenen passen zich dus aan. Maar dit kan ook positief zijn, dus dit zegt niets. De Iowa State University onderzocht wanneer we een tekst het best konden onthouden: als we die gewoon in één keer lezen of als we er zoals tegenwoordig met internet klikkend op woorden doorheen zappen. Het resultaat waren twee schokkende feiten: de ‘klikkers’ deden niet alleen langer over de tekst, maar ze hadden er ook nog eens minder van onthouden. De hersenen bij deze groep waren overbelast omdat ze niet alleen moesten lezen, maar ook nog eens moesten beslissen tussen keuzes om op te kiezen.

Als extra bewijs liet het King’s College in Londen proefpersonen een IQ-test maken. Als de mensen werden afgeleid met e-mails en telefoons, scoorden deze 10 punten lager dan een gemiddeld persoon uit een groep proefpersonen die niet afgeleid werden. Ze lieten trouwens ook een groep proefpersonen een jointje blowen en dit zorgde voor een resultaat van ‘maar’ 4 punten lager. Je kan dus beter een jointje blowen dan je telefoon en computer aanzetten als je een toets moet maken!

Helaas zijn computers nou eenmaal handig om te communiceren, ik heb mijn twee weken zonder ook maar nauwelijks overleefd. Naast het communiceren zorgt het internet voor snelle behoeftebevrediging en laten die nou net voor een verslaving zorgen. Dit verklaart dat iedereen zo afhankelijk van de computer wordt. Er zijn gelukkig ook positieve eigenschappen van de computer op te noemen: ze zorgen ervoor dat we sneller en beter hebben leren beoordelen en dat we beter in multitasken zijn geworden. Ik ga mijn mobiel, laptop en tablet mooi niet weg doen en ik denk niet dat iemand anders dat gaat doen na dit stukje, dus laten we dan maar gewoon aan deze positieve dingen denken. Maar als je je niet meer goed kan concentreren, weet je nu misschien waar dat aan ligt…

Verantwoord luieren

k heb een weekje vrij! Alleen zit het niet in me om nu lekker te ‘niksen’, ik plan liever mijn hele week vol zodat ik alsnog niet goed uit heb kunnen rusten. Maar nu blijkt uit onderzoek dat luieren je slim en gezond maakt! Dus als ik mijn laatste toetsen nog goed wil maken, moet ik misschien toch maar eens een ‘niksdoedag’ inplannen.

Het nieuws dat je slim van luieren wordt, kwam van neuroloog Sander Daselaar van de Universiteit van Amsterdam. Hij zag verschil in het leerproces als je meteen na het leren met iets ander mentaal actiefs verder gaat en als je rust na het leren. Met iets anders mentaals verder gaan na het leren blijkt het oude leerproces te stoppen, waarschijnlijk omdat de hersenen zich nu op zich nieuws moeten richten. Rusten na het leren blijkt er echter voor te zorgen dat het leerproces door blijft gaan, zonder dat men dat doorheeft. Zeven uur na het leren heb je het proces dan beter in je opgenomen als je rust hebt genomen.

Verder was het nieuws dat je gezond van luieren wordt al langer bekend. Één voordeel is dat je hersenen op deze manier beter uit kunnen rusten na een inspanning. Dit zorgt voor meer creativiteit, creatievere gedachten en meer vermogen om problemen op te lossen. Het tweede voordeel is dat je beter naar je lichaam kan luisteren. Veel mensen die vaak bezig zijn, zullen als ze even niets doen pas voelen dat ze veel ‘pijntjes’ hebben, een teken dat je lichaam nog niet hersteld is.

Wat er valt onder rust? Ik zou al snel denken aan een middagje films kijken, maar zelfs dat vindt Ad Vingerhoets, bijzonder hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Tilburg, te actief. ‘As je televisie kijkt, zijn je hersenen nog steeds heel actief bezig met informatie verwerken’. Het enige waarmee je je hersenen kunt laten herstellen is je mobiel, computer en televisie uit te zetten en lekker in een luie stoel te gaan zitten. Het helpt verder ook om plaats te nemen in een natuurlijk landschap waar je goed overzicht hebt. Waarschijnlijk komt dit omdat dit voor onze voorouders rustgevend was, omdat ze zo goed hun vijanden konden zien en dus minder hoefden op te letten.

Ik word al helemaal kriebelig als ik het lees: zomaar op een stoel gaan zitten en niets doen. Meer mensen blijken daar last van te hebben. Hoewel iedereen een verschillende hoeveelheid spanning nodig heeft, gaat iedereen de laatste tijd steeds intensiever met onze tijd om. Ik weet uit ervaring hoe verslavend een roes van adrenaline kan zijn, maar de experts adviseren juist de mensen die het vaak druk hebben extra te luieren om goed te herstellen. Ik wil eigenlijk wel slim en gezond aan mijn laatste periode voor school beginnen… Dus niet boos worden als ik even niet bereikbaar ben: dan ben ik vast mijn rustmomentje aan het nemen!

