Terug naar af. Het blijkt allemaal niet zo'n probleem om de lunch etc. op de twaalfde te organiseren. Misschien kon de workshop nog wel op Terborg. En anders doen we die in het oude retraitehuis. Komen we daar ook eens.
En in verband met voetballen etc. heb ik dan maar definief voor de twaalde gekozen. Het is nu én én i.p.v óf óf.
Jammer dat Jos zonder kids komt. Kunnen die niet een uurtje vrij krijgen? Wordt tenminste hun artistieke aanleg geprikkeld.
Maar tante Lies en ome Jos komen erbij. Die laatste is waarschijnlijk wel bereid 2 werkstukken te maken. Wie meldt zich?
dinsdag, februari 07, 2006
Te lang niets meer gehoord?
Gisteren vreesde ik al dat jullie te lang niets meer hadden gehoord over zaken die je, zij het stiekempjes, onnoemelijk vermaken.
Die vrees had ik beter niet kunnen hebben, want bezig met een mail naar Winterberg over een mogelijk weekje uit, viel zomaar de muis weg, jullie weten wel, dat pijltje.
Een flinke jongen die de computer dan nog normaal kan bedienen, dus mail ontvangen e.d. of eindigen met behoud van tekst etc.
Dus vandaag maar weer eens om hulp gesmeekt, want zoiets heb ik voorheen nooit gehad.
"Ja meneer, dat treft niet, er zijn vandaag 2 monteurs ziek."
"Maar in mijn eerste contact met U ben ik overstag gegaan omdat U altijd voor een redelijke prijs aan huis zou komen. Bovendien betreft het apparatuur, die door U drie weken geleden is geinstalleerd. En onze deal was: U zorgt dat het werkt, ik zorg voor de betaling."
"Ja, maar als U toch zelf even zou kunnen komen, U hoeft alleen maar de muis, de adapter, de lader en het toetsenbord mee te brengen."
"Maar er is niets met het toetsenbord."
"Och, het is draadloos, dus kan het zo mee."
.................................................................................
"Nee, meneer, het werkt inderdaad niet, ik denk toch dat het aan het toetsenbord ligt. Gaat U maar even zitten. Inderdaad, de batterijen ervan zijn helemaal leeg."
"Ze zijn pas 3 weken oud?!"
"Ja meneer, die geleverde waar is ook niet alles. Waarom hebt U geen oplaadbare batterijen?"
"Uw monteur heeft gezegd dat ik er zo nieuwe in kan doen."
"Ja,ja, natuurlijk kan dat, maar hoe lang gaan die mee, hé? En dan zit je misschien zo weer in de problemen."
"Dat wil ik in elk niet meer meemaken, want met opeens zo'n dooie pc kun je geen kant meer uit. Maar hoe kan ik vooraf zien dat ze leeg raken?"
"Ja, dat is 't nu juist, dat kun je niet zien. Dus sta je opeens stil, midden op de weg, zal ik maar zeggen. Vandaar dat ik U aanbeveel een stel oplaadbare batterijen te nemen. Ik heb hier een setje van 4, mét opladertje, voor 33 euro bent U de man, 2 batterijen in het bord en de andere in de oplader, altijd klaar voor gebruik."
"Weet U, ik heb voorheen met mijn eigen toetsenbord nooit problemen gehad."
"Ja, zo'n ding met een draad natuurlijk, die gaan er uit."
"Maar wat zie ik? De adapter vergeten?"
"Ja, daar had U het over, maar die was er niet bij."
"Hebt U goed gekeken? Kijk, aan de achterkant moeten 2 draden uit de oplader komen; eentje voor de processor en de andere voor de adapter. Anders laadt-ie natuurlijk niet op. En met een lege muis kom je niet ver."
"Nou meneer, ik kan U zo opnoemen wat er nu nog op mijn dagelijks werkbureau staat of ligt; dat is een processor, een monitor, de geluidsinstallatie met 2 boxen en de webcam."
Enigszins met gevoel van enige eigenwaarde uitgesproken maakte dat de nodige indrukt. Er werd meteen een telefoontje gepleegd.
"Hallo Michel, kun jij je nog herinneren dat je bij Gielkens in Geleen een pc hebt geinstalleerd?"
Ja, en heb je daar de adapter van de muis soms vergeten? Die meneer staat nu hier met ...wat zeg je?...nog in de doos misschien?"
"Meneer, kan-t-ie nog in de doos zitten?"
"Dat hoop ik niet, want Michel heeft me stevig aangemoedigd de emballage meteen op te ruimen. Zal U niet gek in de oren klinken, hoop ik."
"Kan-t-ie dan misschien toch nog op Uw bureau liggen?"
"Meneer, ik rij nu naar huis en over een kwartier bel ik. Mocht daar geen adapter liggen, en daar ben ik eigenlijh wel zeker van, dan eis ik dat U nu onmiddellijk naar Geleen komt."
