Als schrijver en mede-redacteur mag ik zeggen dat wij als site blij zijn met actieve en vooral kritische lezers. Daarom willen wij deze lezers ook graag behouden. Nu hebben we echter al een tijdje niks meer vernomen van de heer John W., voormalig zeer gewaardeerd reacteur op menig artikel. Waar blijven de reacties?
In plaats van de kat uit de boom te kijken, moeten we de kat uit de boom zien te prikkelen. Interesse wekken bij een kat gaat gemakkelijk met een piepende muis of rotte vis, maar ik ben bang dat John hiervoor, noch voor een dode mus uit zijn reactieloze schulp kruipt. Ik hoop hem echter met het volgende genoeg te prikkelen en een reactie op te wekken.
Als eerst heb ik voor John een nummer laten schrijven door bekende artiesten. Altijd handig, connecties in de muziekwereld. Het wordt gezongen door Kris Kristofferson. Zie de Youtubelink hieronder. Voor als dit John niet genoeg aanspreekt, heb ik ook meteen een vrouw ingeschakeld, misschien is hij daar wel in geïnteresseerd. Helaas wilde Ine zelf niet zingen, dus deed Carmen McCrae het maar. En voor als je nog niet wakker genoeg was, John, of de zachte sprekers er niet in slagen je warm te maken, is ook de groep The Devil Wears Prada bereid geweest een nummer voor je te “zingen”. Bij het luisteren van dat nummer raad ik aan de volumeknop een tikje meer naar de zachte kant te draaien.
Eenmaal wakker geschud kan ik dan eindelijk mijn beroep op je doen om mij te helpen met dit raadsel. En als er iemand mij fatsoenlijk wiskundige raad kan geven, ben jij het wel John. Dus, hoe komt het, dat deze driehoek met dezelfde vormen opeens een andere oppervlakte blijkt te hebben? Eerlijk is eerlijk John, als jij hiermee een nieuwe wiskundige doorbraak weet te vinden, mag je alle eer voor jezelf houden. En als dat je niet aanspreekt, weet ik het ook niet meer.
dinsdag, mei 29, 2012
woensdag, mei 23, 2012
Muziek van de lopende band
Slimme afspeellijsten. Die woorden doen mij meteen weer denken aan het profielwerkstuk robotica van dit jaar. Wanneer is iets slim? Kunnen dingen überhaupt slim zijn en wanneer zijn mensen eigenlijk slim? Met het woord “slimme” dan maar even voor lief genomen, kan ik mijn nieuwe ontdekking openbaren.
Een slimme afspeellijst; Apple heeft geloof ik zoiets ook al, de functie Genius. Over deze functie wordt beweerd dat iTunes zelf geweldige afspeellijsten en mixen maakt van de nummers die je in je muziekbibliotheek hebt staan. Daarnaast gaat Genius ook nog verder, door nieuwe onbekende films en muziek aan je voor te stellen die je zult “bekoren”. Dit durven ze bij Apple zo te stellen, doordat ze deze nieuwe muziek aanbieden op basis van de muziek die er al in je bibliotheek staan. Dus wanneer men Louis Armstrong luistert, zal Genius men onbekende Jazzartiesten aanbieden. Op zich een goed bedacht en grappig idee.
Helaas is het minder geniaal dat Genius alleen bleek te werken voor gekochte nummers. Nu blijkt online dat je het ook met je gedownloade muziek kan doen, maar daar gaat eerst een hele registratie aan vooraf. Ik heb er sowieso nooit wat aan gehad, want iTunes vertikt het al een paar jaar om zich te laten installeren op mijn computer. Een vervanging voor iTunes om mijn ipod te beheren, had ik al gevonden. Alleen liep ik dus wel die mooie functie van iTunes mis, dat zeker iets voor mij leek te zijn.
Ik ben gebruik gaan maken van Youtube playlisten. Toch nog handmatig nummers bij elkaar zoeken dus. Het probleem bij Youtube was dat bijna alle bekende nummers een reclame van 20 seconden ervoor hebben. Bij het luisteren van een afspeellijst zat je al snel enkele minuten naar dezelfde reclame te luisteren. Ik heb via Youtube ongeveer 10 afspeellijsten gemaakt, met onder andere muziek om te chillen, maar ook juist muziek die je weer een powerboost geeft.
