Kerst 2010

Eigenlijk voel ik er niet zo veel voor om een verslag te schrijven, maar op een verzoek van mijn contractant ga ik daarentegen graag in. Daarom wil ik het graag kort houden.
Kerst 2010 in Geleen werd dit jaar georganiseerd door Lieske Coumans, toevallig een zus van mij.Zij verzorgde de uitnodiging en de gerechten die op tafel kwamen te staan. Lieske begon al 2 dagen van te voren met het bereiden van al het eten en kreeg daarbij hulp van diverse familieleden. Op kerstavond aten we een eenvoudig doch voedzaam maal, zodat we nog meer konden genieten van alle lekkere hapjes met Kerst zelf. In de middag van eerste kerstdag kregen we ons eerste bezoek. Waar Bea het eten met de ogen bewonderden, moest ze Jos in de gaten houden om hetzelfde niet met zijn mond te doen. Toen Chris, Bauke en Andy kwamen hadden Opa en ik al een welkomstdrankje gebrouwd, waar Opa blijkbaar nog niet veel ervaring mee had omdat de eerste keer de drank uit de erlenmeyer schuimde. Toen iedereen klaar was voor het eten, zat ik nog in de auto om Oma Coumans op te halen. Ze had nog zo mooi het pad voor ons schoon gemaakt, maar er zat nog een klein ijslaagje op waardoor we alsnog moesten oppassen om niet uit te glijden. Maar Oma was in ieder geval wel voorbereid op het koude weer in tegenstelling tot ons, want wij hadden de autodeuren niet bespoten met antivries waardoor Oma niet via de achterdeuren van de auto naar buiten kon. Eerst kon ze er nog om lachen, een minuut later wenste ze dat ze nooit mee was gegaan. Eenmaal weer in Geleen zag ik dat Roy en Sanne ook gearriveerd waren en dat we mochten gaan eten. Opa moest zorgen voor de drankvoorziening, maar was vergeten om het nodige op de tafel te zetten. Ik hoop niet dat er veel dorstigen onder geleden hebben. Ellen Coumans, toevallig mijn moeder, speelde piano en daarna vertegenwoordigde ik de saxofoonpartij, terwijl bij iedereen het eten al langzamerhand aan het inzakken was. Tot mijn verbazing omdat de hoofdmaaltijden zo lekker waren, zag ik dat iedereen nog een toetje opkon. Dat kwam vast omdat de toetjes, gemaakt door Bea en Lieske en sommige gekocht door Oma, er ook nog is heerlijk uitzagen. Opa kondigden aan dat het tijd was voor een digestief en toen iedereen er dat ook nog bij had gekregen in die overuren makende maag, was het tijd voor de presentjes. Iedereen was erg blij met zijn kado’s, ze waren nuttig en zo snel mogelijk nodig. Eigenlijk ging die fijne tijd van het uitpakken, veel te snel voorbij. Andy was ontdaan omdat de letters in zijn gloednieuwe boekgeschenk te klein waren, en vertrok al gauw met zijn ouders. Het eten was al opgeruimd en Jos was verzadigd, want ook hij vertrok kort daarna, net als Roy en Sanne. Oma Coumans hield het opmerkelijk lang uit, maar kon niet tippen aan Martin die pas na nog tv gekeken te hebben, ook maar eens vertrok. Omdat dit verslag al veel te lang is, vertel ik niks meer over tweede Kerstdag, want iedereen weet toch al dat het daarbij gaat om restjes opeten, uitbuiken en afscheid nemen van de gastheer en dame in Geleen, die we waarschijnlijk nog zullen spreken deze week, omdat de auto zo vol was dat mijn Snabbelinstrument niet meer paste. Verder verheug ik mij op Pasen, want ik begin alweer honger te krijgen.

