Aankondiging.

Zouden we er op den lange duur misschien ‘niets meer aan doen’? Aan kerstmis, terwijl we normaliter toch graag een ‘bij- elkaartje’ hebben. Maar we zouden er toch niet langs komen, want van diverse zijden werd er geïnformeerd hoe we de kerst 2014 gaan regelen. Bedankt allemaal, de tijd gaat zo snel dat we ons pas laat dit jaar gingen realiseren dat het alweer de laatste maand van het jaar was en dat we daarin ook alweer goed op weg waren.

Ook dit jaar zetten we met plezier op 25 december vanaf 15.00 uur de grot open om de kribbe te komen bezoeken. Wat de herders en koningen allemaal meebrengen zal ook nu een verrassing zijn, maar alles moet op, zoveel is zeker. Overigens late men de dranken over aan voedstervader Jozef, dat is dan het enige dat voor hem althans geen verrassing inhoudt.

Graag vernemen we wie wil komen kijken naar wie er allemaal komt. En denk eraan: het jaar loopt spoedig ten einde, dus s.v.p. niet te lang wachten.

   

De directie.

PS.

S.v.p. schapen en kamelen buiten laten, de grot is net gepoetst.

Langer "stukkie" pilot: Eigen slachtoffer

*Als resultaat van een uitdaging(waarom volgt later) om zowel iets langers als fictief te schrijven, is hier mijn eerste try-out. Ik ben hiermee ooit begonnen in de trein via de app van Evernote, onder de werktitel "Eigen Rechter". Nu vind ik "Eigen slachtoffer" een betere titel. Maar goed, het is toch maar een pilot. Had het liever als mooi Word-document toegevoegd in plaats van zo'n lap tekst, alleen kon ik daar geen optie voor vinden. Spelling- en grammaticachecks zijn welkom. *

Eigen slachtoffer

Tijd om te gaan. Langer blijven is onnodig, misschien ook nog wel stom ook. De jongen die aan het filmen was, werd waarschijnlijk nog steeds achtervolgd door de andere overvaller, of had hem al afgeschud. Hij was immers op de fiets. Wie weet had het petje de achtervolging gestaakt en kwam hij terug, ook voorzien van een wapen. Michael stond nog te trillen van de adrenaline die zijn lichaam de kracht en snelheid had gegeven zijn overvaller uit te schakelen. Misschien wel iets te veel kracht en iets te uitgeschakeld. Door de paniek had hij geen controle meer over wat hij precies deed, en het resultaat daarvan lag nu onder hem op het asfalt.

Hij zag ze op honderd meter afstand al staan. Twee gedaantes met capuchons op, stil en duidelijk wachtend op iets. Of op iemand. Hun outfits mochten dan wel even donker en vormloos zijn; door hun lengte waren ze toch duidelijk te onderscheiden. Al naderend was er nog meer verschil te zien: de boomlange kerel had een donker gezicht. Die kleine was lichter en bleek een zwarte pet onder zijn capuchon te dragen. Hij was net iets kleiner dan Michael zelf, maar probeerde zijn tekortkoming te compenseren in zijn pretentieuze brede houding. Het was typisch zo'n figuur die Michael om de school heen zag staan roken met zijn vrienden, of herrie zag schoppen in kinderspeeltuintjes.
Langzaam maar zeker draaiden ze zich om richting Michael, die snelheid wilde maken om hard langs te fietsen. De langere duisterling kwam in actie en stak zijn hand op. "Wacht even man, wacht even". Hoewel hij vriendelijk en rustig klonk als iemand die naar de weg wilde vragen, liepen bij Michael al de rillingen over het lijf, met zijn hart flink overklokkend.

"Geef je telefoon en je geld". Ze stonden nu voor Michael, die was geremd omdat door hun heen fietsen niet erg veel kans van slagen leek te hebben. Hij keek of hij nog snel links of rechtsom kon omdraaien, maar daar was de weg te smal voor. 