Rommelig

Een antiek instrument met een verhaal. Een heel kort verhaal is het helaas geworden. Dit is één van de eerste digitale orgels, zo lijkt het. Dat klinkt als iets exclusiefs en waardevols. Desondanks werd het voor een luttele tien euro te kijk gezet.

Met als goed doel de kerk, organiseren de christenen elk jaar in Nieuwerkerk een rommelmarkt. Door een geslaagd resultaat van mijn ouders vorig jaar, waren ze dit keer ook weer van de partij bij het Nieuwerkerkse verzamelpunt. Dit keer kochten ze een relatief lichte magnetron voor het appartement van mijn zus.

Wat moet een muzikant tussen de meubels, groenten en barbiepoppen? Als ik mezelf die vraag had gesteld van te voren, had ik dit orgel nooit gevonden. Een must-have voor elke moderne DJ die de gouden oude sound terug wil halen naar deze tijd. En voor tien euro wil iedereen wel succes maken.

Het spelletje blijft toch om iets dat je graag wil, toch nog goedkoper te krijgen dan wat ervoor gevraagd wordt. Het was sluitingstijd, en het werd kiezen of delen voor de christenen. Kiezen voor een luttel bedrag, of de orgel in stukken delen zodat het in de versnippermachine past. Net toen ik koos om toe te slaan, werd er al letterlijk toegeslagen door de kinderen die duidelijk hadden gekozen voor delen. Schuldig waren ze wel, maar strafbaar niet. Het was blijkbaar traditie dat de kinderen mochten beginnen met het slopen van al wat onverkocht bleef.

Zonder garantie of het orgel überhaupt nog aan kon, kocht ik het orgel voor vijftig cent. De enige schade die het leek te hebben was één toets die afgeschoten was door kattenkwaadjoch nr. 1, alias antiekvernieler.

Een paar noten gespeeld, maar dit orgel is het niet geworden. De afmetingen, de kapotte toets die een constante toon produceert en geen aansluiting voor de pc.. Het zit allemaal niet mee.
Tijd om het verhaal te beëindigen door dit massieve voorwerp nu echt te delen en bij het grofvuil te zetten.

Op rolletjes

Ik ben heel erg tevreden met mijn Piaggio Zip. Misschien wel iets te blij, want ik vond dat hij nog prima reed ondanks dat de banden ondertussen net zo weinig profiel hadden als mijn Facebookpagina. Normaal startte de scooter ook niet meer, dus moest ik steeds de kickstart gebruiken. Allemaal niet zo gek, want de scooter is ook alweer een paar jaren ouder. Tijd voor een checkbeurt dus.

Woensdag was ik vroeg uit en had ik een afspraak bij de bromfietsmaker. Weliswaar in redelijk onbekend Krimpen aan den IJssel, maar met Google Maps kom je tegenwoordig overal. Het eerste stuk van de rit was voor mij bekend, maar daarna moest ik toch even zoeken waar het was. Terwijl ik twijfelend en zacht reed om de weg te vinden, was dat natuurlijk ook opvallend gedrag voor de politieman die op dat moment net met een motor op het bromfietspad patrouilleerde. Ik reed hem eerst voorbij en daarna zag ik in mijn spiegel dat hij achter mij aan reed, en ik remde al af omdat ik wist dat hij mij ging aanspreken..

Toen ik naar de controle werd gestuurd, moest ik zeggen of mijn scooter te hard ging. Wat ik ook zei, hij moest natuurlijk toch op de rollerbank. Gelukkig had ik mijn rijbewijs, verzekeringspapieren en gezond verstand bij me. Hierdoor keek de politieagent erg verbaasd toen hij mij vertelde dat ik volkomen legaal was. Behalve de achterband dan. Naast mijn scooter moest ik bijna ook mijn geld laten rollen, zeventig euro maar liefst, voor het rijden met deze kale band. Omdat ik verder legaal en beleefd was, had ik het idee dat de agent mij wilde matsen en de bon mocht verscheurd worden als ik binnen een week liet zien dat er een nieuwe band op zat. Ik vertelde hem dat ik dat net ging doen. Of hij dat geloofde?

De politieagent wist niet eens hoe de scooter op de standaard moest, en vond het maar een irritant ding en zei dat ik hem op de standaard moest zetten, wat mij zonder enige moeite lukte. Ook wist hij niet dat ik een Piaggio Zip had, terwijl het toch een veel voorkomende scooter is, en dus ook in zijn vak moet zijn. Nadat ik hem had verteld dat mijn scooter ook niet meer normaal startte, was hij dat al snel vergeten, want toen ik wou wegrijden riep hij één van zijn stagiaires om te duwen zodat de scooter op gang kwam. Ik zei dat ik ervaring had en trapte de scooter na vier keer aan.

Maar hoe raar ze ook zijn, altijd beleefd blijven tegen deze ambtenaren. Daardoor ben ik gelukkig ontlopen van allerlei kosten, en scheurde ik gerust op één wiel bij het politiekantoor vandaan.

Grappig hè?