Opa heeft nieuwe computer met Office 2010

zevende keer goud op het IJsselcollege

De Underdogs, de nerds, “degenen waar niemand rekening mee hoefde te houden”. Zo werden wij, het zaalvoetbalteam van 5VA1, benoemd door andere teams die meededen aan het schoolvoetbaltoernooi. Ondanks dat onze klas in de eerste drie schooljaren al had laten zien dat we goed presteerden op sportdagen, werden we dus niet echt serieus genomen toen we in de vierde klas eindelijk ook een voetbaltoernooi in de jaarplanning hadden staan. Het toernooi is alleen voor bovenbouwers, dus leerlingen van het 4e leerjaar en hoger. Waarschijnlijk dachten ze dat we geen kans maakten, omdat we geen stoere praatjes hadden en geen trucjes konden zoals de leerlingen van Mavo en Havo dat zo goed kunnen, en waren in hun ogen geen echte voetballers, alleen ik zat op voetbal en niet eens in de selectie. Waar ze niet op hadden gerekend was simpel doch effectief voetbalwerk, namelijk georganiseerd positiespel en simpele passes. Verder zorgden we ervoor dat we bleven jagen en hielden in de aanval ook de snelheid erin. Vorig jaar, dus in de vierde, kwamen we al verder dan verwacht. Poulewinnaars en ook nog eens finalisten! In de finale moesten we tegen 6vwo, waarbij een jongen speelde die nu bij Ajax speelt. Die finale verloren we helaas, maar we waren wel blij dat we zo ver gekomen waren. Dit jaar, vastberaden om weer in de finale te komen en dit keer te winnen, speelde we de wedstrijden met de 5 zelfde jongens als vorig jaar. De keeper van vorig jaar wou nu spelen, omdat hij eigenlijk geen keeper was. Ik kon met mijn excuus, dat ik de enige was die op voetbal zat en dus ook het meeste recht had om in het veld te staan, voorkomen dat ik op goal moest. Dus moest dit jaar de verkozen minst goede voetballer op goal. Hij deed het beter dan verwacht. Van de paar harde schoten op goal liet hij er maar één door. Het was mijn taak, als verdediger, om ervoor te zorgen dat de tegenstanders zo min mogelijk goed op goal konden schieten, en gelukkig slaagde ik daar in. We wonnen alle wedstrijden op 1 poulewedstrijd na, maar het team waartegen we toen gelijk speelde versloegen we in de finale. Tot volgend jaar, als we weer opnieuw gaan voetballen, voel ik me als een zaalvoetbalkoning van de school.
Bij elk sporttoernooi op onze school krijgt de winnaar een gouden trofeetje, met het jaartal erop en een afbeelding van de sport. Dit gouden trofeetje met een voetbal erop, is nu mijn zevende. Mijn doel is om er uiteindelijk 10 te halen, met nu nog 4 toernooien te gaan. Ik hoop dat we bij elk toernooi opnieuw onderschat worden, en zo een monopolie krijgen op de gouden trofeetjes waar wij als klas zo gek op zijn.

Scheikunde, Werktuigen of Bedrijven?

Vrijdag mocht ik eindelijk van school wegblijven. Meestal word je dan opgeschreven en kun je alles dubbel inhalen, maar nu ging dat niet gebeuren. Ik ging namelijk niet naar onze school, maar naar de hogere school, de technische universiteit in Eindhoven. Om 7 uur werd ik wakker gemaakt door mijn rotsachtige vader in de branding, mijn eigen wekker die om half 7 af zou moeten gaan, liet mij stikken zodat ik misschien de trein niet kon halen. Gelukkig stond ik wel om 10 voor 8 op het station van Nieuwerkerk.

Toen de trein stil stond zag ik mijn klasgenoot die meeging al staan. Een beetje slaperig letten we op dat we op de juiste stations overstapten, maar ondanks dat kwamen we nog 20 minuten te laat, de treinen waren vertraagd. Van te voren had ik al 3 studies uitgekozen waarvan ik meer wilde weten, en daarvan kreeg ik een presentatie. Deze 3 waren: werktuigbouwkunde, technische bedrijfskunde en scheikundige technologie. Met de laatste begon ik.

Bij scheikunde voelde ik veel voor de H2 opslag en het maken van nieuwe plastics, of het namaken van menselijke lichaamsdelen , die ik persoonlijk dan weer voor robots zou gebruiken. Ik kreeg ook nog een filmpje te zien van iemand die de studie had afgerond en nu bij DSM werkte. Gelukkig kan ik al Limburgs verstaan, dus misschien kan ik na mij eventuele scheikundestudie daar ook meteen aansluiten. Bij werktuigbouwkunde heerste er minder aantrekkingskracht tussen mij en de studie, misschien omdat de presentatie heel erg op de vorige leek, wat trouwens ook voor de derde presentatie gold. Robots bouwen leek me hier wel erg leuk. Bij de technische bedrijfskunde voelde ik me nog minder geïnteresseerd, omdat we een veel te lange pauze van 2 uur hadden. Toch leek de studie mij wel leuk omdat op het eind pas duidelijk werd, dat er ook veel economie en psychologie inbegrepen was. Psychologie vind ik sowieso heel boeiend, maar ik wilde niet alleen daarvoor studeren, dus zou dit een goede oplossing zijn. Economie heb ik nu ook als vak, wat mij een kleine voorsprong geeft omdat niet alle natuurprofiel-leerlingen dat hebben.