"Heb je me niet gehoord? Geef me nu je geld en je mobiel." De twee kwamen steeds dichterbij. Michael kon geen kant meer op. Daarnaast zat hij ook nog op zijn fiets, waardoor hij minder wendbaar was. "Ik heb geen geld bij me guys, en mijn mobiel ligt nog thuis", probeerde hij zo luchtig mogelijk. Was hij sneller? Kon hij het verlies van zijn fiets voor lief nemen en deze twee eruit sprinten? Dan hadden ze wel zijn sleutels die nog in de fiets staken, die zou hij er niet meer snel genoeg uit kunnen halen. Hij hinkte onhandig achteruit op zijn fiets. "Blijf staan." De grootste van de twee stapte naar voren en greep naar Michael's stuur. Zijn zware stem klonk koel doch gebiedend. Om hulp roepen, krijsen en schreeuwen zou geen nut hebben. Er waren nergens huizen in de buurt te bekennen en zo te zien ook geen voorbijgangers. Roepen zou slechts de twee voor hem agressief kunnen maken.

Op het moment dat er van achter de twee intimidators een onmiskenbaar geluidje klonk, realiseerde Michael zich pas hoe akelig stil het buiten de herrie in zijn hoofd was geweest. Even stonden zijn gedachten stil en keek hij samen met zijn overvallers mee naar de richting van het geluid, de één nog steeds met Michael's stuur klem in zijn hand. Het geluid was dat van een mobiel geweest dat een opname startte. Er stond een jongen met zijn mobiel gericht op het drietal te filmen, met lichtfunctie en al. Hij vloekte hardop, geschrokken en door zichzelf bekloot om te vergeten dat hij zijn licht en geluid niet eerst uit had gezet. "What the fuck doe jíj nou!?" De kleinste van de twee richtte zich tot de filmer. Die stopte zijn mobiel zo snel mogelijk weg en sprong op zijn fiets terwijl de schreeuwer op hem af sprintte. Ze vlogen bijna tegelijkertijd de eerstvolgende hoek om, de stem van de achtervolger al scheldend wegvagend. 

Ondanks Michael altijd zou wegrennen zolang hij daar de kans voor zag, was hij nu niet van plan zijn eigendommen af te staan. Als ze nog met twee man sterk voor hem stonden, had hij waarschijnlijk niks geprobeerd. Maar voor deze man alleen had hij zich niet zomaar gewonnen gegeven.

Eerst die knie. Die was hoogstwaarschijnlijk goed kapot. Op t moment dat de lange kerel nog verder naar voren was gestapt, trapte Michael schuin van boven op de knie waar zijn gewicht op stond. Onmiddellijk na deze onverwachtste actie vloog de linkerhand van de even wankelende man naar Michaels keel. "Je geld en je mobiel man, of ik maak je fucking kapot!". Zijn stem sloeg over. Ze waren nu dus allebei in paniek. Aan de rechterkant bewoog iets op hoogte van zijn middel. Het reflecteerde en trok Michael's aandacht vanuit zijn ooghoeken. Degene voor hem stond met een zakmes in zijn handen. Toen het oog. In plaats van zich van de sterke klauw om zijn nek proberen te bevrijden, wurmde Michael de knokkel van zijn gebogen wijsvinger zo ver mogelijk in de oogholte van zijn belager. De hand om zijn keel verloor zijn houvast terwijl de eigenaar een kreet gaf en zijn hoofd afwendend naar achteren trok. "Aah, vuile rat!" Even dacht Michael dat het voldoende was om hem af te schudden, maar de rechterarm van de zwarte gestalte ging wild naar achteren om toe te slaan. Hij was not amused door de reactie van zijn slachtoffer. Door de razende uithaal verloor hij de controle over zijn houding en intuïtief trapte Michael met de bal van zijn voet tussen het kruis en de buik van zijn belager. Ondanks dat kwam de klap nog aan en Michael wankelde. Ondertussen klikte het zakmes uit in de rechterhand van de man. Zonder te twijfelen gleed Michael met zijn linkerhand achter het hoofd en met zijn rechterhandpalm op de kin van de gewapende man. Het mes schoot omhoog naar Michael's uitgestoken armen. Als een schaarbeweging rukte Michael tegelijkertijd zijn linkerhand naar zich toe terwijl hij zijn met zijn rechter een forse zet gaf. Krak. Michael voelde iets kraken en hoorde het bijpassende geluid. Geen verzet meer. Het mes was wel nog in zijn linkerarm terechtgekomen, maar Michael voelde niet veel meer dan een prikkeling. Alles voor hem verslapte, het zakmes kletterde zachtjes op het asfalt. De lange griezel viel naar voren er rolde onhandig en bewusteloos op zijn zij. Halfdichte ogen: het licht was uit.

