Kosten van de staat?

“Heb jij nog iets bijzonders meegemaakt? Laat het weten! Bellen is op kosten van de staat.” In een onschuldig radioprogramma van de publieke omroep zullen de kosten niet hoog oplopen en is er verder geen probleem als iemand zo nodig zijn hart wil luchten via de radiogolffrequenties. Maar geldt dat ook voor de zorgverlening? In de zorg gaat het meestal om grote bedragen en vinden we het misschien wel belangrijker om mee te beslissen hoe het geld uit de collectieve spaarpot verdwijnt.

Kijk even het volgende filmpje:

Stel dat deze jongen zich tegen een boom parkeert, willen we daar dan de kosten van betalen? Waarschijnlijk niet. Tenzij je hem persoonlijk kent en weet wat “een leuke kerel het eigenlijk is”. Iedereen is automatisch betrokken bij de zorg omdat een basisverzekering verplicht is. Stel dat hij in leven gehouden moet worden of duur opgeknapt moet worden in het ziekenhuis, zien we waarschijnlijk liever dat de middelen daarvoor voor andere personen gebruikt worden. Het liefst laat je hem gewoon liggen, hij had je kinderen wel dood kunnen rijden. Of kunnen we dat niet maken?

Stel dat we dat wel konden; waar zou dan de grens komen te liggen? Dat iemand blijkbaar niet om zijn eigen en andermans veiligheid geeft, is subjectief bepaald. Zulke subjectieve beoordelingen zijn wel te meten, maar dat zou iedereen moeten stemmen of iets dergelijks. Dit zou dan per persoonlijke kwestie moeten gebeuren, want familie stemt wel voor zorgverlening aan hun eigen kroos, maar niet voor dat tuig van anderen. Bovendien zou dit van te voren al allemaal vastgelegd moeten zijn; in noodgevallen is er geen tijd voor een landelijke poll “Moet Jantje x zorgverlening krijgen of niet?”.

Onhaalbaar dus. Zeker omdat bijna niemand genoeg over een ander weet. Wat als we wisten dat deze wegmaniak in zijn verdere vrije tijd een opvangcentrum voor verwaarloosde dieren had, of altijd de troep van anderen op straat in de prullenbrak gooide? Onwaarschijnlijk, maar stel? Dan moeten we weer opnieuw stemmen. En is het rigor mortis-proces onder de boom begonnen.

Het is lastig gevoelsmatig een goede grens te vinden, laat staan een objectieve. Bovendien betaalt deze jongen ook zelf mee aan de zorg. Dus heeft hij recht op zijn deel. Hij zou in een risicogroep met hogere premies gezet kunnen worden, maar hij zal zich daar natuurlijk niet vrijwillig voor opgeven en niet elke gek zal gek genoeg zijn om mee te doen aan programma’s zoals “gek op de weg”, zodat ze het vakje voor risicogroep kunnen aanvinken.

Mogen we überhaupt wel de zorgverleningsdistributie betwisten of moeten we gewoon solidair zijn en blind meebetalen aan de fratsen van o.a. recreatieve wegmisbruikers? Het voelt misschien niet goed, maar het scheelt wel een hoop onhaalbaar werk en beantwoorden van vragen waar we eigenlijk geen antwoord op hebben.

Weet jij wie??

Maar ik weet er wel een.

Rondje OEL

Waar de ketjapdampen eerst nog van de garagevloer opstegen, is het nu al wat opgefrist in huize OEL. Een boek lezen bij de verwarming zat er niet in zonder opgeroepen te kunnen worden om mee te helpen. Het laagste niveau van de kamer is voorzien van  een tafel bestaande uit een deur en twee schachten, alle drie gevonden in diezelfde ketjapgarage. Nadat de deur flink gepoetst in de kamer plaatsnam, werd die omringd door rode en witte kantinestoelen, geïmporteerd uit hartje Rotterdam.