Dezelfde muziek luisteren verveelde snel, en nieuwe nummers zoeken en toevoegen kostten teveel tijd. Nu gebruik ik Grooveshark. Via via hoorde ik ervan. Terwijl ik nog Youtube gebruikte, deed een vriend hetzelfde als de gamers waarnaar hij keek, en luisterde via Grooveshark.com. Naast makkelijk muziek zoeken, afspeellijsten beheren en genieten zonder auditieve reclame, zit er op grooveshark.com nog een andere functie die veel op Genius lijkt. Op deze site heet het radio streamen, waarbij de site automatisch nieuwe nummers van hetzelfde genre aan je afspeellijst toevoegt. Je kunt deze liken of unliken, zodat Grooveshark weet waar hij het juist wel of niet voor je moet zoeken.
Deze functie is in tegenstelling van de nummers van iTunes, gratis. Het werkt makkelijker en de site heeft ook een tab Explore die mij persoonlijk aanspreekt. Daar staan de nieuwste nummers die op de site zijn gekomen, en ook artiesten en afspeellijsten die ZIJ weer luisteren. Kortom, voor een muzikant met een brede smaak en die in is voor nieuwe muziek, een echte aanrader.
Een slimme afspeellijst; Apple heeft geloof ik zoiets ook al, de functie Genius. Over deze functie wordt beweerd dat iTunes zelf geweldige afspeellijsten en mixen maakt van de nummers die je in je muziekbibliotheek hebt staan. Daarnaast gaat Genius ook nog verder, door nieuwe onbekende films en muziek aan je voor te stellen die je zult “bekoren”. Dit durven ze bij Apple zo te stellen, doordat ze deze nieuwe muziek aanbieden op basis van de muziek die er al in je bibliotheek staan. Dus wanneer men Louis Armstrong luistert, zal Genius men onbekende Jazzartiesten aanbieden. Op zich een goed bedacht en grappig idee.
Helaas is het minder geniaal dat Genius alleen bleek te werken voor gekochte nummers. Nu blijkt online dat je het ook met je gedownloade muziek kan doen, maar daar gaat eerst een hele registratie aan vooraf. Ik heb er sowieso nooit wat aan gehad, want iTunes vertikt het al een paar jaar om zich te laten installeren op mijn computer. Een vervanging voor iTunes om mijn ipod te beheren, had ik al gevonden. Alleen liep ik dus wel die mooie functie van iTunes mis, dat zeker iets voor mij leek te zijn.
Ik ben gebruik gaan maken van Youtube playlisten. Toch nog handmatig nummers bij elkaar zoeken dus. Het probleem bij Youtube was dat bijna alle bekende nummers een reclame van 20 seconden ervoor hebben. Bij het luisteren van een afspeellijst zat je al snel enkele minuten naar dezelfde reclame te luisteren. Ik heb via Youtube ongeveer 10 afspeellijsten gemaakt, met onder andere muziek om te chillen, maar ook juist muziek die je weer een powerboost geeft.
Dezelfde muziek luisteren verveelde snel, en nieuwe nummers zoeken en toevoegen kostten teveel tijd. Nu gebruik ik Grooveshark. Via via hoorde ik ervan. Terwijl ik nog Youtube gebruikte, deed een vriend hetzelfde als de gamers waarnaar hij keek, en luisterde via Grooveshark.com. Naast makkelijk muziek zoeken, afspeellijsten beheren en genieten zonder auditieve reclame, zit er op grooveshark.com nog een andere functie die veel op Genius lijkt. Op deze site heet het radio streamen, waarbij de site automatisch nieuwe nummers van hetzelfde genre aan je afspeellijst toevoegt. Je kunt deze liken of unliken, zodat Grooveshark weet waar hij het juist wel of niet voor je moet zoeken.