Inderdaad lag er geen adapter en meneer was bereid alsnog naar Geleen te komen.
"By the way, breng dan ook een scannerkabel mee, want mijn scanner werkt al 3 weken niet meer omdat Michel de kabel ervan heeft gebruikt voor de printer, die kreeg hij anders niet aan de praat. U zult 't met me eens zijn dat ik tot heden niet helemaal gelukkig hoef te zijn met deze operatie."
"Goedenavond meneer, ik kon 't gelukkig makkelijk vinden. Is 't boven?
Nee, inderdaad geen adapter; logisch dat de muis er dan ook geweest is.
Maar wat zie ik daar op de grond liggen, tussen al die draden?"
"Dat moest ik zo bij elkaar houden totdat de ADSL aansluiting wordt aangelegd."
"Maar daar ligt volgens mij een adapter tussen, heeft die hier altijd bij die draden gelegen? Het kan volgens mij geen kwaad die toch eens te proberen."
Etc.etc.
"Dank, dank en dan nu graag nog even de scanner aansluiten."
"Och, was ik bijna vergeten. Maar wat zie ik? Heeft-ie een verkeerde kabel meegegeven. Meneer, ik ben een stagiaire en dus durf ik gerust met U mee te huilen: het schiet zo allemaal niet erg op."
To say the least of it.
Ik wacht nu in spanning op 2 momenten in mijn leven:
1. het moment waarop ADSL + de rest vlekkeloos functioneert, iets waar de rest van
Nederland ook recht op schijnt te hebben,
2. het moment waarop iemand het aandurft me te komen adviseren iets nieuws te
laten installeren.
Die vrees had ik beter niet kunnen hebben, want bezig met een mail naar Winterberg over een mogelijk weekje uit, viel zomaar de muis weg, jullie weten wel, dat pijltje.
Een flinke jongen die de computer dan nog normaal kan bedienen, dus mail ontvangen e.d. of eindigen met behoud van tekst etc.
Dus vandaag maar weer eens om hulp gesmeekt, want zoiets heb ik voorheen nooit gehad.
"Ja meneer, dat treft niet, er zijn vandaag 2 monteurs ziek."
"Maar in mijn eerste contact met U ben ik overstag gegaan omdat U altijd voor een redelijke prijs aan huis zou komen. Bovendien betreft het apparatuur, die door U drie weken geleden is geinstalleerd. En onze deal was: U zorgt dat het werkt, ik zorg voor de betaling."
"Ja, maar als U toch zelf even zou kunnen komen, U hoeft alleen maar de muis, de adapter, de lader en het toetsenbord mee te brengen."
"Maar er is niets met het toetsenbord."
"Och, het is draadloos, dus kan het zo mee."
.................................................................................
"Nee, meneer, het werkt inderdaad niet, ik denk toch dat het aan het toetsenbord ligt. Gaat U maar even zitten. Inderdaad, de batterijen ervan zijn helemaal leeg."
"Ze zijn pas 3 weken oud?!"
"Ja meneer, die geleverde waar is ook niet alles. Waarom hebt U geen oplaadbare batterijen?"
"Uw monteur heeft gezegd dat ik er zo nieuwe in kan doen."
"Ja,ja, natuurlijk kan dat, maar hoe lang gaan die mee, hé? En dan zit je misschien zo weer in de problemen."
"Dat wil ik in elk niet meer meemaken, want met opeens zo'n dooie pc kun je geen kant meer uit. Maar hoe kan ik vooraf zien dat ze leeg raken?"
"Ja, dat is 't nu juist, dat kun je niet zien. Dus sta je opeens stil, midden op de weg, zal ik maar zeggen. Vandaar dat ik U aanbeveel een stel oplaadbare batterijen te nemen. Ik heb hier een setje van 4, mét opladertje, voor 33 euro bent U de man, 2 batterijen in het bord en de andere in de oplader, altijd klaar voor gebruik."
"Weet U, ik heb voorheen met mijn eigen toetsenbord nooit problemen gehad."
"Ja, zo'n ding met een draad natuurlijk, die gaan er uit."
"Maar wat zie ik? De adapter vergeten?"
"Ja, daar had U het over, maar die was er niet bij."
"Hebt U goed gekeken? Kijk, aan de achterkant moeten 2 draden uit de oplader komen; eentje voor de processor en de andere voor de adapter. Anders laadt-ie natuurlijk niet op. En met een lege muis kom je niet ver."
"Nou meneer, ik kan U zo opnoemen wat er nu nog op mijn dagelijks werkbureau staat of ligt; dat is een processor, een monitor, de geluidsinstallatie met 2 boxen en de webcam."
Enigszins met gevoel van enige eigenwaarde uitgesproken maakte dat de nodige indrukt. Er werd meteen een telefoontje gepleegd.
"Hallo Michel, kun jij je nog herinneren dat je bij Gielkens in Geleen een pc hebt geinstalleerd?"