De inrichting is verder alleen de oude meuk die er al stond met een houten tafel geïmporteerd uit Nieuwerkerk aan den IJssel. De oude meukbank ligt trouwens oheerlijk, beter dan mijn bed in ieder geval. Dat liggen zou nog lekkerder kunnen met een geactiveerde open haard en een stukkie taart. Daar heeft mijn bed dan toch een streepje voor. Iets wat in het huis nog echt mist om het optimale behaaglijksgevoel te creëren, is een gevulde koelkast. Of überhaupt een koelkast.

Na een tijdje in het onderk-oelde huis te zijn geweest, hebben we de lokale bakkerij bezocht. Niet voor de gezelligheid maar voor de noodzaak. We hadden een hongerklop waar John nog een puntje aan kan zuigen. De laatste nonnevot uit de etalage was overigens wel louter voor de gezelligheid. Die moest helaas koud genuttigd worden, want de opwarmapparatuur was nog niet gebruiksvriendelijk door de aanwezigheid van onherkenbare zwartigheden.

Uiteindelijk werd het huis voor het eerst vergast en de deurtafel vergaderontgroend. Het ging het huis goed af, zelfs de wc bleek na enkele instructies te vinden. De eerste overnachting is ondertussen ook al achter de rug, volgens mij mogelijk gemaakt door de nu Ohese lakens uit Lauenstein geïmporteerd. Hoe ver weg ook, je ziet toch dat Ine de lakens overal kan blijven uitdelen. Op het gebied van entertainment is het huis al een stereoset rijker, waar een tv nog moet volgen. En had ik de k-oelkast al genoemd? Een goeld gevulde graag.

Weekje overwinteren in Mallorca met DM

Voor de wielervereniging heb ik een stukje geschreven over mijn week fietsen in Spanje. Het is geschreven voor en over de leden van Dutch Mountains, dus het is misschien niet zo leuk om te lezen of moeilijk te volgen.

Maar voor Ine en John die kunnen zien hoe fijn de warmere plek zal zijn waar ze naartoe trekken, voor de rest die een fiets wil zien waar je wél een licentie mee kan krijgen op Geleen, voor mam om selfies te zien die zonder selfiestok zijn gemaakt, of gewoon voor de rest die wil zien dat ik ook hard aan het trainen ben, heb ik het verhaaltje ook online gezet op mijn WaarBenJij-account:

http://lieskecoumans.waarbenjij.nu/reisverslag/4802542/weekje-overwinteren-in-mallorca-met-dm

De creatievolutieve industrie

Bij creativiteit gaat het om associëren, linken leggen waar niemand dat nog gedaan heeft. Je onderscheiden van de concurrentie door middel van “iets unieks” is nu hot topic in de productie- en marketingwereld, ook wel de creatieve industrie genoemd. Gelukkig hebben wij als mensen het cognitieve vermogen om innovaties te bekokstoven en zitten we niet vast aan onze beperkte programmatuur van een computer of aan een primitief instinct van een slak. Daarmee zijn we dus gezegend. Toch is de mens niet uniek wat het creativiteitsvermogen betreft.

In de natuur is creativiteit een resultaat van toeval en daardoor ook van kansberekening. Een witte muis moet een kans hebben om jongen te krijgen. Die generatie moet een kans hebben om toevallig bruiner pigment te produceren door een genetische mutatie, moet toevallig overleven en bovendien nageslacht krijgen dat de nieuwe pigmenteigenschap weer overneemt. Ondanks zo’n bruine muis beter gecamoufleerd is en daardoor over het algemeen betere overlevingskansen heeft, kan het ook zijn dat hij desondanks een pechvogel is, die tijdens het kaaszoeken in het nest van zijn jager de heer des huizes tegen het lijf loopt. Dat is zonde, want de bruine vacht zou de muizen op de lange termijn veel voordeel brengen.

Alles moet dus wel precies op z’n plek vallen in de evolutie. Dat kost aardig wat tijd. Het is een kwestie van de juiste nucleotiden die op het juiste moment in de juiste omgeving muteren. Stel dat er langgeleden een man was met vleugelgenen, dan zouden we daar nu transportief profijt van kunnen hebben. Maar de arme stakker vloog gelijk tegen een boom aan, en van zo’n oen wilde natuurlijk geen enkele vrouw kinderen krijgen. Een betere eigenschap hoeft dus niet per se te overleven zodra hij de mutatiefase voorbij is.