Deze functie is in tegenstelling van de nummers van iTunes, gratis. Het werkt makkelijker en de site heeft ook een tab Explore die mij persoonlijk aanspreekt. Daar staan de nieuwste nummers die op de site zijn gekomen, en ook artiesten en afspeellijsten die ZIJ weer luisteren. Kortom, voor een muzikant met een brede smaak en die in is voor nieuwe muziek, een echte aanrader.
zondag, mei 13, 2012
Examenhulp
Al die examenboeken zijn leuk en aardig, maar zonder pen of papier is het moeilijk werken. Gelukkig is de support van vrienden en familie(vooral familie) altijd daar wanneer je het nodig hebt. Zo heb ik bijvoorbeeld een kladblok van de DSM en inktpennen van mijn opa. Daarnaast heb ik ook nog lekkere taart gekregen van mijn oma, want ook bij het leren verbranden de calorietjes aanzienlijk. Uiteraard zijn er ook mijn ouders die mij van glucosebronnen voorzien. Dát is pas hulp.
Verder heeft de man van pen en papier mij in de vorige jaren op chemische gronden geholpen om mooie cijfers te halen. Overigens is deze man zich niet bewust van het feit dat er dingen bestaan zoals amfolyten, dat dus wel leerstof is voor het huidige 6vwo, maar niet bekend is onder de scheikundige veteranen.
Ik wil ook graag mijn zus bedanken, die (weliswaar onbewust) haar kamer beschikbaar stelt voor mij om te leren in de best denkbare omstandigheden. Ik mag ook zeker niet mijn saxofoonleraar vergeten, die mij muzikale afleiding geeft en mijn voetbalteam, die mij sportieve afleiding geven. Want uit onderzoek blijkt dat je beter leert als je tussen door ook beweegt en ontspant. Helaas is ons kampioenschap met voetbal al verpest, maar dit haalt wel alle spanning rond de wedstrijden weg, het gaat immers toch meer nergens om. Niet te vergeten is ook mijn hond iets waar ik dankbaar voor moet zijn, want ook bleek uit onderzoek dat het uitlaten van de hond de zenuwen bedwingt.
Als ik mijn examen haal, ben ik dus heel wat mensen dankbaar. Andersom geldt dit trouwens ook; mocht ik mijn examen niet halen, dan is het niet met dank aan, maar te verwijten aan de genoemde personen. Want examenhulpbomen vangen veel wind.
Cito wil nog niet meewerken aan het idee om als dank de genoemde sponsoren op het diploma erbij te zetten. Wat mij juist een gat in de markt lijkt.
Verder heeft de man van pen en papier mij in de vorige jaren op chemische gronden geholpen om mooie cijfers te halen. Overigens is deze man zich niet bewust van het feit dat er dingen bestaan zoals amfolyten, dat dus wel leerstof is voor het huidige 6vwo, maar niet bekend is onder de scheikundige veteranen.
Ik wil ook graag mijn zus bedanken, die (weliswaar onbewust) haar kamer beschikbaar stelt voor mij om te leren in de best denkbare omstandigheden. Ik mag ook zeker niet mijn saxofoonleraar vergeten, die mij muzikale afleiding geeft en mijn voetbalteam, die mij sportieve afleiding geven. Want uit onderzoek blijkt dat je beter leert als je tussen door ook beweegt en ontspant. Helaas is ons kampioenschap met voetbal al verpest, maar dit haalt wel alle spanning rond de wedstrijden weg, het gaat immers toch meer nergens om. Niet te vergeten is ook mijn hond iets waar ik dankbaar voor moet zijn, want ook bleek uit onderzoek dat het uitlaten van de hond de zenuwen bedwingt.
Als ik mijn examen haal, ben ik dus heel wat mensen dankbaar. Andersom geldt dit trouwens ook; mocht ik mijn examen niet halen, dan is het niet met dank aan, maar te verwijten aan de genoemde personen. Want examenhulpbomen vangen veel wind.
Cito wil nog niet meewerken aan het idee om als dank de genoemde sponsoren op het diploma erbij te zetten. Wat mij juist een gat in de markt lijkt.
zaterdag, mei 05, 2012
Ik wil niets hebben!
Als oma jarig is wil ze nooit wat. Arme wij, verzin het dan maar eens...