Ja, en heb je daar de adapter van de muis soms vergeten? Die meneer staat nu hier met ...wat zeg je?...nog in de doos misschien?"
"Meneer, kan-t-ie nog in de doos zitten?"
"Dat hoop ik niet, want Michel heeft me stevig aangemoedigd de emballage meteen op te ruimen. Zal U niet gek in de oren klinken, hoop ik."
"Kan-t-ie dan misschien toch nog op Uw bureau liggen?"
"Meneer, ik rij nu naar huis en over een kwartier bel ik. Mocht daar geen adapter liggen, en daar ben ik eigenlijh wel zeker van, dan eis ik dat U nu onmiddellijk naar Geleen komt."
Inderdaad lag er geen adapter en meneer was bereid alsnog naar Geleen te komen.
"By the way, breng dan ook een scannerkabel mee, want mijn scanner werkt al 3 weken niet meer omdat Michel de kabel ervan heeft gebruikt voor de printer, die kreeg hij anders niet aan de praat. U zult 't met me eens zijn dat ik tot heden niet helemaal gelukkig hoef te zijn met deze operatie."
"Goedenavond meneer, ik kon 't gelukkig makkelijk vinden. Is 't boven?
Nee, inderdaad geen adapter; logisch dat de muis er dan ook geweest is.
Maar wat zie ik daar op de grond liggen, tussen al die draden?"
"Dat moest ik zo bij elkaar houden totdat de ADSL aansluiting wordt aangelegd."
"Maar daar ligt volgens mij een adapter tussen, heeft die hier altijd bij die draden gelegen? Het kan volgens mij geen kwaad die toch eens te proberen."
Etc.etc.
"Dank, dank en dan nu graag nog even de scanner aansluiten."
"Och, was ik bijna vergeten. Maar wat zie ik? Heeft-ie een verkeerde kabel meegegeven. Meneer, ik ben een stagiaire en dus durf ik gerust met U mee te huilen: het schiet zo allemaal niet erg op."
To say the least of it.
Ik wacht nu in spanning op 2 momenten in mijn leven:
1. het moment waarop ADSL + de rest vlekkeloos functioneert, iets waar de rest van
Nederland ook recht op schijnt te hebben,
2. het moment waarop iemand het aandurft me te komen adviseren iets nieuws te
laten installeren.
donderdag, februari 02, 2006
11 maart dan maar?
De mevrouw die de workshop geeft heeft via inspreken op m´n 06 (met dank aan KPN dus) gevraagd of we ook 11 maart kunnen wandelen, lunchen en werken.
Gaarne bericht dus.
Het is overigens een sympathiek idee om Kareltje te spelen, d.w.z. te high-tea-en en verder mee te delen dat er gewandeld en gewerkt moet worden.
Maar tot die tijd kunnen kunnen we nog altijd manhaftig het gevaar onder ogen zien,
Dus 11 maart dan maar?
Gaarne bericht dus.
Het is overigens een sympathiek idee om Kareltje te spelen, d.w.z. te high-tea-en en verder mee te delen dat er gewandeld en gewerkt moet worden.
Maar tot die tijd kunnen kunnen we nog altijd manhaftig het gevaar onder ogen zien,
Dus 11 maart dan maar?
Hoezo einde oefening?
Wat me vandaag, zo tegen twaalven, als je je eerste opkikkertje wil nuttigen, opviel was dat er de laatste dagen zo weing telefoontjes binnen kwamen. Terwijl het andere dagen soms een geren van hot naar haar is om uit te vinden waar die handie's nu weer liggen. Zei gistermiddag op de vergadering Harry ook niet dat de voorzitter niet bereikbaar was en dus kennelijk zijn telefoonrekening niet had betaald? Terwijl we
zelf toen alweer konden bellen. Die Harry toch.
Maar vandaag viel dan toch op dat er zo weinig mensen contact zochten. Volgens een huisgenoot kon dat best. Wie zou waarom eigenlijk moeten bellen?
En hoewel ik me schaam te bekennen dat ik zo ijdel was het toch raar te vinden, heb ik stiekempjes mobiel ons nummer gebeld.
Wat? Er kwam een vriendelijke stem die meldde dat het nummer niet in gebruik was, maar dat je contact kon nemen met 06 etc.
Kon dat waar zijn? Ja, die stem was onverbiddelijk, ook een tweede keer.
Dus weer de storingsdient gebeld.
"Hoe zegt U meneer? Ja, dat is toch raar. Ik zet U even op de wachtlijn."
Hoe kon zij dat nu raar vinden? Zou de professionele storingsdienst dat niet eerder hebben meegemaakt. Misschien hadden ze vandaag wel een tempoteamer ingehuurd.
"Meneer, bedankt voor het wachten, Sinds wanneer hebt U dat?"
Hele verhaal opnieuw verteld. Dinsdag afgesloten. Op verzoek een bandje, want herstel kon pas woensdag plaats vinden. Woensdag hoera, herstel, dat wil zeggen ik kon weer bellen, maar vandaag, donderdag niks hoera, zat het bandje er nog op."