Maar even terug naar de muizen. Nou blijkt dat die donkere vacht niet alleen beter is voor de beschutting, maar ook voor warmtebehoud. Die associatie had niet iedereen meteen gezien. Dit getuigt dus van creativiteit in de evolutie.

Een ander voorbeeld: ontlasting. We hebben er allemaal wel eens last van. Maar door de evolutie zijn sommige dieren die lastige afvalstoffen gaan gebruiken om zo hoog mogelijk tegen een boom hun territorium af te zetten. Geniaal toch? Wij, jaren en jaren later gebruiken nu straatnamen en huisnummers die we toch nooit kunnen onthouden, in plaats van zo creatief te zijn om onze lichting voor de deur te lozen en te zeggen: ‘ruik maar hoe je d’r komt.’

Met Moeder Natuur gaat het misschien allemaal wat langzamer dan dat een slimmerik na een avondje broeden opeens al ‘Eureka’ roept. En we hebben niet allemaal de luxe van het eeuwige leven om die tijd uit te zitten. Toch is die creativiteit gebaseerd op toeval en tijd fascinerend. Zo kunnen we ons leven ook verbeteren zonder de hulp van menig mastermind. Wie dus niet zo creatief is, moet gewoon heel lang wachten. 

Brend

En ja, er waren gelukkig nog kaarten voor de wielerwedstrijd in Glanerbrook. Volgens Lieske was ‘t voor de deelnemers geen echt plezier, want Marij van de Dutch Mountains won toch altijd. O.K. een beetje oefenen voor de anderen, dat wel. Dus of ik Marij in elk geval wilde feliciteren, met de groeten van haar. En nee, zelf zou ze ook wel een ander keer meedoen, want iedereen was welkom, mits je een licentie had.
Of ik die ook kreeg?
Ze dacht van wel, maar mijn fiets waarschijnlijk niet, dus dan maar niet.

Maar wij gingen niet voor Marij. we gingen voor Brend, die zou haar wel even uit de wielen rijden. Helaas lukte dat niet, want geen Marij te bekennen. Voor alle zekerheid bij de baancommissaris nagevraagd en nee, vandaag zelfs helemaal geen vrouwen.
Nou, dan zoals gepland alle geld op Brend gezet. En hem via de omroepinstallatie aangemoedigd: “Zet ‘m op Brend, we willen je zien winnen.”
En dat deed-ie, hij werd althans winnaar van het peloton. Helaas waren er toen al drie koplopers binnen. Maar goed, een vierde plaats, nét achter ‘t brons, daar kun je mee thuis komen.

Nu ontkomt een echte crack natuurlijk niet aan een interview. “En Brend, hoe was ‘t vandaag?”
“In ’t begin niet zo best, ik had nog last van mijn knie operatie en mijn pols, maar daarna werd ‘t beter, vooral toen het publiek me begon aan te moedigen.”
“Kun je dan niet zorgen dat die in het vervolg eerder komen?”

Sorry Brend, volgende week zijn we naar de zoveelste Nieuwjaars receptie. Dus als je voor de bloemen gaat, geef die dan maar aan Nikki.

 

 

 

 

  

 .

   

 

Coucleum

Als opgerolde Bommel uit zijn mand moet om een plas en poep te doen, lopen de rillingen over mijn lijf. Van die zachte, broedende wollen deken naar de kou. Zonder jasje zonder dasje, alleen met een metalen halsband om die in de onverwarmde bijkeuken heeft gehangen. Ik hoop dat Bommels vacht warmer is dan mijn langste kapsel en baar bij elkaar. In Lauenstein moest hij nog door de sneeuw banjeren, maar zelfs nu het in Nieuwerkerk relatief warm is, voel ik alsnog medelijden.