Daar stond hij dus, veilig na de overval. In ieder geval voorlopig dan. Voelen aan de pols of in de nek zoals ze dat op tv altijd deden, leek Michael niet verstandig met de aanwezige kans dat een gewapende partner in crime straks terug zou komen. Hij trok zijn fiets van de weg en stapte op. Gelukkig was dít niet gefilmd. Of zou hij te herkennen zijn op de beelden van de vreemde voorbijganger? Zou de politie hem linken aan de verwondingen of zelfs moord van deze overvaller? Zou zijn partner met het petje aangifte doen, ondanks hij zelf een van die twee was die een overval pleegde? 

Michael trapt door. Hij is weliswaar veilig ontkomen, maar toch voelt hij zich alles behalve dat. Wat had hij anders moeten doen? Moest hij zich schuldig voelen? Wou de arme stakker misschien alleen maar snel geld hebben omdat hij familie uit de schulden wilde helpen? Was hij van plan dat zakmes echt te gebruiken of zou hij nooit verder gegaan zijn dan een bedreiging?

Was er überhaupt een manier om niet als slachtoffer uit zo'n situatie te komen? Meewerken kost je je spullen, onsuccesvol verzet je gezondheid en succesvol verzet krijgt misschien nog wel het langste staartje op deze manier. Hij besloot uiteindelijk dat het zo goed was. Hij had zichzelf beschermd tegen een bewapende overvaller. En dat is zijn goed recht; niet zijn probleem. Tenminste, dat zou zijn probleem helemaal niet mogen zijn. En wat betreft de politie, die zouden zich beter kunnen bezighouden met criminelen te vangen in plaats van ze in bescherming te nemen. Ja, het is goed zo, zegt Michael tegen zichzelf. Maar toch kan hij die nacht de slaap niet vatten.

De beelden van de zwarte gedaante die voor hem neer viel, de filmende voorbijganger en zijn kleine achtervolger tollen nog lang door zijn hoofd. Hij ziet de politie bij hem aanbellen om verhaal te halen, zich terecht staan en opgewacht worden door de overvaller met nog een stel wraakzuchtige vrienden. Hij ziet de nieuwsberichten voor zich van een jongen die is neergestoken omdat hij een tweetal overvallers had proberen te filmen. Onrustig draait Michael zich om in zijn bed tot hij een steek in zijn arm voelt. Hij ziet dat de deken onder het bloed zit en zijn wond begint steeds meer de aandacht te trekken. Ook dat nog. Zowel mentaal als fysiek zou Michael voorlopig nog niet van de overval af zijn. 

Puntjes op de i bij beste docent uni

“Ik wil graag naar buiten maar ik moet studeren”, appte zuslief vanmiddag. Ik keek naar buiten en ondanks het zonnetje scheen, herinnerde ik het me als de dag van gisteren dat het helaas weer kouder aan het worden was. Zelf moet ik natuurlijk ook studeren met morgen het eerste tentamen op het programma, maar ik had alles al netjes doorgenomen voor vandaag dus ik kon het een kans geven. Naar buiten toe gaan. Met trui en zonnebril bewapend, op sokken in teenslippers de tuin in.

Mijn handen hadden het koud maar de zwarte print op mijn trui niet. Ik had nog een halfuurtje te gaan voordat de zon achter de buren zou gaan schuilen. Het was weliswaar pas kwart voor één, maar de zon is hier blijkbaar erg verlegen. Om haar er toch symbolisch bij te betrekken, ben ik verder gegaan in het boek dat Lieske mij cadeau had gegeven, “Waarom we voelen wat we voelen”, van Giovanni Frazzetto. Om en om met de ene hand het boek vasthoudend en de ander warmend op het trui-logo, heb ik aangenaam kennis opgedaan.

Vak-gerelateerde kennis, welteverstaan. Bij een huidig vak leerde we over de false positives in de statistische analyse van onderzoeken. Dat de zogenaamde significantie p-waarde niet zoveel zegt als de meeste mensen denken(inclusief onderzoekers zelf). Dit vak wordt deels gegeven door Daniël Lakens, verkozen tot beste docent van de TU/e. Een jonge docent die probeert het conservatieve lesgeven te vermijden en die zijn verhaal altijd enthousiast overbrengt.