"Dank U, dan zet ik U nu nog even op de wachtlijn."
"Meneer, bedankt voor het wachten, maar hebben ze U dan niet verteld wanneer de opheffing zou ingaan?"
"Ho,ho, ik moet niet worden opgeheven, ik ben per vergissing, ja, U hoort het goed, PER VERGISSING opgeheven en wil gewoon weer worden AANGESLOTEN!"
"Ja, dat begrijp ik, maar kunt U dat niet zelf?"
"Wat? Kan ik mezelf opheffen en aansluiten?"
"Dat zou U misschien wel willen, maar in dit geval kunt U het zelf. Hebben ze U dat niet verteld?"
"Mevrouw, ik ben een en al oor."
"Probeert U eens 'hekje 21 hekje' te bellen."
Eindelijk einde oefening, hoop je dan maar.
Ben ik nu zo dom of zijn zij zo slim?
Volgens een huisgenoot is dat de juiste vraag niet en ben ik alleen maar te ongeduldig.
Zou het zich dan misschien allemaal vanzelf hebben hersteld?
Daarop heb ik inderdaad niet kunnen wachten, ben ik misschien wel te ongeduldig voor.
zelf toen alweer konden bellen. Die Harry toch.
Maar vandaag viel dan toch op dat er zo weinig mensen contact zochten. Volgens een huisgenoot kon dat best. Wie zou waarom eigenlijk moeten bellen?
En hoewel ik me schaam te bekennen dat ik zo ijdel was het toch raar te vinden, heb ik stiekempjes mobiel ons nummer gebeld.
Wat? Er kwam een vriendelijke stem die meldde dat het nummer niet in gebruik was, maar dat je contact kon nemen met 06 etc.
Kon dat waar zijn? Ja, die stem was onverbiddelijk, ook een tweede keer.
Dus weer de storingsdient gebeld.
"Hoe zegt U meneer? Ja, dat is toch raar. Ik zet U even op de wachtlijn."
Hoe kon zij dat nu raar vinden? Zou de professionele storingsdienst dat niet eerder hebben meegemaakt. Misschien hadden ze vandaag wel een tempoteamer ingehuurd.
"Meneer, bedankt voor het wachten, Sinds wanneer hebt U dat?"
Hele verhaal opnieuw verteld. Dinsdag afgesloten. Op verzoek een bandje, want herstel kon pas woensdag plaats vinden. Woensdag hoera, herstel, dat wil zeggen ik kon weer bellen, maar vandaag, donderdag niks hoera, zat het bandje er nog op."
"Dank U, dan zet ik U nu nog even op de wachtlijn."
"Meneer, bedankt voor het wachten, maar hebben ze U dan niet verteld wanneer de opheffing zou ingaan?"
"Ho,ho, ik moet niet worden opgeheven, ik ben per vergissing, ja, U hoort het goed, PER VERGISSING opgeheven en wil gewoon weer worden AANGESLOTEN!"
"Ja, dat begrijp ik, maar kunt U dat niet zelf?"
"Wat? Kan ik mezelf opheffen en aansluiten?"
"Dat zou U misschien wel willen, maar in dit geval kunt U het zelf. Hebben ze U dat niet verteld?"
"Mevrouw, ik ben een en al oor."
"Probeert U eens 'hekje 21 hekje' te bellen."
Eindelijk einde oefening, hoop je dan maar.
Ben ik nu zo dom of zijn zij zo slim?
Volgens een huisgenoot is dat de juiste vraag niet en ben ik alleen maar te ongeduldig.
Zou het zich dan misschien allemaal vanzelf hebben hersteld?
Daarop heb ik inderdaad niet kunnen wachten, ben ik misschien wel te ongeduldig voor.
woensdag, februari 01, 2006
Een vergissing(kje)
Jongens en meisjes,
We willen jullie heus niet ontmoedigen iets met KPN te regelen,
Hoewel, zo zei een slim mens onlangs, je geen dingen moet wijzigen die goed lopen
Maar als je per sé wat wil, trek je dan niet al te veel aan van de vermaningen dat KPN het misschien wel niet prettig vindt als je iets wil afzeggen.
En wij zijn de laatsten om jullie het werken met die onderneming te ontraden.
Hoewel we gisteren opeens met allemaal dode lijnen zaten, hetgeen sommigen hebben gemerkt als ze ons hebben willen bereiken,
en velen hebben gemerkt want noch de telefoon noch e-mail was actief.
Natuurlijk hebben we rond 15.00 uur de storingsdienst gebeld en daar gehoord dat er inderdaad 'iets was' met onze lijn.
Nee, nee niet de straat of de buurt, maar wij lagen eruit.
"Zijn we soms afgesloten?"
Ja, daar zag 't wel naar uit.