Het kan toch niet dat als ik het zelfs nog koud heb met winterkleding aan, dat hij nog kan genieten van zijn wandelingetjes rond het vriespunt? Mijn wintersportjas steekt aan alle kanten uit, ideaal om de kou te trotseren. Toch voel ik de wind via onmogelijke hoeken binnenstromen. Na enkele minuten zijn mijn vingers rood en na een fietstochtje krijg ik de sleutel nauwelijks uit het slot. Sterker nog, binnenshuis voelen mijn handen soms al alsof ik net een minuutje nutteloos in de vriezer heb lopen graaien. Ik ben een echte koukleum.

Toch heb ik er niet altijd last van. Op het voetbalveld in de kou beginnen is ook geen pretje, maar eenmaal bezig is de interne kachel eindelijk up and running. Dan is de korte broek niet langer gevreesd maar juist geprezen. Tot je uit het veld gehaald wordt, dan is het een hel op de bank. Graaiend naar alle jacks, jassen en trainingsbroeken van de voormalige wissels om je lichaam te bedekken terwijl je hoopt dat er een veldspeler onwel wordt.

Dat essentiële bewegen, dat weet Beumel waarschijnlijk ook. Die sprongetjes voordat de riem om gaat; hij kent het geheim van de warming-up. En de noodzaak natuurlijk. Hij neemt de kou voor lief om zijn ontlastingen te lozen en daarnaast te snuffelen aan die van anderen.

Misschien is het dus maar onbewust zelfmedelijden, dat ik mezelf inbeeld op blote voeten naar buiten te moeten gaan. Door de ijzige modder van het veld, over de kille tegels van het laantje om de hoek. Gelukkig schijnt Bommel er geen last van te hebben. En dat gun ik hem van harte.

té beleefd: overgegeneraliseerde ja graag en nee bedankt

Je zou denken dat beleefd zijn geen grenzen kent en dat netheid overal gepast is. Niettemin moet je daar ook mee oppassen.

Maar daarvoor moet je die beleefdheid wel eerst aangeleerd krijgen.

Vroeger, toen ik misschien net tien jaar oud was, logeerde ik wel eens bij kennissen in Leeuwarden. Ik keek daar altijd lang van te voren naar uit, want het was daar goed toeven. Het was een enorm herenhuis (en dat leek nog enormer omdat ik enorm klein was), met trappen die tussenstukjes hadden om te pauzeren en de mogelijkheid boden een beschuitje te eten. In de woonkamer stonden vier computers op een tafel tegen de muur aan. Daar zaten we dan tot 's avonds laat op te spelen. De twee jongens daar hadden altijd wel een nieuw spel geïnstalleerd waar we ons dag en (een klein beetje van de) nacht mee konden vermaken. Hun moeder deed in de latere jaren de verwarming uit als ze naar bed ging, om ons zo te motiveren de warme dekens boven de koude woonkamer te verkiezen. 

Wanneer we 's ochtends opstonden en plaats namen aan de welbekende computertafel, kwam Klaas, de vader van de jongens, ons vragen wat we op ons brood wilden. Lekkere witte tijgerboterhammen met kaas, worst of hagelsag. Ik weet niet of ik me toen al van deze luxe bewust was of dat ik het alleen niet zo uitte, want op een dag vroeg Klaas of ik ook hagelsag op mijn bammetje wilde, en ik sprak de volgende twee oneerbiedige woorden: ja hoor. Klaas maakte duidelijk dat hij met alle liefde mijn boterhammen voor mij wilde smeren en beleggen, maar dat ik wel wat blijer en beleefder kon zijn. Volgens hem was het óf ja graag, óf nee bedankt.

Ik was zo geschrokken van mijn onbedoelde onbeleefdheid, dat ik vanaf toen af aan deze beleefdsheidles overal ging toepassen. En dat klinkt soms dus een beetje vreemd:

'Wil je mij het zout aangeven?'

'Ja graag.'

'Vind jij ook dat zij zo mooi kan zingen?'

'Ja, graag.'

'Kan ik nu even snel douchen?'