Toen ik las dat er bij een dode zalm met behulp van een fMRI-scanner ruggengraat- en hersenactiviteit was gemeten, moest ik meteen aan de docent denken. Zowel omdat dit experiment (dat tevens een Ig nobelrpijs won) de false positives van onze hersenscanners laat zien, maar ook omdat het typisch een voorbeeld is waarmee onze docent de aandacht van de klas zou winnen. Daarnaast las ik ook dat slechts 66% van de onderzoekers de correctie voor deze false positives gebruikt, omdat het de onderzoeksresultaten minder sappig maakt. Ook een ethisch puntje wat voorbij kwam in de les.

Lakens op dit experiment geattendeerd te hebben, kreeg ik het volgende teruggemaild:

“Hoi,

 Ja, dit is een klassieker, en je hebt gelijk, die had gewoon in het college moeten zitten! Bedankt voor de tip, dat gaat er volgend jaar zeker aan toegevoegd worden!“

 Zo zie je maar weer wat een verjaardagskado, tip van je zus en een herfstzonnetje voor een impact kunnen hebben op het onderwijs. Nota bene bij de beste docent van de universiteit.

nu weet ik waarom ik niet kan slapen!

Gesponsorde Pokeravond

Het schijnt dat er elk jaar een pokertoernooi wordt georganiseerd bij studievereniging Intermate. In mijn eerste jaar had ik nog niks met poker en vorig jaar ging het evenement niet door. Afgelopen dinsdag stond het toernooi wel weer op het programma en toen ik daar achter kwam, was ik er als de kippen bij. Waar ik allang blij was om met 32 studenten een toernooitje te kunnen spelen, werd het een top avond doordat alles gesponsord werd door het ICT bedrijf Sogeti.

Voorzien van speelborden, dealers en prijzen kwam een team (ex)medewerkers van Sogeti langs om de 5 tafels bij Intermate klaar te maken. Zelfs de goodies ontbraken niet; iedereen kreeg van te voren een rood notitieboekje met bijpassende pen. (Voor de geïnteresseerden: het logo van het bedrijf is een rode schoppen aas omdat dat de beste kaart is in het favoriete kaartspel van de oprichter: Bridge.) Zo had iedereen dus al een prijsje gewonnen voor het toernooi van start ging, waarbij deelname overigens gratis was.

Daarnaast waren er ook nog echte prijzen; 100, 50 en 25 euro bol.com cadeaubonnen en een zak drop voor de eerste afvaller. Er was dus zowel aandacht voor een serieuze uitdaging als voor humor. Het Sogeti-team hoefden er noppes voor terug, niet eens 32 luisterende oren over hoe geweldig hun bedrijf is. Ze begonnen in plaats daarvan meteen enthousiast te dealen.

Alsof dat nog niet super cool vet strak gaaf genoeg was, nam Sogeti de kosten voor het avondeten en de genuttigde hapjes en drankjes ook nog eens op eigen rekening. En met het assortiment aan drankjes bij Intermate, is het wel te begrijpen dat eenmaal afgevallen er nog genoeg reden was om “nog even te blijven”.

Ik had geen geweldige handen maar probeerde er ook niet meer van te maken dan ik had, waardoor ik mijn stack redelijk constant hield. Helaas wilde ik op een gegeven moment toch te graag winnen omdat ik eindelijk goede kaarten had, en was na het lange wachten niet van plan om weer netjes te folden na een prutflop. Dat deed hem de das om. Maar ondanks mijn teleurstellende resultaat, kan ik stellen dat deze avond één van de weinige momenten was waar meedoen wel echt belangrijker was dan winnen. En zo ging ik zowel fysiek als mentaal toch niet met lege handen naar huis. Sogeti, bedankt! Als ik ooit nog eens een volwaardig ICT’er word, horen jullie van mij.

pregefabriceerde mascotte bracht geen geluk

Estebleef

Zoals bekend houden we van een stamkroegje en LP’s oogjes beginnen al te glinsteren als ik haar vraag of we vandaag ons pikketanissie niet buiten willen consumeren. En ze vraagt niet eens meer: echt buiten?, want gewoon buiten is in de tuin en om dat uit te sluiten zegt ze in een adem: eerst nog vlug even naar de WC. Voor gewoon buiten zou dat natuurlijk niet nodig zijn.

 

 
 
 

Aanvankelijk was dat ‘Ónger de Buimkes’ in Oud-Geleen, waar de Telegraaf op ons wachtte, maar ze wil ook wel eens wat anders.