Terug over dat saaie; alle drie de presentaties hadden dezelfde achtergrond, na de eerste presentatie begreep ik wel dat hun studie heel breed was, hoe de leerjaren in elkaar zaten en dat Eindhoven de beste connecties had met bedrijven. Het enige verschil tussen het bezoeken van zo’n presentatie en het lezen van dezelfde informatie op internet, is dat je nu direct vragen kon stellen. Op internet zou je dat ook kunnen doen, maar dat duurt weer wat langer. De enige vraag die ik zou willen stellen is waarom de presentaties alle drie zo op elkaar leken, en of ze nog wat nieuws te vertellen hadden. Ik had ook het idee dat er weinig verschil tussen de studies zat. Toen iemand bij scheikundige technologie vroeg wat het verschil was tussen scheikundige technologie en biomedische technologie, konden ze alleen maar uitleggen dat de biomedische technologie meer gericht was op biologie en de scheikundige technologie meer bezig was met scheikunde. Tja, dat kon je vast zelf ook al verzinnen, en ik wed dat die informatie ook al op internet staat.

De studies duurde 3 jaar. Dan ben ik dus als alles meezit 21 en afgestudeerd. Toen drong het tot me door dat het leven wel weer erg snel gaat. Tot mijn dertigste moet ik dan al gaan werken, daarna tot mijn veertigste werken met misschien nog kinderen erbij, dan ben ik alweer “oud”, werk ik nog steeds en wie weet waar ik dan terecht kom. En nu maar hopen dat het niet zo snel gaat. Eerst is het vwo-diploma proberen te halen.

Snabbelen en draaien

Ik krijg nu al 6 jaar saxofoonles. 5 jaar speel ik altsaxofoon en sinds ongeveer 1 jaar, omdat ik zo gegroeid was, letterlijk en figuurlijk, ook de grote broer van de alt, de tenorsaxofoon. Bijna elke week buiten de vakanties om kreeg ik minstens 20 minuten les van Tom de Vette. Eerst moest ik leren spelen uit de beginnerboekjes, daarna kwamen er etudes, dat zijn klassieke stukjes, en popliedjes bij. Toen ik die ook onder de vingers had, waren Blues en Jazz aan de beurt. Daarna kreeg ik ook een nieuw boek erbij, Jazz Conceptions van Jim Snidero. Hier speel ik nu nog steeds uit. Natuurlijk hoopte ik mijn saxervaring nog nuttiger te kunnen gebruiken dan alleen voor je eigen plezier en dat van de directe omgeving, maar zekerheid had ik niet. Tot kort geleden dan, toen werd ik namelijk gevraagd door iemand uit de klas om een paar Jazz stukjes te spelen voor zijn vader die volgens de poster 2x 25 jaar oud werd. Hij scheen een liefhebber van Jazz te zijn. Eerst wist ik niet of ik wel genoeg zelfvertrouwen had om te spelen, maar ik werd overtuigd door de zoon omdat hij zei dat niemand het zou merken als ik foute noten zou spelen. Ik koos ervoor om op de alt te spelen, omdat ik dacht dat ik daar beter mee zou kunnen spelen en omdat die ook echt van mijzelf is, de tenor is slechts een geleend instrument van mijn leraar. Toen ik het nieuws van het feest naar mijn leraar toe mailde, was hij enthousiast over mijn eerste “snabbel”. Ik vroeg hem ook meteen of ik zijn meespeel-CD mocht lenen, op die van mij hoor je namelijk nog Jim Snidero zelf meespelen en ik wou voor mijn “optreden” natuurlijk wel dat het all me was. Voordat ik gevraagd werd om saxofoon te spelen, was ik al gevraagd om mee te draaien, de zoon van de jarige is namelijk ook mijn mede-DJ. Ik had geen zin om alleen daarvoor te komen, omdat ik feesten voor ouderen echt saai vind, wat later ook terecht bleek te zijn, en ik kreeg er ook geen geld voor. Schijnbaar wilde ze mij toch heel graag op het feest erbij hebben, vandaar dat ze mij inhuurde als muzikant. De overgang ,van Jazz naar 70-80 jarige dancemuziek, maakte we door een housenummer op te zetten waarbij ik mee kon spelen met de sax. Daarna draaide ik dus nog een vermoeiende avond, want niemand bewoog zich van de tafeltjes vandaan. Het geld wat ik heb gevangen, zit al weer veilig opgesloten tussen de groene wangen van mijn kikkerspaarpot, natuurlijk voor mijn eígen tenor.

dit doet bommel met kleine konijnachtige hondjes..hij schaamt zich voor zijn eigen soort..