'Ja, graag zelfs!'

Ook het andere beleefde antwoord kan verkeerd uitpakken door een cynisch tintje. Zo liep ik eens door het centrum van Eindhoven toen een zwerver me aansprak:

'Heeft u misschien nog geld voor iets te eten?'

'Nee bedankt!'

Ook in het huishouden kun je beleefd en dankbaar weigeren.

'Wil jij de vuilnisbak even buiten zetten?'

'Nee bedankt.'

Of als iemand je sportnieuwskennis komt peilen.

'Heb je Ajax dit weekend zien winnen?'

'Nee dankje!'

Kerstgedachten

Email naar El op 2e kerstdag:

Hoi,

Zelige chrismes wah!

Karin kwam gisteren met vooral erg onnuttige kado’s…. servies en afstofhangpoppetjes….. Alsof we niet al bomvol zitten, slik! En toen moesten we ook nog ter sfeerverhoging een kerstfilm over een gans bekijken, Auguste heette die gans. Je had erbij moeten zijn, je had je rotgelachen.

Eerst deed de dvd speller het niet, die gooide die gans er steeds uit. tig keer geprobeerd maar nee, en dan startte die af en toe wel en begonnen we dus steeds weer vooraan aan die flutfilm.

Maar niet getreurd, of juist wel eigenlijk, want er zijn andere opties zoals het uithalen van zorgvuldig weggeruimde laptops waarin dvd spelers zitten. Johns ogen lichtten op: laptop met Kerst op tafel, joepie! HDMI gezocht om aan tv te koppelen en jawel, nou kon de pret dan toch eindelijk beginnen (stom dat we dat idee opperden, we wilden die film liever niet zien…). En toen bleek de luidspreker van Johns laptop kapot, krakend en uit fase sputterde die de toch al moeilijk te verstane duitse dialecten uit. Het beeld ging wel op normale snelheid dus je kreeg de teksten hortend en stotend ver na de bijbehorende beelden. Hoe lang kun je tijd verdrijven met een kinderfilm van een half uurtje die je helemaal niet wilde  zien?

Heel lang en wel om 2 redenen, nee 3 zelfs

• Karin vond het zonde dat wij nu de teksten niet konden volgen dus de film werd herhaaldelijk opnieuw gestart totdat eindelijk het geluid redelijk werd
• en toen hadden we geluid maar..... het beeld via de hdmi werd roze en paars op tv dus toen moest die hdml er steeds in en uitgeklikt worden
• en nu komt de grootste grap, wat nou kinderfilm van half uurtje, de officiele tijd was 80 minuten die wij tot 3 uur uitsmeerden! Een geweldige aanrader, de gans Auguste!

Zo, zet dat maar op pa's website of nee, dat doen wij zo zelf wel straks. De Kerstsfeer in Lau, 3 uur gans Auguste, een kinderfilm uit de 80er Jaren, DDR proof.

Tschhuuuuussss uit Lau

xxx

roze varkentjes maken heel wat los

Wat vooraf ging:

John kreeg op zijn verjaardag 2 dansende roze varkentjes die heel even boven op de kast in Lauenstein stonden totdat bleek dat de buren ze daar konden zien.... Maar de trotse nieuwe bezitter stuurde wel een foto van de positie naar de gulle gever.

Onderaan staat zijn reactie op die foto, een korte email in Henri-stijl.

Mijn reactie daarop:

Hoi,

Maarten van Rossum lijkt me perfect voor je, de roze jurkjes van prinses Amalia passen je niet vrees ik. Maar ik houd me in, beledigen in feesttijden is ongepast. Ali B...., moest je rappen? Dat had ik echt willen zien!
Wij speelden alleen maar "wie spreekt het slechtste Duits" en daarin win ik tegenwoordig. Nee dat zeg ik fout, in nuchtere toestand win ik dat spelletje, gooi er wat wijn in en ik blijk plotseling hele woordenboeken erbij te verzinnen. Alleen zijn daar nog geen uitgevers voor, ik vind dat ik heel duidelijk en grappig vertel maar gek genoeg verstaat noch Karin noch John me dan.
En geloof het of niet, Karin verzon een Kerstmensergerjeniet voor ons, we kregen dat spel met kerstfiguren als pionnen. 4 jezusjes aan het kruis, 4 ezels, 4 wijzen (tja, je moet het ruimer zien als je 4 pionnen per persoon hebt) en 4 luiers als pars pro toto voor het kindje. Geweldig toch? Jammer, John leest mee, het zijn eigenlijk kerstmannen, dennenbomen, Rudolfen en sneeuwmannen maar die dichterlijke vrijheid gun ik mezelf. Het flauwe is dat ze zelf niet mee wil spelen. Nog flauwer is dat ook wij het niet willen spelen.
Komt nog wel, als jullie er zijn, ik weet dat jullie je daarop verheugen, met name Theo die altijd al dol op spelletjes is dus zeker zo'n intelligent spel. Vergis je niet, in Tsjechie is er een nationaal kampioenschap mens-erger-je-niet en "onze" Jana won dat een paar keer. Dat lijkt leuk voor haar maar minder voor ons want ook die gaf ons dus al een camperversie van het spel. Minstens triple hebben we het en nee, ik durf het niemand kado te doen, als je daarmee aankomt kom je daarna toch nooit meer binnen? O ja, trouwens, Theo heeft het vast nog niet toch? Laat me eraan denken dat... Wil je de kerstversie of de Tsjechische? Allebei nog maagdelijk. Nou we toch bezig zijn, zou het ook niet wenselijk zijn voor de uitzet van Kevin en Ginger? Een beetje ouder zou daar al voor gezorgd hebben maar wij vangen dat gebrek wel op hoor.
Tja, die leuke varkentje, ik durf het bijna niet te zeggen maar ze staan nu onder de douche. Bijna dan, nog net ernaast. Ze moesten even wijken voor de kerstdorpen die nu prominent staan te zijn op die kast. Dat moet zo hier, niksnie kribbetjes maar verlichte dorpjes met rookmannen. Die kun je ontdarmen en op die plek een wierookstaafje zetten en dan  komt er rook uit hun pijpjes. Nee Boom, die pijpjes in hun mondjes dus. Spannend, niet zozeer dat roken alswel de staafjes vervangen want dan is de hele kamer vol as en je vingers zijn verbrand omdat het houdertje uit metaal is dat erg lang warm blijft, superpraktisch. We hebben de workshop erover helaas gemist.
En dan nog de schwibbogen, niet te verwarren met schwipps. Dat laatste betekent dat je aangeschoten bent, dronken.
De schwibbogen zijn die halfronde bogen met tig kaarsjes erop en liefst hele landschappen eronder. Uiteraard tegenwoordig al in LEDvariant. Voor elk raam moet er een, allemaal dezelfde uiteraard. En ze staan op verhogingen want het is niet de bedoeling dat je ze zelf ziet maar alle buren moeten ze kunnen zien, verlicht en wel. En dan hebben wij plotseling errug veel ramen, pffff.
En die staan er vanaf de eerste advent, bij iedereen dan behalve bij ons, ik kwam toen pas op het idee om ze te bestellen, ai.
Maar krenterig als ik ben wachtte ik even tot ze in de aanbieding gingen, want tja, toch wel veel ramen he? En nog krenteriger besloot ik dat aan de kerkkant erg weinig buren ervan zouden genieten dus dat ik die achterkant wel mocht overslaan dus dan zijn er nog maar 8 ramen over, slik nog steeds 8! Een beetje schwib die serieus genomen kan worden begint bij 30 euro. Althans de LED en ik zag mezelf echt niet elke avond 8 ramen maal 7 kaarsjes aansteken. En dan is 7 de minivariant, zeg maar de superkrent. Je hebt gelukkig ook de kwantumschwibbverkoop met slordige landschappen met foutjes erin. Kijk, zoiets weet Ine wel te vinden.
En als je dan nog even langer wacht gaan ze in de uitverkoop voor maar 8 euro per stuk! En toen sloeg ik toe, om erachter te komen dat ze de dag erna nog een euro goedkoper werden! En jawel, ik had echt nog een dagje kunnen wachten want afleveren gaat hier altijd supersnel en och, ik was toch al veel te laat met opstellen, het derde adventskaarsje brandde al overal. Jawel ook bij ons, tenslotte vond onze buurvrouw het ongepast dat wij geen adventskrans hadden dus ze bracht de 4 ongelijke kaarsen mee en plantte die op een bord en stak de eerste tijdig aan. Ik wilde behulpzaam de volgende aandoen maar ik begreep duidelijk het systeem niet, aha daarom waren ze ongelijk van lengte, koppie koppie! Helaas betrapte ze me er in week 3 op dat het lontje van nummer 2 nog ongeschonden was. Gauw overbranduren regelen. Affijn, schwibbs besteld en tig batterijen erbij want een beetje LEDboog vreet er 3 per stuk, ook de minibogen. DHL kent ons al, ze brengen vaak pakketjes want ik vind internetbestellingen een zegen. Maar blijkbaar waren mijn kerstfooien te Hollands want nee, de schwibbs zijn nog steeds niet geleverd, en volgens mij is het inmiddels Kerst geweest toch? Zie je, dan had ik ze dus ook nog wat later kunnen bestellen, nog een euro goedkoper, heel erg zonde toch? Maar we bekijken het van de optimistische kant: de batterijen zijn dus nog ongebruikt, nou ja die onderwegbatterijen want gezien hebben we die uiteraard ook nog niet. Betaald uiteraard wel, grmpf.
En die adventskransen? Ik vond dat we toch maar een echte moesten bestellen, 4 van die zielige kaarsen op een bord, dan hoor je er niet bij. Maar tja, Ebay, dan is een bod bindend en een beetje haast hadden we wel dus bied je maar op een paar van die dingen he? Soms zit het mee, of misschien heet dat tegen? We zijn nu de trotse bezitters van 3 adventskransen... waarvan er, wederom krenthollands, maar eentje brandt. Soms, als ik er aan denk. We zeggen dat we de rest niet aansteken vanwege risicovermindering, slim toch? We hebben de polis van de brandverzekering erop na gelezen maar er staat niets in over hoeveelheden adventskransen en schwibbogen. Of misschien wel, we begrijpen maar de helft van de teksten. Soms is dat genoeg, vaak niet zoals bv bij het "snel even afknutselen" van onze nieuwe opvouwebikes. Uhm, dat doe ik opnieuw: faltbar-e-fahrraeder. Die worden met diezelfde lieve dhl meneer geleverd en een lief klein soort ikea handleidinkje met opwekkende positieve tekstjes dat elke oen ze binnen een kwartier heeft afgebouwd, dus OK voor ons een half uur. Neenee, niet omdat John dommer is dan de vermelde oen maar omdat we er 2 bestelden. Nou duurde het al even voor we de loep vonden om de teksten te lezen, toen nog even voor we de vertaalsite open hadden staan maar daarna.... zo gepiept! En toen nog even gepiept en we piepen nog steeds want ze staan al een maand te wachten op afbouw, het lukte echt niet! Goed goed, we zijn niet de handigsten en ons Duits is niet helemaat je-dat maar een beetje schande is het toch wel dat we de gemiddelde duitse oen niet eens kunnen benaderen. Nog vervelender is dat we er dus niet op kunnen fietsen, althans ik beheers de techniek zonder pedalen en stuur nog niet.