Dus gaan we sinds kort naar een van de oudste, zo niet het oudste familie stamineeke in Zuid-Limburg, café Salden, op de Plats in Limbricht. Waar ze trouwens ook de Telegraaf hebben, hoewel je die nogal eens moet vragen.

 

Afgelopen donderdag komen we er aan en terwijl we de hal binnen komen zien we de waard de trap opstormen. Dat beviel me niets, want ik stel er altijd nogal prijs op niet onnodig lang op een bestelling te hoeven wachten. En wie weet gaat de man gewoon even koffie drinken, dus zei ik al meteen: “Dat zie ik niet graag, deze keer dan maar ergens anders?”

Maar nee, ze bleef de zaak trouw te meer omdat ze er overheerlijke herfstbok hebben. “En trouwens er zal binnen ook nog wel een meisje bedienen.”

Met tegenzin aan een tafeltje plaats genomen en nee, nergens een meisje te zien, komt iemand binnen stormen.
De waard met de Telegraaf: “Ik kon jullie door het raam zien aankomen, dus ik dacht: moet je snel zijn. Estebleef.”

 

Zo’n man laat je dan toch zeker iets extra’s verdienen?

 

Psychélogos

  Joepie! In huize Coumans-Gielkens is weer een stapel tijdschriften gescoord. Dit keer van het Psychologie Magazine. Ik sta er altijd versteld van hoe elke editie weer vol staat met interessante onderzoeksresultaten, recensies en colums die je weer eindeloos aan het denken krijgen.

Als psychology & technology student herken je tijdens het lezen de meeste psychologische verschijnselen. Dit is aan de ene kant mooi omdat je merkt dat je kennis op bouwt, maar aan de andere kant zorgwekkend dat je alweer vergeten was hoe de effecten precies in elkaar steken. Op het puntje van je neuron ligt dan de term en verklaring van een verschijnsel dat je vaag herkent.

Gefrustreerd weet je wel dat je het hebt geweten, maar op het moment moet je het nalaten om de complete kennis intern op te hoesten. Angst, in dit geval voor het feit dat kennis vervaagt, is ook weer iets psychologisch. Ondanks je kunt leren dat angst een diepgewortelde natuurlijke reactie is, kun je die diepgeworteldheid niet ontwortelen.

Maar goed, semi-psycholoog zijnde moet je dan ook weer in staat zijn deze frustratie weg te relativeren. Hoe erg is het om dingen te vergeten en ze opnieuw te (mogen) leren? En wie weet immers wel nog alles dat hij ooit gehoord of gelezen heeft? De prijs die je daarvoor moet betalen, is je sociale vermogen (wat de laatste Quest ook bevestigt). Alleen zeer autistische mensen kunnen over een feilloos geheugen beschikken. Ik zie mijn vergeetachtigheid dus als een indicatie dat ik niet per definitie een aso ben.

Maar goed, de moraal van het verhaal gaat niet om het geheugen, maar om het versteld staan dat alles psychisch met elkaar verbonden is en dat je dat dus overal in de wereld terug kunt zien. De cirkel van psychologie. Je leest en je ziet, je hoort en herkent. Met alles wat bij een psychologisch vak voorbij komt, reiken de tentakels van de psychologische herkenningen weer verder uit. Zo dacht ik eerst dat directies van multinationals compleet rationele beslissingen maakten.  Maar het blijkt dat ook zij maar gewoon mensen zijn en daarvoor subjectief handelen. Is dat niet wonderbaarlijk?

Vroeger zag ik alles qua techniek en zaken heel strikt en passief, maar nu zie ik meer en meer in dat alles juist weer relatief en beïnvloedbaar is. Zo nu ook weer met een vak over data analyse. Vroeger dacht ik dat dat “onderzoek doen” iets heel zwart-wits was met een doodsaaie vaste volgorde van taakjes uitvoeren. Maar nu blijkt dat je met data heel erg kunt “spelen”, door data flexibiel te analyseren. Verschillende statistische testen proberen, het één en ander van je data weglaten omdat je die interpreteert als onbruikbaar. Zelfs de vuistregels van het statistische onderzoek worden hevig bekritiseerd en verschillend toegepast. Het is dus een levendig en dynamisch wereldje en geen saai werk met standaard witte-jassen-klusjes. Ik weet niet of dat inzicht krijgen de bedoeling is van mijn studie, maar het is in ieder geval wel een aangename side benefit.