En toen (2)

.......................................... Bij de Kruisheren ............................................

Denk je het leven echt te bevatten zonder de Kruisheren te kennen?
Veel hadden wij er ook nog niet ontmoet, maar wel een hele echte, pater Sangers uit Maaseik. Die op zijn kamer een middeleeuwse kast vol middeleeuwse heilige boeken had. Waar hij alle wijsheden uit putte die hij voor zijn preken dacht nodig te hebben.

Zoals toen hij in Weert predikte over de schepping van de mens. Hoe God klei had genomen, een mens had gevormd en die in de oven had gelegd om te bakken. Daarbij waren de Nederlanders een beetje heet gebakerd geworden en de Belgen maar half gaar.

Stond dat dan in die Heilige Boeken? Mogelijk, maar dan toch niet in die

kast te Maaseik.

Toen we ooit door pater Sangers op zijn kamer werden uitgenodigd en ons daar werd gevraagd of we een goed glas wijn met hem wilden drinken, ging die kast open. En nee, we hadden nog nooit zoveel flessen wijn in een middeleeuwse kast gezien.

Dus toen we dan eindelijk, op onze trouwdag, gebruik gingen maken van de dinerbonnen die ons op 21 juni waren aangeboden, werden we het al snel eens. We zouden die gaan besteden in het Kruisherenhotel te Maastricht.
Aangezien net die week Château Neercanne en St. Gerlach waren gedaald op de lijst van 100 riante eetgelegenheden in Nederland,
beschouwden we dat ook als een duidelijke vingerwijzing Gods. Een onderzoek dat uiteraard tijdig ter onzer wille en belang was uitgevoerd.

En ja, we mochten blij zijn ruim vooraf te reserveren, want er was nog maar net een tafeltje voor 2 personen. Hoezo crisis? Maar dan zeker niet in Maastricht of de aangrenzende contreien. Zo hoorden we zowel Frans als Duits om ons heen en om niet helemaal uit de toon te vallen, begonnen we met de opmerking “That this was the right place to be”, waarna we voor de rest van de avond alleen maar werden benaderd door een perfect Engels sprekend meiske uit Lanaken.

Maar goed, wat schafte de pot nu eigenlijk?
Toch wel dingetjes die je thuis niet iedere dag, beter gezegd, nooit krijgt. Zoals olie en zout op tafel, bedoeld om het brood in te drenken, het vervolgens met zou te bestrooien en dan te consumeren. En niet, zoals vroeger op de Sociëteit gebruikelijk, het over je linkerschouder weg te gooien en een wens te doen. Hoe anders zou je ’s avonds een mooie meid op je kamer willen aantreffen?
Waarna we, na dat brood dus, hebben gekozen voor een wild duifje, een stukje hertenjong met Preiselbeeren en zowel een Kruisherendessert als een kaasassortiment. En niet te vergeten het bijpassende wijnarrangement, want het was feest vandaag. Nou ja, voor wie speciaal, daar zijn we vooralsnog niet uit.

Wat Paula nogal intrigeerde was dat zich een paar van gemengde leeftijd tussen iedere gang verwijderde. Het waren geen rokers, zo bleek. Maar waarvoor dan wel, wilde ze weten. Nee, nee, daarvoor waren de tussenpozen te kort, meende ze. Overigens werden die wel telkens langer, maar nee Wiel, dat doe je echt niet met zo’n man.”
“Maar wel met hem eten en een hele avond vergallen?” wilde ik nog weten. Op die vraag studeert ze nog. Was het nu echt consumeren daarboven of toch meer consuminderen?

Goed, het wijnarrangement dus. Dat was zo’n beetje het einde. Niet alleen de witte wijnen, ook de rode. Met als slot de speciale likeurwijnen. “No sir, better than Port with your special cheese, please try for yourself.”
Dat was de uitdrukking, die mij speciaal beviel. We hebben dan ook bij alle arrangementen geprobeerd of onze keuze niet de betere zou zijn, maar nee, na ettelijke dronken bleek de hunne altijd weer de beste.
Zodat het ons op den duur niet meer hinderde dat ‘die twee’ weer even vertrokken om zich misschien wel uit leven als echte mensen. Wij wenkten de Lanakense en probeerden weer een wijntje, zoals het echte Kruisheren, desnoods Kuisheren, betaamt.