Dus wie waagt te denken dat het leven hier saai is? Superveel contacten al is het voornamelijk met ontevreden buurvrouwen en, inmiddels ook ontevreden, dhl leveranciers. Er gebeurt van alles hier in Lauenstein en nee, niet zoals Finkers de stoplichten beschrijft want die hebben we hier niet eens. Om maar wat te noemen: de slager houdt er mee op, die sluit de tent. Wie wil dat nou niet weten? Honderden gedupeerden want hij levert elke middag de warme hap aan ruim 400 mensen, echt! Dat is toch een goudmijn, dat geef je toch niet op? Lauenstein en wijde omgeving, 6 autootjes leveren de tafeltjesdekjes. Tis even wennen want ze serveren die warme hap rond 11 uur en dan ben ik nog niet eens aan ontbijt toe. En iedereen is hier arm dus hoe kunnen ze zich dat veroorloven, om die hap dagelijks te laten leveren tot op tafel? Uhm tja, voor 3,40 dagelijks :) en dan kun je nog kiezen uit 2 a 3 menu's ook! Onvoorstelbaar dus dat er iemand nog zelf zou koken. Dus ja, het is triest nieuws dat de slager binnen is, dat kan ook niemand zich voorstellen bij dat bedrag. Maar echt, het bepaalt de stemming hier en die is zwartgrauw sinds de slager het bekend durfde te maken. Tel dat op bij de opgehouden supermarkt, er was een echte kleine op het marktplein, inclusief verse groente. Die stopte afgelopen jaar en toen moest miss gemiddeld87 maar verzinnen waar ze de dagelijkse tocht met de rollator heen ging maken, de Penny is 5 km verder en even zoveel heuvels. Gelukkig werden de middagmalen geleverd dus zoveel viel er niet in te kopen... Lauenstein in rouw maar wij hebben plotseling een bloeiende business! Die 9 persoons bus had nooit treffender gekocht kunnen worden! 8 oudjes er in met opklapbare  rollator op schoot en John als harembezitter Pennytochtjes organiseren.
Ze betalen ieder 5 euro per ritje, dat is hier gebruikelijk, dus da's een euro per km! Keer 8, dus daarvan kunnen wij riant leven gezien de levensmiddelenprijzen hier. OK, het is even een beetje logistiek dat de juiste rollator eerst uitstapt en ieder zijn eigen rollator mee naar huis neemt maar dat is John wel toevertrouwd. Helaas is er geen plaats voor mij meer in de bus, maar ik ben weer goed in andere dingen zoals bv boodschappenlijstje maken en reken maar dat John klaarklaarklaar is met ons lijstje voordat die dames eindelijk de kassa bereiken. Je ziet, we burgeren enorm in!
Nou ja, afgezien van de schwibbogen dan, maar dat is meneer dhl schuld.