De dames (Ellen, Bea, Sanne, Jeannette en Lieske) wisten er wel raad mee, kijk maar:
Bea maakte het zelfs helemaal echt bont door ook nog lasagne voor de hele meute mee te nemen. De enige niet echte dame, tja, die kwam niet verder dan krulspelden :)
De dames (Ellen, Bea, Sanne, Jeannette en Lieske) wisten er wel raad mee, kijk maar:
Bea maakte het zelfs helemaal echt bont door ook nog lasagne voor de hele meute mee te nemen. De enige niet echte dame, tja, die kwam niet verder dan krulspelden :)
vrijdag, mei 04, 2012
Skrillex
Afgelopen zaterdag was ik getuige van het gevolg van een geluk bij een ongeluk. Sonny John Moore was eerst de leadzanger van een metalband, maar kon zijn carrière hier niet voortzetten, omdat hij problemen kreeg met zijn stembanden. Muzikaal actief bleef hij wel, en ging verder met het produceren van elektronische muziek. Vandaag de dag staat hij bekend als Skrillex. De bekendste artiest in zijn genre.
Wie weinig van dubstep afweet, kent of helemaal geen artiesten, of Skrillex. Zijn faam is er eigenlijk pas twee jaar. Hij heeft grotendeels voor de populariteit van dubstep gezorgd, want dubstep is ook een jong muziekgenre. Hij promoot zijn muziek natuurlijk via internet. Maar zoals alle bekende artiesten ook door de wereld af te reizen en concerten te geven. In Nederland bezocht hij 28 april de Heineken Music Hall in Amsterdam. De show draaide van 9 tot 12. Tot 10 uur was Skrillex niet zelf de muzikale gastheer, maar de eveneens doch minder bekende Pretty Lights. Het was een heerlijk voorprogramma en goed uitgekozen, omdat de muziek van pretty lights de softere versie is van die van Skrillex. Een goed opwarmertje dus.
Om 10 uur zou dan de echte man van de avond komen. Uiteindelijk was hij er pas een halfuur later. Dat maakte hij goed doordat het hem lukte anderhalf uur non-stop goede muziek te draaien, zonder dat je te vermoeid raakte om er nog van te genieten. Om dezelfde reden was het ook niet heel erg dat we vijf minuten eerder weg moesten bij het concert om op tijd de trein naar Nieuwerkerk te halen. Perfect totaalplaatje. Op de mensen na die blijkbaar niet voor de muziek waren gekomen, maar enkel erop uit waren andere omver te beuken. Maar ach, rotte appels hangen overal.
Als artiest zou ik niets liever willen dan zoveel mensen die los gaan op jouw eigen muzikale creaties. Toch zou ik als zo’n bekende artiest de avond nog spectaculairder maken. Door bijvoorbeeld het dak van de zaal open te laten gaan, en op de drop(het moment waar het bij dubstep om gaat) vuurpijlen ver boven het publiek te laten ontploffen. Een ander leuk extraatje zou zijn dat tijdens zo’n concert ingebouwde sproeiers van boven het publiek verfrissen, uit ervaring weet ik dat zoiets erg op prijs gesteld zou worden.
Wie weinig van dubstep afweet, kent of helemaal geen artiesten, of Skrillex. Zijn faam is er eigenlijk pas twee jaar. Hij heeft grotendeels voor de populariteit van dubstep gezorgd, want dubstep is ook een jong muziekgenre. Hij promoot zijn muziek natuurlijk via internet. Maar zoals alle bekende artiesten ook door de wereld af te reizen en concerten te geven. In Nederland bezocht hij 28 april de Heineken Music Hall in Amsterdam. De show draaide van 9 tot 12. Tot 10 uur was Skrillex niet zelf de muzikale gastheer, maar de eveneens doch minder bekende Pretty Lights. Het was een heerlijk voorprogramma en goed uitgekozen, omdat de muziek van pretty lights de softere versie is van die van Skrillex. Een goed opwarmertje dus.