En nee, dat kon niet zomaar worden hersteld, nee dat moest de centrale doen en die jongens kwamen pas morgenochtend om 10.00 uur weer opgetogen naar hun werk.
"Mevrouw, dan wil ik U erop wijzen dat we ieder moment een oproep van het ziekenhuis kunnen krijgen, misschien al hebben gekregen en we U aansprakelijk stellen voor het feit dat Uw publieke voorziening niet naar behoren functioneert.
"Hebt U dan geen mobiele telefoon?"
"O, vindt U dat ik U moet betalen maar mezelf moet zien te redden?"
"Hebt U er dan geen?"
"Kan Uw organisatie niet zien met welk nummrer ze bellen?"
"Ja, een 06 nummer, maar dan kan het ziekenhuis dat toch bellen?"
"Nee mevrouw, want dat nummer ken ik zelf niet eens."
"Meneer dan weet ik 't; dan zet ik een bandje op Uw nummer met de mededeling om in dringende gevallen Uw 06 nummer te bellen."
En zo geschiedde tot vandaag na tienen.
Niet gehoord?
Vergeet 't maar weer snel, het was gewoon een vergissing van die KPN.
Had ieder van ons, nou ja ieder?, kunnen gebeuren.
We willen jullie heus niet ontmoedigen iets met KPN te regelen,
Hoewel, zo zei een slim mens onlangs, je geen dingen moet wijzigen die goed lopen
Maar als je per sé wat wil, trek je dan niet al te veel aan van de vermaningen dat KPN het misschien wel niet prettig vindt als je iets wil afzeggen.
En wij zijn de laatsten om jullie het werken met die onderneming te ontraden.
Hoewel we gisteren opeens met allemaal dode lijnen zaten, hetgeen sommigen hebben gemerkt als ze ons hebben willen bereiken,
en velen hebben gemerkt want noch de telefoon noch e-mail was actief.
Natuurlijk hebben we rond 15.00 uur de storingsdienst gebeld en daar gehoord dat er inderdaad 'iets was' met onze lijn.
Nee, nee niet de straat of de buurt, maar wij lagen eruit.
"Zijn we soms afgesloten?"
Ja, daar zag 't wel naar uit.
En nee, dat kon niet zomaar worden hersteld, nee dat moest de centrale doen en die jongens kwamen pas morgenochtend om 10.00 uur weer opgetogen naar hun werk.
"Mevrouw, dan wil ik U erop wijzen dat we ieder moment een oproep van het ziekenhuis kunnen krijgen, misschien al hebben gekregen en we U aansprakelijk stellen voor het feit dat Uw publieke voorziening niet naar behoren functioneert.
"Hebt U dan geen mobiele telefoon?"
"O, vindt U dat ik U moet betalen maar mezelf moet zien te redden?"
"Hebt U er dan geen?"
"Kan Uw organisatie niet zien met welk nummrer ze bellen?"
"Ja, een 06 nummer, maar dan kan het ziekenhuis dat toch bellen?"
"Nee mevrouw, want dat nummer ken ik zelf niet eens."
"Meneer dan weet ik 't; dan zet ik een bandje op Uw nummer met de mededeling om in dringende gevallen Uw 06 nummer te bellen."
En zo geschiedde tot vandaag na tienen.
Niet gehoord?
Vergeet 't maar weer snel, het was gewoon een vergissing van die KPN.
Had ieder van ons, nou ja ieder?, kunnen gebeuren.
donderdag, januari 26, 2006
Een kort verhaal
Het liep allemaal zoals iedereen dacht, als je er tenminste de juiste mensen bij haalde. Inderdaad, geen enkel probleem en om een lang verhaal kort te maken:
- Na tig telefoontjes en 2 brieven van KPN was vandaag dan de grote dag, waarop ons
wekkertja vanochtend al om 7.30 uur afliep,
- rond 8.30 uur de eerste vraag kwam: "Meneer, U hebt een huiscentrale, als ik de
ISDN weg haal bent U niet meer bereikbaar, weet U dat?"
"Nou, dat is niet de bedoeling."
"Maar hebt U dan een ander basisstation hier?"
"Hoezo, moet dat dan?"
"Nee, maar het zou wel verstandig zijn als U nog ooit gebeld wilt worden. Kijk, ik
wist niet dat hier een basisstation was en heb sowieso geen tijd er een aan te
leggen als U er al een had."
"O.K., dan kunt U nu wel gaan en zal ik nog maar weer eens KPN bellen."
"U hebt brieven van ons gekregen zei U, mag ik die eens zien?
Ja, hier staat wel iets van 4 lijnen en zo, dus ja, jammer dat ik daar nu geen
tijd voor heb."
"Zoals gezegd, einde oefening wat mij betreft."
"Maar U wilt echt van die ISDN af? Nou, dan kan ik wel iets verzinnen.
U gaat in de stad een basissation kopen, Siemens is de beste, en dan heb ik
vanmiddag zeeeer waarschijnlijk nog tijd voor ik naar huis ga."