Na mijn verhaal te hebben geschreven over de taal van de wiskunde, vroeg ik me af wat er nou zo grappig was aan mijn wiskundeleraar. Vanaf dat moment ging ik dat ook na bij andere grappige dingen. Ook nu weer kwamen er filosofische vragen bij me op: wat is humor? wat vinden wij als mens grappig?

Om de sociale voordelen of nadelen ervan buiten beschouwing te laten wil ik het alleen hebben over wanneer iets nou grappig is. Beginnend bij standaard humor, de moppen. Bijvoorbeeld de mop die over Jantje en zijn oma in het bos gaat. Jantje mag geen gulden(ja, deze mop dateert nog van voor 2002) van de grond rapen van zijn oma omdat het vies is. “Alles dat op de grond ligt is vies”. Ook de grotere waarden als briefgeld moet hij daarna laten liggen. Even verderop in het bos valt oma over een bananenschil, en oma vraagt of Jantje haar wil helpen optillen. Dit doet Jantje natuurlijk niet, omdat het vies is. Want: “Alles dat op de grond ligt is vies”.

Afgezien van het feit dat er überhaupt nog iemand om kan lachen, zit er toch humor in deze grol. Want Jantje associeert zijn oma met spullen die na enige tijd op de grond te hebben gelegen vol met onbekende bacteriën kunnen zitten. Dus dit soort misverstanden zijn grappig.

Naast moppen zijn ook cartoons voor mij een belangrijke bron van humor. Hierbij worden meestal mensen op een rare manier getekend, ze zien er lachwekkend uit. Met een leuke tekst erbij is het al snel lachen geblazen. De rare manier van tekenen vindt ook aansluiting bij het begrip overdreven. Dat is duidelijk te zien in het plaatje met de vrouw en haar vermiste hondje.

Bij het plaatje van de klavertjes lijkt het eerst alsof het klavertje met vier blaadjes gek is en in het nadeel is. Maar juist omdat hij afwijkt en dan toevallig een gelukssymbool is, werkt dat in zijn voordeel. Het gaat hier om het onverwachte, net als bij de mop van Jantje.

Wat je ook niet verwacht is wanneer een man iemand in het drijfzand ziet wegzakken, niet meteen denkt aan het redden van die persoon. Zoals ik het zou uitdrukken in de stijl van de Bono: we verwachten bij het zien van situatie A een reactie A. Maar in plaats daarvan ontstaat reactie B. Dit is nou waarom we erom lachen.

Mijn conclusie is toch dat het belangrijk is om te blijven lachen om wat je grappig vindt, voordat je erover gaat nadenken hoe het komt dat je erom lacht. Anders is de lol eraf. Veel lachplezier met mijn gekozen cartoons.

Is ie zo welkom, Nikki?

Pama vertrekken naar Nikki's verjaardag, maar John was er duidelijk nog niet aan toe:
jaja, paden zijn bijna schoon, nu John nog...

1996 Oostenrijk wint EU kampioenschappen 4tallen

En hier de prijsuitreiking van het team:
van links naar rechts:
Liz McGowan (Schotland)
Waltraud Vogt (Duitsland)
Ine
Doris Fisher (Oostenrijk, de enige echte speelster dus :))
Capaint Ernst .... (Oostenrijk).

Lijdensweg

Een huilend kindje met een schaafwond is een dramatisch gezicht. Een hond met een gebroken pootje ook. Maar een vis aan een hengelhaakje? Om nog maar te zwijgen over de mieren die we doodstampen. Medelijden is een gevoelig verschijnsel dat een mens krijgt bij het zien van een ander lijdend mens of dier. Maar dus niet bij allemaal. En dat is toch raar?

Hoe ik hierop kwam was op een doordeweekse schooldag, toen ik om tien over vier doodmoe en opgelucht van school naar huis toe kwam scheuren op mijn Zip. Een seconde of twee zag ik toen rechts van de weg een eend staan met waarschijnlijk een gebroken vleugel, het zag er niet natuurlijk uit. Maar aan de eend verder was niks te merken, hij hield zijn snater en liep gewoon door.

Ik had medelijden met de eend. Maar ik denk dat niet veel mensen dat ook hadden die de eend zagen. De eend kan namelijk niet krijsen als een baby, piepen als een muis of de staart tussen zijn benen doen zoals een hond. En dat maakt het verschil waarom we sneller medelijden hebben met mensen als met bepaalde dieren.

Sowieso omdat mensen mensen zijn, en ze elkaar dus beter begrijpen, snappen ze ook sneller als ze ergens last van hebben, en vindt een mens dat erg, dan heeft hij medelijden. En medelijden met dieren hebben we omdat bijvoorbeeld een hond de oren in de nek heeft en zielig in een hoekje kruipt. Het gaat dus om de gebaren die mensen moeten zien voordat ze pas het lijden zien. Daarbij is er geen enkel mens die weet hoe het voelt om met kieuwen boven water aan een scherpe haak te hangen, dus hebben er weinig mensen erg in hoe pijnlijk vissen is, voor de vis.