Om 10 uur zou dan de echte man van de avond komen. Uiteindelijk was hij er pas een halfuur later. Dat maakte hij goed doordat het hem lukte anderhalf uur non-stop goede muziek te draaien, zonder dat je te vermoeid raakte om er nog van te genieten. Om dezelfde reden was het ook niet heel erg dat we vijf minuten eerder weg moesten bij het concert om op tijd de trein naar Nieuwerkerk te halen. Perfect totaalplaatje. Op de mensen na die blijkbaar niet voor de muziek waren gekomen, maar enkel erop uit waren andere omver te beuken. Maar ach, rotte appels hangen overal.
Als artiest zou ik niets liever willen dan zoveel mensen die los gaan op jouw eigen muzikale creaties. Toch zou ik als zo’n bekende artiest de avond nog spectaculairder maken. Door bijvoorbeeld het dak van de zaal open te laten gaan, en op de drop(het moment waar het bij dubstep om gaat) vuurpijlen ver boven het publiek te laten ontploffen. Een ander leuk extraatje zou zijn dat tijdens zo’n concert ingebouwde sproeiers van boven het publiek verfrissen, uit ervaring weet ik dat zoiets erg op prijs gesteld zou worden.
dinsdag, april 17, 2012
Geen plenkske maar een "plankiej"

Na de presentatie van het profielwerkstuk hadden we een afterparty bij iemand thuis om te vieren dat het zwaarste schoolproject(naast het examen) erop zat. Ondanks we de volgende dag gewoon nog naar school moesten, lieten we dit onze pret niet bederven.
Om de avond maar even kort samen te vatten: het liep voor sommige mensen een beetje uit de hand. De ouders waren niet thuis, dus dan gebeuren er al snel meer dingen dan normaal. Om veiligheidsregels kan ik niet precies vertellen wat er is gebeurd. De persoon waar het thuis bij plaats vond zal liever anoniem willen blijven, zeker ten opzichte van zijn/haar afwezige ouders. Maar dat doet er verder ook niet toe.
Het gaat namelijk om de culturalisatie die ik heb gepleegd. Het bekende plankje uit het zuiden werd eerst minachtend als vreemd beschouwd, maar toch geaccepteerd toen ik het aanbod om te maken. Het scheen ook hier een delicatesse te zijn en nu zijn dus ook de mensen uit het westen er fan van. Alleen wordt het bijpassende woord uit het dialect nog niet geaccepteerd en toegepast, dus wordt het plankje met vlees en kaas op z’n Rotterdams plankiej genoemd. De morgen na de afterparty, was dit het ontbijt dat ik opdiende.
Het begon als eerst met de worst, zoals mijn oma die noemt; bonbon-worst. Ik had deze bij dezelfde mensen gekocht toen ik meeging op vakantie, en gebruikte deze worst in plaats van normale salamiplakjes om een pizza mee te maken. Hier werd misschien eerst wat lacherig over gedaan, maar vanaf die week ligt er altijd standaard één zo’n worst in de koelkast van het betreffende gezin. Limburgse routine. En het plenkske dus zonder oorspronkelijke naam geïmporteerd naar Rotterdam. Een kleine stap voor de culturalisatie, een grote sprong voor Limburg.
donderdag, april 12, 2012
FeestOma


Bij familie zijn is bijna altijd een feest, maar bij onze oma is dat zonder meer altijd het geval. Omdat ze zo ver weg woont zien we haar nauwelijks, wat erop neerkomt dat we daar alleen zijn met de feestdagen. Dit keer was het weer raak met Pasen. Oma slooft zich uit om de paashaas bij haar thuis uit te nodigen die voor ons cadeautjes inpakt, paas-gerelateerd natuurlijk. Dan krijgen we servetten met eieren erop of een opzetkuiken. De paashaas zelf zien we persoonlijk nooit, die is dan al lang op weg naar de volgende oma die haar familie moet verrassen met pas-paas-ingepakte cadeaus.
Op tafel liggen er dan ook paaseitjes, maar die zijn om mee te nemen. Terplekke eten we daar liever gezellig een stuk vlaai. Wel zielig voor oma, dat wij nooit dankbaar een tweede en derde stuk opkrijgen zoals ze graag zou willen zien. We hebben dan namelijk net de paasbrunch achter onze kiezen.