Intermenschlich zijn we dus nu meer dan ooit, sterker nog... toen John eindelijk na 2 maanden arriveerde kon hij de voordeur niet eens bereiken; hij werd bestormd door de plaatselijke dames die zooooo blij waren dat hij terug was! Hij slaat in dit geval op de 9 persoons bus.... en wanneer de eerste rit weer gepland was?

Dus niet alleen de varkentjes zijn prominent, hun baasje heeft inmiddels een belangrijke positie verworven in de metropool Lauenstein!

Ine

---

From: hjg.boomsma@quicknet.nl
To: johnwester@live.nl; tvanscheppingen@gmail.com; inegielkens@live.nl
Subject: RE: Mirre
Date: Thu, 25 Dec 2014 17:04:11 +0100

Fijn dat onze varkentjes zo’n prominente plaats hebben gekregen en dat ze ook gelijk zorgen voor dat warme en bezorgde intermenschliche contact waar het allemaal zo om draait in deze donkere dagen. Dat bijvoeglijk naamwoord heb ik toch maar even opgezocht in de middelbare school - Wolters-Noordhof D – N, maar de eerste betekenissen vielen mee: ‘bleu’, ‘bedeesd’, daarna ‘bijziend’ (met zo’n gebrek mag je iemand niet plagen vind ik en ik lees overdag nog zonder bril), pas daarna werd het onaangenaam. Wij zijn vanavond ook met z’n twee, maar gisteravond ben ik wel respectievelijk “Maarten van Rossum”, ”prinses Amalia” en “Ali B” geweest met een geïmproviseerde versie van “Wie ben ik”. Weer niet gewonnen met Ticket to Ride ondanks mijn perfecte taktiek. Tijd voor een glas port.