- Het bassistation was inderdaad verkrijgbaar, zelfs in de aanbieding, wie had dat
gedacht. En 's middags kwam, keurig op tijd de meneer uit A'rade met zijn analoge
kaart voor de pc.
"Meneer, ik heb de kaart erin gezet, maar mijn kabel is niet lang genoeg voor de
telefoonaansluiting, want die ISDN kabel werkt natuurlijk niet meer."
"Maar U hebt toch alles vooraf bekeken en gezegd dat het enkele dagen op analoog
kon voordat ADSL komt?"
"Zeker, maar ik had niet voldoende rekening gehouden met de afstanden. Dan kan ik
voorlopig niet verder, maar als U nu gewoon in de winkel een lange JR11 kabel
gaat halen kunt U die zelf hier aansluiten."
Inderdaad was ook die kabel, gewoon bij de Gamma, verkrijgbaar. Aangesloten en wel zei de pc dat hij geen modem vond.
Amstenrade gebeld.
- "Wat zegt U? Dat is toch onmogelijk zeker? Misschien heb ik in de namiddag nog
even tijd om te komen kijken."
En daar kwam-t-ie dan.
-"Maar meneer, ik heb alles gecontroleerd, dus moet het werken. Maar weet U wel
zeker dat de monteur van KPN de telefoon goed heeft aangesloten?"
Ä;s ik dat zeker wist had ik hem waarschijnlijk helemaal niet nodig gehad."
KPN gebeld.
-"Meneer, we weten niet welke monteur er bij U is geweest. Die afdeling is inmiddels
al gesloten, maar we kunnen het morgen misschien voor U nagaan."
"Ja, zei de vriendelijke meneer uit A'rade, die al de tweede keer hier was, dan kan
ik verder niets meer doen."
Paul Liska gebeld. Die begreep het probleem 'zo'n beetje' en zou vanavond komen kijken of hij er iets mee kon.
Inmiddels was het 17.00 uur en ging de telefoon, of liever gezegd, de fax.
-"Met v. Wijlick van KPN, zal ik nog even komen?"
-"Nou, wilt U een eerlijk antwoord...?"
-"Nee, allicht kon U niet op het netwerk, ik had vanmorgen alleen de fax
aangesloten."
-"Maar ik had toch nadrukkelijk gevraagd twee lijnen open te houden?"
-"Kan wel zijn, maar vanochtend was het ook een beetje hollen, hollen...
En die kabel? Die had u helemaal niet hoeven halen. Kijk, even een ander
stekkertje erop en klaar is Kees."
Paul is ook nog even geweest.
Om het, met Herman Finkers, samen te vatten: als je 't goed bekijkt is er geen reet aan.
Hopelijk gaat ADSL straks net zo makkeijk.
- Na tig telefoontjes en 2 brieven van KPN was vandaag dan de grote dag, waarop ons
wekkertja vanochtend al om 7.30 uur afliep,
- rond 8.30 uur de eerste vraag kwam: "Meneer, U hebt een huiscentrale, als ik de
ISDN weg haal bent U niet meer bereikbaar, weet U dat?"
"Nou, dat is niet de bedoeling."
"Maar hebt U dan een ander basisstation hier?"
"Hoezo, moet dat dan?"
"Nee, maar het zou wel verstandig zijn als U nog ooit gebeld wilt worden. Kijk, ik
wist niet dat hier een basisstation was en heb sowieso geen tijd er een aan te
leggen als U er al een had."
"O.K., dan kunt U nu wel gaan en zal ik nog maar weer eens KPN bellen."
"U hebt brieven van ons gekregen zei U, mag ik die eens zien?
Ja, hier staat wel iets van 4 lijnen en zo, dus ja, jammer dat ik daar nu geen
tijd voor heb."
"Zoals gezegd, einde oefening wat mij betreft."
"Maar U wilt echt van die ISDN af? Nou, dan kan ik wel iets verzinnen.
U gaat in de stad een basissation kopen, Siemens is de beste, en dan heb ik
vanmiddag zeeeer waarschijnlijk nog tijd voor ik naar huis ga."
- Het bassistation was inderdaad verkrijgbaar, zelfs in de aanbieding, wie had dat
gedacht. En 's middags kwam, keurig op tijd de meneer uit A'rade met zijn analoge
kaart voor de pc.
"Meneer, ik heb de kaart erin gezet, maar mijn kabel is niet lang genoeg voor de
telefoonaansluiting, want die ISDN kabel werkt natuurlijk niet meer."
"Maar U hebt toch alles vooraf bekeken en gezegd dat het enkele dagen op analoog
kon voordat ADSL komt?"
"Zeker, maar ik had niet voldoende rekening gehouden met de afstanden. Dan kan ik
voorlopig niet verder, maar als U nu gewoon in de winkel een lange JR11 kabel
gaat halen kunt U die zelf hier aansluiten."