Het is niet alleen maar uitpakken en wegwezen, of andere haasternij. Er is bij oma ook genoeg tijd om te bekomen van de drukte en tijd te besteden aan intraspecifieke familierelaties. Zie hier het resultaat; moeder en dochter die elkaar lang niet meer hebben gezien, delen hun liefde voor elkaar. Hier zijn geen woorden bij nodig.
dinsdag, april 10, 2012
Toontje hoger
In de eerste of tweede klas van de middelbare school stond ik daar, als gup op te treden met mijn sax die me nog pas 2 jaar bekend was. Ondanks dat kon ik al uit mijn hoofd “a seven nation army” meespelen met een gitarist en drummer. Helaas niet zomaar, want daar zou samenspelen ook voor moeten zijn, maar voor dé talentenjacht van ons IJsselcollege. Als klein bandje verloren we van een ouderejaars, dat toen natuurlijk nog geen schande was.
De jaren daarna heb ik me nooit meer opgegeven voor de Y-factor, of voice of IJsselcollege, geen idee hoe ze het noemen. Dat kwam misschien omdat we toch na al onze moeite verwacht hadden eerste te worden en daarvan nog steeds teleurgesteld waren en geen motivatie meer hadden. Of omdat onze drummer Sander de snaredrum kapot had geslagen en een verbod op het schooldrumstel kreeg.
In mijn examenjaar wilde ik niet met mijn saxofoon aankomen, maar met één van mijn subinstrumenten. Het drumstel. Dit komt omdat het met de saxofoon moeilijk is het hele publiek aan te spreken, terwijl het drumstel bijna iedereen inpakt(65+’ers niet meegerekend). Ik wilde met de drummer uit van de eerste editie, een duodrum-act opvoeren. Jammer genoeg is oefenen met twee drumstellen niet op veel plaatsen mogelijk en met slechts een keer kort te hebben geoefend kozen we ervoor dit nog niet voor publiek na te doen.
Jammer, want in het laatste schooljaar zou ik toch nog graag school en muziek combineren. Het was onder Spaans dat Roos mij vroeg om haar te begeleiden. Zij was al door de voorrondes en zou graag met een saxofoon een jazzy nummer zingen. Ik stelde een duodrum-act als achtergrondkoor voor, met als concluderende compromis dat ik saxofoon zou spelen en Sander “gewoon” drumde. Na verwaarloosbaar weinig slaap door de koldernacht op school, hebben we toch nog even last-minute met z’n drietjes geoefend. Zie hier een deel van het resultaat.
De jaren daarna heb ik me nooit meer opgegeven voor de Y-factor, of voice of IJsselcollege, geen idee hoe ze het noemen. Dat kwam misschien omdat we toch na al onze moeite verwacht hadden eerste te worden en daarvan nog steeds teleurgesteld waren en geen motivatie meer hadden. Of omdat onze drummer Sander de snaredrum kapot had geslagen en een verbod op het schooldrumstel kreeg.
In mijn examenjaar wilde ik niet met mijn saxofoon aankomen, maar met één van mijn subinstrumenten. Het drumstel. Dit komt omdat het met de saxofoon moeilijk is het hele publiek aan te spreken, terwijl het drumstel bijna iedereen inpakt(65+’ers niet meegerekend). Ik wilde met de drummer uit van de eerste editie, een duodrum-act opvoeren. Jammer genoeg is oefenen met twee drumstellen niet op veel plaatsen mogelijk en met slechts een keer kort te hebben geoefend kozen we ervoor dit nog niet voor publiek na te doen.
Jammer, want in het laatste schooljaar zou ik toch nog graag school en muziek combineren. Het was onder Spaans dat Roos mij vroeg om haar te begeleiden. Zij was al door de voorrondes en zou graag met een saxofoon een jazzy nummer zingen. Ik stelde een duodrum-act als achtergrondkoor voor, met als concluderende compromis dat ik saxofoon zou spelen en Sander “gewoon” drumde. Na verwaarloosbaar weinig slaap door de koldernacht op school, hebben we toch nog even last-minute met z’n drietjes geoefend. Zie hier een deel van het resultaat.
Abonneren op:
Posts (Atom)