Het enige minpuntje was misschien dat de Preiselbeeren in de minderheid waren. In feite ontdekten we maar één Preiselbeer. Daar staat evenwel tegenover dat ik nog nooit zo’n lekkere heb gehad.

Een ander minpuntje is dat ik de namen van al die lekkere wijnen heb genoteerd, mede om ze jullie mee te delen, maar de notitie nergens meer kan vinden.

Maar denkend aan onze Verlosser weet je: “Ieder nadeel hep se voordeel.” Dus dan, in Godsnaam, nog maar een keertje terug.

Voor als wij niet bereikbaar zijn of het ook niet meer weten ....

.... en er problemen zijn met de computer: http://www.studentaanhuis.nl/ , voor:

• internet en/of e-mail problemen
• het instellen van een (draadloos)netwerk
• een trage computer/laptop
• het instellen van o.a. software, een virusscanner of
  een printer
• het bedienen van uw mobiele telefoon, televisie, digitale
  fotocamera of mp3-speler
• het goed aansluiten van uw dvd-speler of digitale televisie
• Les willen krijgen over het gebruik van internet, de computer
  en/of andere digitale apparaten

tegen redelijke tarieven. Maar we verk..... natuurlijk liever eerst zelf onze pc's.

 

nieuwe cijfers, nieuwe kansen

Praatjes vullen geen gaatjes, dus nu even back to the business. Geld moet verdiend worden, en dat is niet zo makkelijk in deze tijd. Toch durfde ik het aan om te gaan beleggen met het vertrouwen van de sponsor. Samen met deze sponsor bespreek ik ook mijn keuzes. Bij de trouwe lezers is bekend dat ik mijn pijlen gericht had op Jenoptik, het Duitse bedrijf dat lenzen produceert. Mijn zelfvertrouwen nam toe toen ik zag dat de aandelen bleven stijgen, ook na eerst 2 cent te hebben gedaald, en uiteindelijk had ik meer dan 15% ongerealiseerd rendement. Toen lag de koers hoger dan het afgelopen jaar was geweest. Het leek me logisch dat de aandelen nu weer massaal verkocht zouden worden tegen een lagere prijs, dus verkocht ik mijn aandelen alvast. Het vertrouwen dat ik had opgebouwd verdween even snel weer toen ik zag dat mijn ex-aandeel daarna nog verder steeg, zodat ik achteraf gezien beter had kunnen wachten en met 30% winst had kunnen verkopen! Nu probeer ik blij te zijn met mijn “magere” 15% en ben ik verder gegaan met mijn beursleven. Op dit moment bezit ik een klein deel van het bedrijf Kardan, genoteerd op de Euronext Stock Market. Dit bedrijf beheert en ontwikkelt beleggingen. Dus voor de mensen die mee willen genieten van mijn volgende succes, moeten de koers van Kardan N.V. goed in de gaten houden. Alle aankopen en verkopen worden trouwens wel goed bijgehouden in het Coumans B.V. boek, daar schrijf ik alle gegevens van de aandelen in op. Naast Kardans bezit ons B.V.’tje ook nog aandelen van Mediq, die helaas minder goed lopen. De winst is trouwens voor een tenorsaxofoon. Weliswaar geen fair trade product, maar toch voor een goed doel.

En toen...

17-11-2010
=========

En toen was het weer de zoveelste keer dat er een verrassing werd verwacht.
Maar ja, 54 jaar en in geen enkel opzicht een kroonjaar.
Het houdt een keer op natuurlijk.

Gelukkig ben ik dit jaar gered door de Kruisheren in Maastricht. Een achtenswaardig gezelschap van oude, kuise heren op de Kommel, die je vanavond graag als hun gast willen zien, zo heb ik begrepen.
Die hebben nog altijd graag wat jong volk over de vloer om hun maaltijden op te vrolijken.

En koken kunnen die ruisheren in hun lange witte jurken, ga daar maar van uit.

Ik zou dus zeggen: dos je uit als een lekkere del en stel ze niet teleur. Dat moet je lukken.

En als ze jou daar dus vanavond zo graag als gast hebben, laat ze dan ook maar voor een passend gedicht zorgen. Want je bent wat gewend, ook op dat gebied, laat ze dat vooral even merken.

Ik hoor dan morgen wel wat het is geworden.