Inderdaad was ook die kabel, gewoon bij de Gamma, verkrijgbaar. Aangesloten en wel zei de pc dat hij geen modem vond.
Amstenrade gebeld.
- "Wat zegt U? Dat is toch onmogelijk zeker? Misschien heb ik in de namiddag nog
even tijd om te komen kijken."
En daar kwam-t-ie dan.
-"Maar meneer, ik heb alles gecontroleerd, dus moet het werken. Maar weet U wel
zeker dat de monteur van KPN de telefoon goed heeft aangesloten?"
Ä;s ik dat zeker wist had ik hem waarschijnlijk helemaal niet nodig gehad."
KPN gebeld.
-"Meneer, we weten niet welke monteur er bij U is geweest. Die afdeling is inmiddels
al gesloten, maar we kunnen het morgen misschien voor U nagaan."
"Ja, zei de vriendelijke meneer uit A'rade, die al de tweede keer hier was, dan kan
ik verder niets meer doen."
Paul Liska gebeld. Die begreep het probleem 'zo'n beetje' en zou vanavond komen kijken of hij er iets mee kon.
Inmiddels was het 17.00 uur en ging de telefoon, of liever gezegd, de fax.
-"Met v. Wijlick van KPN, zal ik nog even komen?"
-"Nou, wilt U een eerlijk antwoord...?"
-"Nee, allicht kon U niet op het netwerk, ik had vanmorgen alleen de fax
aangesloten."
-"Maar ik had toch nadrukkelijk gevraagd twee lijnen open te houden?"
-"Kan wel zijn, maar vanochtend was het ook een beetje hollen, hollen...
En die kabel? Die had u helemaal niet hoeven halen. Kijk, even een ander
stekkertje erop en klaar is Kees."
Paul is ook nog even geweest.
Om het, met Herman Finkers, samen te vatten: als je 't goed bekijkt is er geen reet aan.
Hopelijk gaat ADSL straks net zo makkeijk.
woensdag, januari 25, 2006
De eerste
De eerste opgave voor 12 maart is binnen. Ja, ze doet zeker mee, want 'dat ligt me wel.'
"Wat ligt je wel?"
"Nou, die borden schilderen bij voorbeeld. Kettingen maken lijkt me meer iets voor de jeugd."
De eerste aanmelding met onderwerp is dus binnen.
Misschien heeft de nieuwe cursus haar geïnspireerd, getiteld 'Groots en meeslepend.'
Daar gaan we vanaf nu dus voor. Kom dan ook niet meer met iets iels en nietszeggends aan. Iel mag en nietszeggend ook, maar niet beide.
Inmiddels is NADY ook binnen. Ze doen mee, maar een onderwerp? Ho maar!
Kijk, daar ging het nu om. Om je bloot te geven. Zal toch ooit moeten gebeuren.
"Wat ligt je wel?"
"Nou, die borden schilderen bij voorbeeld. Kettingen maken lijkt me meer iets voor de jeugd."
De eerste aanmelding met onderwerp is dus binnen.
Misschien heeft de nieuwe cursus haar geïnspireerd, getiteld 'Groots en meeslepend.'
Daar gaan we vanaf nu dus voor. Kom dan ook niet meer met iets iels en nietszeggends aan. Iel mag en nietszeggend ook, maar niet beide.
Inmiddels is NADY ook binnen. Ze doen mee, maar een onderwerp? Ho maar!
Kijk, daar ging het nu om. Om je bloot te geven. Zal toch ooit moeten gebeuren.
dinsdag, januari 24, 2006
Uitnodiging
Zondag 12 maart as worden jullie op de proef gesteld. Schrik alvast maar.
Er kan dan worden deelgenomen aan het volgende programma.
12.00 Ontvangst op de gasterij van kasteel Terborgh.
-> Van daaruit wordt een wandeling door het Stammenderbos gemaakt.
-> Bij terugkomst staat een lunch met high-tea klaar.
-> Na de lunch is er een workshop van 2,5 uur, waarin door de groep (vooraf) kan
worden gekozen uit een aantal technieken:
- bord beschilderen met porceleinverf,
- schilderij(tje) maken met relief en papier
- ketting knopen met glaskralen,
- een krans maken van natuurlijke materialen, aangepast aan het jaargetijde.
Gaarne opgave met vermelding van de techniek waarin je wil gaan schitteren.
De kunstenares is bereid meerdere technieken te 'workshoppen', maar ziet het kransmaken in dit jaargetijde niet goed zitten.
Misschien zagen wij dat sowieso al niet, maar er blijft wat mij betreft genoeg over
waarvan je nooit eerder had gedroomd er zo weinig van terecht te brengen.
Wie durft?
Er kan dan worden deelgenomen aan het volgende programma.
12.00 Ontvangst op de gasterij van kasteel Terborgh.
-> Van daaruit wordt een wandeling door het Stammenderbos gemaakt.
-> Bij terugkomst staat een lunch met high-tea klaar.
-> Na de lunch is er een workshop van 2,5 uur, waarin door de groep (vooraf) kan
worden gekozen uit een aantal technieken:
- bord beschilderen met porceleinverf,
- schilderij(tje) maken met relief en papier
- ketting knopen met glaskralen,
- een krans maken van natuurlijke materialen, aangepast aan het jaargetijde.
Gaarne opgave met vermelding van de techniek waarin je wil gaan schitteren.
De kunstenares is bereid meerdere technieken te 'workshoppen', maar ziet het kransmaken in dit jaargetijde niet goed zitten.
Misschien zagen wij dat sowieso al niet, maar er blijft wat mij betreft genoeg over
waarvan je nooit eerder had gedroomd er zo weinig van terecht te brengen.
Wie durft?
vrijdag, januari 13, 2006
Nieuwe en Oude Tijden
Leuk om Ine, Jeu en Jos adviezen te horen geven over het moderne ic-tijdperk. Vooral Ine heeft geen rust voor de vorige generatie up-to-date is. Als we haar niet wilden geloven waarom dan niet een adviseur geraadpleegd?
Ze had er al een gevonden, nota bene uit Amstenrade, dus dat kon niet meer stuk.
De meneer in kwestie was uiterst gecharmeerd dat onze dochter hem had aanbevolen. Nee, hij kende haar niet, dacht hij, maar dat voorrecht was dan ongetwijfeld aan zijn baas voorbehouden.
In elk geval kwam hij met een oplossing voor alle problemen zonder kabel, als ik het goed heb begrepen. Die oplossing is inmiddels aan de technici binnen de familie voorgelegd. En wij, begrijpen wij dat alles?
Om onze intelligentie, of wat daar nog van over is, te testen deden we woensdagavond mee aan de nationale intelligentie test. En scoorden 45 punten (volgens ma 50 punten!) waarbij aangetekend dat we het samen deden in de huiskamer en niet in de gestresste TV-ruimte. Samen betekent dat ze mij een keer moest zeggen waar het rode auto-tje stond waarmee ik moest rijden (de verkeersvragen waren erg makkelijk) en ik haar bij een van de ruimtelijke keuzes erop moest wijzen dat er geen groene driehoek meer in mocht zitten.
Al bij voorbaat wist ze dat dit geen goeie test kon zijn als wij er 10, volgens mij 15, fout hadden. Ok, we zouden in elk geval wel boven de vuilnismannen en de blowers eindigen. Hoopte ik.
Toen de uitslag werd gepubliceerd werd ook ik ervan overtuigd dat het geen goede test kon zijn. Maar hoe kwam ik daarbij, wilde ze nu weten. Die test is door psychologen opgezet en zouden die niet weten wat ze doen?
Wat je hiervan gelooft laat ik aan je eigen IQ, EQ en SQ over.
Ze had er al een gevonden, nota bene uit Amstenrade, dus dat kon niet meer stuk.
De meneer in kwestie was uiterst gecharmeerd dat onze dochter hem had aanbevolen. Nee, hij kende haar niet, dacht hij, maar dat voorrecht was dan ongetwijfeld aan zijn baas voorbehouden.
In elk geval kwam hij met een oplossing voor alle problemen zonder kabel, als ik het goed heb begrepen. Die oplossing is inmiddels aan de technici binnen de familie voorgelegd. En wij, begrijpen wij dat alles?
Om onze intelligentie, of wat daar nog van over is, te testen deden we woensdagavond mee aan de nationale intelligentie test. En scoorden 45 punten (volgens ma 50 punten!) waarbij aangetekend dat we het samen deden in de huiskamer en niet in de gestresste TV-ruimte. Samen betekent dat ze mij een keer moest zeggen waar het rode auto-tje stond waarmee ik moest rijden (de verkeersvragen waren erg makkelijk) en ik haar bij een van de ruimtelijke keuzes erop moest wijzen dat er geen groene driehoek meer in mocht zitten.
Al bij voorbaat wist ze dat dit geen goeie test kon zijn als wij er 10, volgens mij 15, fout hadden. Ok, we zouden in elk geval wel boven de vuilnismannen en de blowers eindigen. Hoopte ik.
Toen de uitslag werd gepubliceerd werd ook ik ervan overtuigd dat het geen goede test kon zijn. Maar hoe kwam ik daarbij, wilde ze nu weten. Die test is door psychologen opgezet en zouden die niet weten wat ze doen?
Wat je hiervan gelooft laat ik aan je eigen IQ, EQ en SQ over.
Bereikbaarheid coumannetjes
Nogmaals de link naar de telnummers, email- en msn-adressen van de coumannetjes:
http://www.wiki.hulcje.nl/index.php?n=Main.MobieleNummers
Het woonadres zal wel nog bekend zijn...
http://www.wiki.hulcje.nl/index.php?n=Main.MobieleNummers
Het woonadres zal wel nog bekend zijn...
Abonneren op:
Posts (Atom)
